Facebook: eenrichtings- of tweerichtingsverkeer?

Van sommige mensen vraag ik me af en toe serieus af waarom ze een Facebook-profiel hebben aangemaakt. De hoofdreden (die denk ik voor iedereen geldt) is: omdat 'iedereen' een Facebook-profiel heeft. En dan kun je natuurlijk niet achterblijven.

Maar goed. En dan? Dan moeten er toch mensen zijn die erachter komen dat zo'n Facebook-profiel niks voor hun is. Althans dat is míjn conclusie aangaande sommige van mijn Facebook-'vrienden'. Deze Facebook-'vrienden' zou ik eigenlijk het liefste verwijderen als Facebook-'vriend', maar dat vind ik dan weer not-done omdat de reden die ik ervoor heb wel eens als geen of een slechte reden gezien kan worden en dan krijg ik dáár weer gezeur over. Laat maar zitten dus.

Maar waarom vind ik dan dat deze mensen eigenlijk niet zouden moeten 'Facebooken', althans. Niet binnen mijn timeline? :)
Nou ten eerste omdat ze dat dus letterlijk niet doen. Facebooken is naar mijn idee een tweerichtingsverkeer. Of drierichtings eigenlijk. Je leest, je reageert en je post. Er zijn Facebookers die alleen lezen. En als je ze dan weer eens keer in levende lijve spreekt dan refereren ze een paar keer aan dingen die je op Facebook hebt gezet! Is het dan zo moeilijk om af en toe eens op 'vind-ik-leuk' te klikken? Dan wordt het misschien toch eens tijd voor het 'vind-ik-niet-leuk-knopje'. Kijken of ze dat wel weten te gebruiken.

Ten tweede zijn er mensen die Facebook te serieus opvatten. Ik vind het juist leuk om alles een beetje te overdrijven op Facebook. Mijn posts moeten dus vaak met een korreltje zout genomen worden. Niet dat ik dingen post die niet waargebeurd zijn ofzo, maar ik vind het leuk om de zaak een beetje aan te dikken. Facebook is naar mijn idee een manier om andere mensen te entertainen. Maar je hebt dus mensen die alles serieus opvatten en dan reageren op mijn zeur- en zanikposts (die ik overigens écht wel meen, maar die ik dus wat smeuïger maak) in de trant van: 'Och Lonneke...(en dan heel verhaal dat iedereen daar wel eens last van heeft blablablabla). Er staat nog net niet: 'Och Lonneke, maak je toch niet zo druk'. Maar tussen de regels door lees je dat ze dat eigenlijk bedoelen. Nu kennen die mensen mij ook wel een beetje, en hebben ze ook wel gelijk, want ik maak me graag druk om vanalles en nog wat, maar dan nog. 'Sense the tone', zou ik dus willen zeggen. Maar dat is lastig met geschreven tekst.

Wellicht dat een gebrek aan humor (of een gebrek aan dezelfde humor als ik heb, of hun idee dat ik geen humor heb maar zij wel) er ook mee te maken heeft dat de 'tone' van mijn posts niet op wordt gepikt. Hierdoor kom ik op een derde reden waarom ik eigenlijk graag sommige mensen wil verwijderen als mijn Facebook-'vriend': wat ze posten interesseert me vaak geen ene moer. Het is in sommige gevallen veelal gezeur (oké, dat kan ik zelf ook heel goed, maar zoals ik al zei, zeur ik aangedikt en overdreven wat ik zelf dan weer grappig vind, en anderen dus blijkbaar niet) of het gaat over zaken die mij niet bezighouden.

Ook een irritatiefactortje is het feit dat sommige Facebookers alleen maar posten als ze iets te vertellen hebben over hun kind, over hun zwangerschap of iets anders waarmee ze op willen vallen en dan alles ook nog in de opschepperige toon. Dus niks in de trant van: 'Ik heb de petatte weer eens aan laten flikkeren'. Deze mensen vallen misschien zowel in categorie 4 (interessant willen doen) als in categorie 3 (geen humor hebben) en zien dus de leukigheid niet in van het feit dat iemand iets post over iets wat míslukt is in plaats van ontzèttend gélukt is.

O, en just for the record: deze 'vrienden' hou ik niet aan als Facebook-'vriend' omdat ik anders bang ben dat ik iets mis. Ik ben héél nieuwsgierig van aard, maar zoals bovenstaand uitgelegd mis ik er niks aan als ze mijn Facebook-'vriendje' niet meer zouden zijn. Het zou zelfs wel lekker rustig zijn, een paar irritatiefactortjes minder :). Het is denk ik gewoon het idee dat het 'not done' is om mensen die je persoonlijk kent (want ik voeg geen vage bekenden toe aan mijn Facebook-'vrienden'-lijst) en dus in het dagelijks leven ook wel eens tegenkomt, te verwijderen als toch, zeg maar, soort van 'vriend'. Nu moet ik wél zeggen dat onder deze 'te-verwijderen-'vrienden'' zeer weinig mensen staan die ik in het dagelijks leven ook echt 'vriend/vriendin' noem. Mijn vrienden hebben uiteraard wél interessante dingen te melden, gebruiken Facebook ook als entertainmiddel en hebben veelal dezelfde humor als ik heb :)

Als ik alles zo bij elkaar optel zijn er eigenlijk weinig redenen om ze niét te verwijderen, toch? Of heeft iemand nog een reden waarom ik ze tóch nog als Facebook-'vriend' aan zal houden?

Voorpretten

Ik kan me niet voorstellen dat er mensen zijn die niet graag op vakantie gaan. Ik vind het heerlijk om er even tussenuit te gaan en zou eigenlijk nóg vaker willen dan dat we nu kunnen gaan. Behalve als het bijna zover is, dan vind ik het even iets minder leuk omdat er dan nog vanalles moét: tassen inpakken, boodschappen doen, het huis poetsen, bedden verschonen... :)

Maar buiten dat is om te beginnen de voorpret al geweldig. Ik vind dat hier een werkwoord van gemaakt moet worden: ik voorpret, wij voorpretten, ik heb gevoorpret :)

Aan het einde van het jaar dan begin ik al brochures te bestellen, of automatisch te ontvangen van de drie grootste bungalowparken: CenterParcs, Landal en Roompot. Ook heb ik al 3 jaar op rij de brochure van VacansOleil besteld omdat het bij mij begint te kriebelen dat ik naar Italië op vakantie wil voor een 'vakantie-vakantie'. Maar uiteindelijk wordt 't 'm dat dan toch niet. Mede omdat ik me met het bladeren door de mooie brochures van de bekende vakantieparken me weer realiseer dat het in eigen land of buurland ook prachtig is of in ieder geval kan zijn als de zon een beetje schijnt :)

Voor dit jaar is de keuze dan ook 2x op Duitsland gevallen en één keer op Noord-Brabant, waarvan 2x op een park van Roompot en 1x op een park van Landal.

CenterParcs komt in dit rijtje niet voor. Dit komt omdat ik CenterParcs maar een arrogante organisatie vind. CenterParcs is ontzettend duur ten opzichte van zijn concurrenten en er wordt weinig tot niks vernieuwd. Met andere woorden: je betaalt bij CenterParcs de hoofdprijs om in een ouderwetse bungalow te verblijven maar wél om de hele dag geëntertaind te worden. Want dat is volgens mij het belangrijkste dat CenterParcs wil uitstralen: als je verblijft op één van onze parken dan hoef je de hele vakantie ook nergens anders naar toe. Nou bedankt, maar mij niet gezien. Geef mij maar een mooi net huisje, waarvan ik (als het even kan) het idee heb dat ik de eerste gast ben en dan entertain ik mezelf wel door zelf uitstapjes te bedenken in de buurt.

Waaruit naar mijn idee ook die arrogante houding van CenterParcs blijkt, is dat je er maar keuze hebt uit 20 parken ten opzichte van 66 parken die Landal aanbiedt en 207 parken die Roompot onder z'n beheer heeft! Maar blijkbaar heeft CenterParcs die vernieuwing niet nodig, want vakantievierders blijven erin trappen.

Wij niet. Wij kiezen lekker voor Roompot of Landal. Ook deze organisaties hebben genoeg aanbod van parken waarbij je geëntertaind kunt worden (als je dat dan toch zo belangrijk vindt), en dat is voor de kinderen natuurlijk hartstikke leuk. Beide organisaties hebben een mascotte: Koos Konijn rijdt elke morgen op elk Roompot-park rond om alle kinderen al zwaaiend te begroeten (hoe doet ie dat toch om elke morgen overal aanwezig te zijn? ;-)) en Bollo is de mascotte van Landal. Ook heeft Landal 'Puk & Pelle'. En ballenbakken en zwembaden zijn ook ruimschoots aanwezig.

Ik kijk nu alweer uit naar onze volgende vakanties. Nog even een weekendje Roompot Bospark 't Wolfsven vóór de zomervakantie en dan een weekje Landal Winterberg ín de zomervakantie.

Doei! Ik ga verder met voorpretten!

In de toekomst kijken

Af en toe bedenk ik me dat ik graag eens in de toekomst zou willen kijken. Dan wil ik even spieken hoe Iza en Evi opgroeien. Welke schoolkeuze ze maken. Welke baan ze krijgen. Op wie ze verliefd worden en of ze uiteindelijk zullen gaan trouwen en kinderen krijgen.
Maar ik wil ook graag weten hoe lang ik nog bij mijn huidige werkgever zit. Alhoewel. Als ik daar volgend jaar nog zit, of nóg langer, dan hoef ik dat nu eigenlijk niet persé te weten...

Misschien toch niet zo'n goed idee dat 'in de toekomst willen kijken'. Over de dingen waarmee ik nu gelukkig ben hoef ik niet te weten wanneer dat geluk ophoudt te bestaan. Ik was er niet gelukkiger op geworden als ik 5 jaar geleden zou hebben geweten dat aan mijn (op dat moment) perfecte, gelukkige leventje over 2 maanden een einde zou komen omdat mijn vader uit ons leven zou worden weggerukt.

Nee, dan blijf ik liever in de waan dat alles blijft zoals het is en dan droom ik gewoon verder dat binnenkort iemand mij opbelt met de mededeling dat ie een geweldige baan voor me heeft die mij op het lijf geschreven is! Want eigenlijk is dat het enige (bereikbare) dat ontbreekt aan mijn (voor nu) perfecte, gelukkige leventje.

En dan ga ik er verder niet over nadenken dat áls dat écht gebeurd wat ik dan moet bedenken om me nog te wensen. Dan wil ik gewoon heel lang ongestoord, volledig kunnen genieten van mijn leuke leven! :)

Wat zou ik graag eens...

...teruggaan naar de tijd dat ik op de basisschool zat. Eerst ff lekker kleuteren bij juffrouw Ghislaine en juffrouw Leonie. Spelen in de poppenhoek en in de speelzaal en met dat plankje met daarop die primaire vormen (dat zag ik bij Iza in de kleuterklas ook nog liggen!). Spelen in de speelzaal op de gymschoenen die allemaal bij elkaar lagen in één bak.

En dan eventjes naar groep 3, naar meneer Ton. Woordjes leren: boom roos vis vuur mus pim kees miep bel boek raam school. B - OO - M, BOOM. Geweldig!

Op woensdagmiddag samen met Rian naar het voorleesuurtje gaan in de bibliotheek. Met allemaal voor mij onbekende kindjes luisteren naar een verhaal dat werd voorgelezen en daarna een knutselwerkje maken dat met het boek dat voorgelezen werd te maken had.

Met de communievoorbereiding bezig zijn in groep 4, met die klapper van dat Belgische manneke die een 'moeke' en een 'vake' had. Ofzoiets. En dan die communieviering! Het liedje 'Muuskesjtil de hendjes same' vond ik helemaal geweldig om te zingen! Het witte jurkje dat ik aankreeg en de lakschoentjes. Prachtig! En meneer Mart die de liedjes begeleidde op z'n gitaar. Wat zou het leuk zijn om dat sfeertje nog eens eventjes te proeven.

Op woensdagavond gingen we naar de repetitie van kinderkoor 'De Martijntjes'. Vooral rond Kerstmis (dus vanaf september) vond ik dat geweldig want dan oefenden we de kerstliedjes. 'Midden in de winternacht' met de triangel en de trommel en de tamboerijn. Enig!

Maar ook muziekles op school was altijd prachtig. Vooral in groep 4 en groep 7 toen we meneer Mart met z'n gitaar hadden. Ik krijg nu nog vaak in één keer het liedje van Cowboy Billy in mijn hoofd en dat wil er dan de rest van de dag niet meer uit. Ook 'De Mandarijn van Tingelingelo' doet het vaak nog goed.

Jazz-ballet bij Lidy (en toen zei er mee ophield bij Annita) stond op donderdagavond op het programma. Als ik 'A Brand New Day' van Diana Ross hoor moet ik altijd denken aan een klasgenootje die 'vuilnisman' al dansend uit moest beelden met een groepje en daarvoor dit nummer koos.

In de bovenbouw werd vooral veel geleerd. Die stomme 'Begrijpend lezen'-boeken met die vogel voorop staan me nog bij, daar zou ik nog wel eens in willen kijken al vond ik dat altijd vreselijk.

En de tafeltjes opdreunen! Bij meneer Geert in groep 6 was dat volgens mij. Ik weet ook nog dat we daar wel eens (of altijd) met z'n allen in de gang hebben gestaan waar de knutselwerkjes hingen en meneer Geert ter plekke een punt gaf. Spannend was dat! :)

Ook het zelfstandig werken dat we altijd een paar keer per week deden vond ik altijd enig. We werden aan het begin van het schooljaar ingedeeld in 3 groepen (op niveau) en er waren ook altijd 3 taken. De belangrijkste taak was het hardop lezen van een verhaal met het groepje waar je in zat. Iedereen moest een bepaald stukje van het verhaal hardop lezen zodat je aan het einde van de rit het hele verhaal gehoord had. Op de andere dagen moest je zelfstandig een andere taak doen.

Het Avi-lezen, dat kwam ook elk jaar terug. De laatste paar jaar moest ik elk jaar hetzelfde stuk tekst lezen omdat ik al op het hoogste Avi-niveau zat en tóch was je er dan een klein beetje zenuwachtig voor. Wel vreemd dat ik niet meer weet waar dat stuk tekst over ging dat ik elk jaar voor moest lezen...

Ik vond het ook altijd leuk om gewoon een boek te mogen lezen als je al klaar was met een taak. In de boekenkasten van school stonden van die heerlijke ouderwetse boeken uit de 50er jaren. Dat vond ik prachtig om te lezen.

Elke week liepen we ook een paar keer naar de gymzaal op de Hoogstraat. Samen met Steffie gaf ik dan punten aan de raamdecoraties. Enig! Leuk was het om bij mooi weer buiten te softballen. Ook de sportdag daar was leuk. In tegenstelling tot de sportdag in de bovenbouw. Touwslingeren over een beek. Met een crossfiets door een diepe kuil. Mij liever niet gezien!

Het vieren van de verjaardag van de leerkracht was ook altijd heel speciaal. Ralph Tacken kwam dan met z'n 'M&R Drive-inn-toestand' met discolampen en dergelijke en iedereen deed een act!Feest!

In groep 7 kreeg ik samen met Iris de 'speciale taak' om elke vrijdag, of elke laatste vrijdag van de maand alle groepen langs te lopen om de doek waarmee het schoolbord schoon werd gemaakt en de handdoek bij de wasbak te verversen. In al die jaren dat ik al op school zat zag ik dat 'grote meiden' doen, dus toen ik in groep 7 zat vond ik het geweldig dat wij aan het einde van de dag uit de klas mochten en dit mochten doen. In groep 8 heb ik met Steffie de papieren handdoekjes die op de toiletten hingen, vervangen. Dat moest aan het begin van de kleine pauze gebeuren en soms gingen wij daarna niet meer naar buiten, maar gingen we terug de klas in, een boek lezen. Totdat de leraar ons betrapte, wij, die nooit iets brutaals deden! Oeps...

1x Per jaar kregen we ook een paar weken lang een speciale knutselles, dan gingen we breien, weven en in groep 8 een buikschuiver in elkaar naaien! Dan kwamen er een paar moeders van leerlingen helpen. Mijn moeder hielp ook altijd mee. Ik weet nog dat de moeder van één klasgenoot altijd zo lekker rook, die had een heerlijk parfummetje. Ook weet ik nog dat we in groep 8 een soort van maquette hebben geknutseld van een huis. Dat vond ik helemaal geweldig om te doen!

Aan het einde van mijn reis terug in de tijd zou ik dan nog eventjes de musical van groep 8 willen doen. Het slotlied zingen: 'Wat leuk dat je geweest bent, het is jammer dat je gaat'. Ook de sfeer die er toen hing zou ik nog wel eens willen proeven. Het idee dat het échte leven gaat beginnen omdat je naar de middelbare school gaat, maar je eigenlijk geen idee hebt dat er nog véél grotere uitdagingen, tegenslagen en gelukkige tijden op je pad komen...

Peuter- en kleuterpraat

Koos
Na een midweekje op vakantie te zijn geweest in een Roompot-park en daar elke dag wel even gezwaaid te hebben naar het reusachtige konijn Koos stappen Iza en ik de maandag erop weer op de fiets om Iza naar een vriendinnetje te brengen om daar te gaan spelen. Aan de overkant van de weg komt een bekende van mij voorbij en ik zwaai. 'Wie was dat?', vraagt Iza. 'Koos', antwoord ik. Het is even stil. 'Koos van Roompot?'

Pipo
Iza ligt in bed maar is haar 2 zogenaamde 'Pipo's' kwijt. Oranje knuffelclowntjes. We hebben er 1 kunnen vinden, maar de andere niet. 'Dan moeten we daar morgen maar even naar zoeken, als we die nu niet kunnen vinden', zeg ik, 'ik vind het sowieso onzin dat je er 2 nodig hebt'. 'Ik vind van niet', zegt Iza verontwaardigd. 'Maar jij hebt niks te vinden', antwoord ik daarop. 'Ik heb wél wat te vinden! Mijn pipo!'

Baby
Ik ben FB aan het checken via mijn telefoon. Evi zit naast me en kijkt mee. 'Baby!', roept ze en wijst naar een foto van het babietje op Facebook. 'Dat is Saar', zeg ik. 'Nee! Baby!' antwoordt ze heel verontwaardigd. 'De baby heet Saar', vertel ik nogmaals. 'Baby', besluit Evi dan heel stellig.

The Voice
Op een middag, zomaar uit het niets zegt Iza: 'Mama, als ik met 'The Voice Kids' mee ga doen dan kies ik voor Makkel en Simon'.

Pull the finger
Nico speelt met Evi het ouderwetse 'trek eens aan mijn vinger'-spelletje. 'Geef me jouw vinger eens', zegt Nico tegen Evi. Evi steekt haar vingertje uit. Nico trekt eraan, maar er gebeurt uiteraard niks. 'Isse pot' (is kapot), zegt ze dan.

Vergeetachtig
Iza kan al schrijven. Papa, mama, Iza, Evi, K3 en bloem. Ze maakt een kleurplaat voor oma. En ze schrijft daarop deze woordjes. 'Volgens mij is deze kleurplaat voor papa en mama', zegt oma. 'Nee, dat is voor als jij vergeet hoe wij heten'.

Mummies

Iza: 'Mama? Had je al die Mummies gezien bij de bieb?' Ik: 'Mummies?' Iza: 'Ja! Van Sesamstraat!' Ik: 'Oh, je bedoelt de Muppets'.

Bloed
Iza: 'Nora zit ook op de Meander (andere basisschool in het dorp). Nora die bloed had aan haar vinger op de bso......was veel bloed hoor!......Nora is niet doodgegaan.....Dat kan wel als je zo bloed hebt hè? (Iza maakt een horizontale beweging langs haar nek). Net als de moeder van, euuuhhhh......Ciske de Rat!.......Die was eerst klein en nu is ie groot'.
Tsjonge het kijken naar die musical op tv heeft veel indruk gemaakt.

Buikpijn
Iza heeft bij het ontbijt geen honger zegt ze. Want ze heeft buikpijn. Heel erg. Maar niet zo erg als mama's vriendin. (Die ligt in het ziekenhuis omdat haar blinde darm acuut is verwijderd en dat had ik Iza verteld, dat kind onthoudt echt alles). Ze belooft de boterham tussen de middag op te eten.
Om 12:00 uur lopen we uit school naar huis. Iza zegt dat ze nog steeds buikpijn heeft en dat ze de boterham dus niet op kan eten. We zouden 's middags bij tante Yvonne op bezoek gaan dus ik zeg dat als ze tussen de middag geen boterham kan eten dat ze dan bij tante Yvonne ook geen koekjes en snoepjes kan eten. 'Maar misschien heb ik dan geen buikpijn meer', antwoordt Iza heel clever.

Moe
Iza luistert niet heel erg goed tijdens het naar-bed-gaan-ritueel. Ik moet een paar keer vragen of ze haar kleertjes bij de vuile was wil gooien maar ze staat maar wat voor zich uit te staren. Ik begin wat tegen haar te schreeuwen en ze schreeuwt een beetje terug. Ze maakt wat gefrustreerde sla-bewegingen dus ik zeg dat ik hier geen zin in heb en dat ik geen verhaaltje voorlees omdat zij zo brutaal doet. Ze zegt op schreeuwende, boze toon: 'Dat maakt niks uit want ik ben toch knettermoe!' Waarmee ze denkt het laatste woord te hebben en mij tuk te hebben. Evi staat ondertussen ook op de badkamer en zegt heel droog: 'Evi nee kettermoe'. (Evi is niet knettermoe) waarmee ze probeert te zeggen dat ze dan nog niet naar bed hoeft.

Ikke, ikke, ikke.....

....en de rest kan.....

Je hebt van die mensen die zichzelf altijd en overal in het middelpunt van de belangstelling zetten. Alsof werkelijk álles om hun draait. Ik denk dat veel van deze mensen dat onbewust doen. Ze willen of kunnen dingen niet vanuit een ander perspectief bekijken, maar alleen vanuit hun eigen belevingswereld. Dat kan dan nogal egoïstisch overkomen.

Volgens Wikipedia zijn er 2 vormen van egoïsme:

Egoïsme in morele zin: Dit is egoïsme waarbij een persoon meer aan zijn eigen bevrediging denkt dan aan de bevrediging van anderen. Dit wordt algemeen als een negatieve eigenschap beschouwd.
Egoïsme in algemene zin: Dit is het zorgen voor het eigen welzijn. Dit soort egoïsme heeft over het algemeen geen negatieve bijklank, omdat het een vanzelfsprekende zaak is dat organismen op hun eigen welzijn letten.

Ik vind het is niet meer dan gezond dat alle mensen enigszins egoïstisch zijn. Prettig dat dat dus ook alom geaccepteerd wordt (volgens Wikipedia dan, en als Wikipedia het zegt dan is het zo :))

Maar als je veel met mensen te maken hebt die zich niet in een ander kunnen verplaatsen en je hebt zelf nogal last van aanpassingsdrang dan kan dat lastig zijn. Niet dat ik daar last van heb. Van die aanpassingsdrang. Ik neig dan toch eerder naar dat egoïsme. Alhoewel ik ook echt wel in staat ben om me aan te passen en ik vind het al helemaal leuk om naar andere mensen te luisteren en met ze mee te denken. Maar goed. Je leeft in principe voor jezelf. Niet voor anderen. En bij jezelf hoort je gezin en je ouders en broers en zussen. Ook voor je vrienden kun je jezelf heus weleens wegcijferen. Maar dan houdt het mijns inziens toch wel op met het 'aanpassen aan'.

Wat ook zo frappant is aan het ikke-gebeuren is het feit dat je vaak ziet dat mensen in de ik-vorm praten als ze toch eigenlijk gewoon 'wij' zouden moeten zeggen. Zo grappig als een zaterdaghulpje in een winkel antwoord met 'Nee, dat heb ik niet meer liggen, daar krijg ik volgende week weer nieuwe voorraad van' op jouw vraag of ze nog Pritt/Pampers/tandpasta/aardappelen hebben. Hoe komt zo'n snotneus erbij om hier in de ik-vorm te antwoorden?! Bij mijn weten heb ik dan in mijn caissière-periode bij Albert Heijn nooit gedaan. Ik heb er in ieder geval bewust op gelet om altijd te zeggen dat wij datgene waar de klant om vroeg niet meer hadden. Zelfs nu antwoord ik in bijvoorbeeld een e-mail naar de klant niet gauw met 'ik'. Meestal typ ik: 'Wij zien uw reactie graag tegemoet'. En: 'Hierbij bevestigen wij uw inschrijving op onze cursus blablablabla'. Ik run die toko toch niet in mijn eentje? Verre van zelfs!

Ook leuk: een vrouw die zegt: 'Ja, en toen heb ik dat kastje/bankje/muurtje even geverfd'. Terwijl manlief de verfspetters nog in z'n haren heeft zitten! Of iemand die zegt dat hij met Ziggo/de verwarmingsmonteur/de bank heeft gebeld terwijl zijn lieftallige vrouw dat heeft gedaan. Waarom zou je over zoiets liegen? Dat slaat toch nergens op?!

Tuurlijk praat ik ook wel eens in de ik-vorm. Ik 'betrap' mezelf er vaak op dat ik dat doe als het om mijn ;-) kinderen gaat. Die zijn natuurlijk niet alleen van mij. Ook van Nico. Maar soms praat ik over 'mijn' kinderen om iets te benadrukken. Of als Nico er niet bij is en we met alleen mama's zijn en het over opvoeden of iets dergelijks gaat dan geef ik om te benadrukken aan dat mijn kinderen het één of ander niet mogen of krijgen of niet de baas zijn of iets dergelijks.

Ik merk nu dat het nadeel aan het schrijven van blogjes is dat ik nu dus heel goed op moet gaan letten dat ik me zelf niet schuldig ga maken aan dingen waarover ik schrijf dat ze bij mij een #irritatiefactortje opleveren....

Wij maken dus nu maar gauw een einde aan onze blog en wij gaan een spelletje doen met onze kinderen :)

Eerlijk duurt het langst

Dat is één van mijn motto's, voor zover ik een motto heb ;-) Vaak wordt het me in dank afgenomen dat ik zo eerlijk ben, maar soms ook niet, en soms durven ze wellicht niet te zeggen dat ze niet zo blij zijn met mijn eerlijkheid. Ik vind het dus zowel een goede, als ook een slechte eigenschap.

Omdat ik zelf zo eerlijk ben verwacht ik dat andere mensen dat ook zijn. Maar dat is vaak niet het geval. En laat ik nou ontzettend allergisch zijn voor achterbaks gedrag. Alhoewel ik me er natuurlijk zelf ook wel eens schuldig aan heb gemaakt. Een voorbeeld kan ik helaas niet 1, 2, 3 noemen. Maar dan is het vast geweest omdat ik écht niet anders kon :)

Ik heb bijvoorbeeld liever dat iemand (Nico, een vriendin of een verkoopster) tegen mij zegt dat die broek toch écht véél te strak zit, dan dat ik 'm koop en voor de rest van de wereld er voorschut mee loop.

Ook hou ik niet van hypocriet gedoe. Ahum. Toch heb ik me er vorige week schuldig aan gemaakt. Ik heb de woonkamer versierd voor de 'vastelaovend' en we gaan het helemaal niet (echt) vieren! Dat vind ik dus eigenlijk ontzettend hypocriet. Net als van die mensen die het hele huis versierd hebben: verenigingsvlaggen buiten hebben hangen van alle carnavalsverenigingen die het dorp rijk is, en als de vastelaovesvereniging dan langskomt om hun verjaardagskalender voor dat jaar te verkopen zeggen dat ze geen interesse hebben omdat ze geen vastelaovesvierders zijn. Shit. Dan zit ik dit jaar dus ook vast aan die kalender........*slik* #hoegaikmedaaruitlullen?

Ik ben wel een echte roddeltante. Dat geef ik meteen toe. Wat dan weer niet zo eerlijk is. Maar als het ff kan, zal ik datgene waar ik over roddel, bijvoorbeeld op het werk over een collega, ook tegen die collega zeggen. Ik ga geen dingen (meer) over een collega met een 'meerdere' bespreken zonder daar eerst zelf deze collega op aangesproken te hebben.

Leugentjes om bestwil moeten trowens af en toe kunnen...........ik probeer voorbeelden te bedenken maar er valt me eigenlijk niks in. hhhmmm. Kom op zeg! Ik zeg toch ook wel eens iets om iemand te paaien of in z'n waarde te laten? Af en toe zou het handig zijn om deze blog anoniem te kunnen schrijven. Want ik heb wel een voorbeeld maar het zou lullig zijn als diegene waarbij ik dit 'smoesje' heb gebruikt dit leest. Die kans is klein. Maar toch aanwezig. Dus ik doe het niet. O, ik heb er één. Ik heb wel eens tegen iemand gezegd dat ik vond dat ie een leuk kind had nadat diegene me een foto had laten zien. Dat was gelogen. Ik vond het een lelijk kind. Voorzover je dat over een kind mag zeggen. Ik vind dat dat mag als dat zo is. Maar daarover zijn sommige mensen het niet met me eens. Maar je zegt het natuurlijk niet recht in iemands gezicht. Dat vind ík zelf niet kunnen.

En als iemand mij vraagt of ik z'n nieuwe jas/kapsel/tanden/broek/bril leuk vind en ik vind er geen zak aan of ik vind het lelijk, dan zal ik dat ook niet zeggen. Zo. Nu heb ik stiekem toch het voorbeeld genoemd dat ik niet wilde noemen, hihi. Wat dat betreft ben ik dan toch een beetje een lafaard. Of sociaal. Want dat vind ik dan weer niét kunnen. Kijk. En om dit soort ongemakkelijke situaties te voorkomen vind ik het prettig dat iemand mij tegenhoudt vóórdat ik die lelijke jas/kapsel/tanden/broek of bril aan ga schaffen.