Peuter- en kleuterpraat (2)

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet

's Morgens smeert Nico altijd de boterhammen van de kinderen en dekt ook voor hun de tafel. Ik zorg dat ze gewassen en aangekleed worden. Op een morgen zijn Iza, Evi en ik een beetje vroeg beneden en staan de bordjes van onze meiden nog niet op tafel. Iza en Evi gaan zitten en Nico legt ondertussen de placemats neer en hun bordjes. Hij staat op het punt om de bekers melk te pakken als Iz a(5) aan Evi (3) vraagt: 'Zie jij hier ergens melk staan?'

Baby op komst
Ik tegen Iza: 'Raad eens wie er een babietje krijgt'.
Iza: (verlegen lachend) 'Ik weet het niet'.
Ik: 'Het is een vriendinnetje van mij'.
Iza: 'Dan weet ik het al. Tante Yvonne'.
Ik: 'Dat is niet mijn vriendinnetje, dat is mijn zusje'.
Iza: 'Heeft die bij jou op school gezeten?'
Ik: 'Jup'.
Iza: 'Steffie?'
Ik: 'Jaaaa!'
Iza: (stuiterend) 'En dan ga ik daar zaterdag ook nog logeren! Misschien is het babietje er dan al!'
Ik: 'Nee gekkie, dat kan niet. Het babietje komt als jij bijna jarig bent. Misschien wel als jij jarig bent'.
Iza: (nog steeds stuiterend) 'Dan moet de baby ook op mijn verjaardag komen!'
Ik: 'Dat kan toch niet, dan is de baby in het ziekenhuis'.
Iza: 'O, dat geeft niks. Dan komen ze maar een andere dag op mijn verjaardag. Net als Pieter en Debby toen met Evi's verjaardag'.

Verliefd
Iza: 'Ik ben op Quinn en Ilse ook. En Quinn is ook verliefd op Ilse en op mij. Maar dan kunnen we natuurlijk niet trouwen. Maar als Ilse dan met Quinn wil trouwen dan trouw ik wel met Sem. Paaf aaf oét'.

Onderling inwisselbaar
Ik heb met een mama van een vriendinnetje van Iza afgesproken om 's avonds een stuk te gaan wandelen. Evi heeft daar lucht van gekregen. Als ik haar naar bed doe vraagt ze of ik straks ga wandelen.
Ik: 'Ja, met de mama van Ilse'.
Evi: 'Kan ook papa wandelen met de mama van Ilse en mama thuisblijven'.

Reden voor een feestje
Iza op 4 oktober 's morgens voordat we gaan ontbijten: 'Mama? Mag ik iets lekkers op de boterham. Omdat het Dierendag is? Want de dieren hebben feest en wij dus ook'.

Dûh
Ik ben met Evi aan het knutselen. Ze heeft een leeg eierdoosje waarin Iza met stiften in heeft gekleurd in elk leeg 'eierplaatsje'. 'Dit is verf!', zegt Evi. 'O', zeg ik, 'kun je daar mee schmincken?' Evi kijkt me aan als een botsauto en zegt dan op een heel droog 'dûh'-toontje: 'Neej. Verven'.

Mooi
Evi heeft een A4-tje totaal volgekleurd. 'Wat is dat?', vraag ik. 'Mooi', antwoordt Evi.

Gezellig
Ik ben met Iza en Evi aan de grote tafel aan het knutselen. De radio staat afgestemd op 3FM. Dan zegt Iza: 'Zullen we gezellige muziek opzetten?'

Cupcake
Iza, Evi en ik hebben cupcakes gemaakt en versierd. 's Avonds vraagt Evi of ze er straks een op mag eten. Ik vraag of ze die eigenlijk wel lust. Evi antwoord met een 'dûh'-toontje: 'Ja, ik heb die zelf gemaakt!'

Ik zag twee beren...
Nico, Iza en ik zijn varianten op 'Ik zag twee beren broodjes smeren' aan het zingen. Iza komt met 'Ik zag twee bijen auto rijen'. We verzinnen nog: 'Ik zag twee bijen een mutsje breien', 'Ik zag twee giraffen 'n sigaartje paffen', 'Ik zag twee koeien een boompje snoeien' en 'Ik zag twee apen pepernootjes rapen'. Toen viel mij een briljante variant in: 'Ik zag twee vissen, naast de pot pissen'. Iza is even stil en zegt dan heel droog: 'Maar dat kan toch helemaal niet?'

Schuldig voelen

Is het echt iets wat mama's hebben? Of hebben papa's dat ook? Of ben ik de enige die dat heeft? Zich schuldig voelen ten opzichte van mijn kinderen. Vast niet.

Ik weet heel goed dat het helemaal niet nodig is en aan onze meiden merk ik ook dat zij nergens last van hebben want ze noemen me nog altijd 'de allerliefste' en als ze pijn of verdriet hebben dan is mama toch altijd de eerste waar ze naar toe willen. Maar waarom dan toch af en toe dat schuldgevoel?

Vandaag ook weer. Evi moest een kleine ingreep (en dat is nog een groot woord) in het ziekenhuis ondergaan. Ze kreeg nieuwe buisjes in haar oren. Een ingreep die een paar minuten duurt. Die heeft ze ook al eens gekregen toen ze 1 jaar was. Maar toen zat ik 'between jobs' en konden Nico en ik allebei mee naar het ziekenhuis. Nu heb ik een baan waarbij ik maar 25 vakantiedagen krijg (op de één of andere manier pik ik telkens (3x) de banen eruit waarbij geen cao hoort en ik dus het minimum aan vakantiedagen krijg ;-)). Die zijn dus zo goed als op als ik de dagen die ik nog op moet nemen (Sinterklaas, dag na Kerst), meetel. Dus papa moest dit keer alleen met Evi. En dat voelt toch een beetje falerig. Mama's moeten er in zo'n situatie toch bij zijn? Ook al kan papa dat echt wel helemaal alleen en vinden kinderen het prima dat papa er alleen is en mama niet. Zo dacht onze jongste dochter er dus gelukkig ook over want ze heeft de hele morgen in het ziekenhuis geen kik gegeven. Pak van mijn hart :)

Maar ook als ik eens een dagje uit wil met vriendinnen. Shopdag. Musicaldag. Of uiteten ga en man en kinderen alleen moeten eten (terwijl ik meestal sowieso niet kook, daar heb ik een schurfthekel aan!). Dan is er altijd dat stemmetje in mij dat maakt dat ik mij schuldig voel. Ik ga er geen dag of avond minder om op stap hoor. Maar toch.

Zal dat dan toch onbewust het 'wat zullen de mensen wel niet denken'-effect zijn dat mij aangepraat is van vroeger uit? En waarover ik altijd heel hard roep dat ik daar niet aan meedoe en dat ik doe wat ik zelf wil?
Of is het gewoon een typisch mama- of ouderding?

Wie herkent zich hierin? Of juist helemaal niet? Laat het weten! Dan kan ik erachter komen of ik toch neurotischer ben dan ik dacht :)

Friends

'Across the Hall', 'Once Upon a Time in the West Village', 'Six Of One', 'Friends like Us' en'"Insomnia Cafe' zijn allemaal alternatieve namen voor de serie die uiteindelijk bekend is geworden onder de naam 'Friends'. Wat mij betreft de beste serie EVER. Ik heb alle afleveringen ondertussen een paar keer gezien en de dvd-collecti e hebben we uiteraard in ons bezit. Ik heb een zusje en een vriendin die alles nóg vaker hebben gezien #ahumFreaks ;-) Als je een regel tekst uit 'Friends' noemt, dan weten zij nog sneller dan ik waar men het over heeft.

Sinds kort volg ik op Twitter @FRIENDSshowsays, een twitteraccount dat dagelijks meerdere 'Friends'-zaken tweet. Van feitjes tot foto's tot stukken tekst uit de show. Elke tweet levert bij mij een 'oh ja!'-momentje op en zorgt voor een (al dan niet zichtbare) glimlach.

Zo gebruiken ze regelmatig de hashtag #youreaFRIENDSfan waarbij ze aangeven dat als je een bepaald woord, stuk tekst of foto's uit een aflevering ziet, en je een échte 'Friends'-fan bent, je meteen weet waar dit betrekking op heeft. Zo moet bij échte Friends-fans dus een lampje gaan branden als ze de woorden 'Unagi', 'Phalange', 'Gleba' of 'je-llo' horen.
En zouden échte fans regelmatig een bepaalde beweging gebruiken in plaats van hun middelvinger op te steken en weten ze dat je gitaar kunt leren spelen zonder er een aan te raken.

Een echte 'Friends'-fan weet natuurlijk dat iedereen z'n eigen 'lobster' ergens op deze wereld rond heeft lopen. Ook zou het blijkbaar zo moeten zijn dat je pas een 'Friends'-fan bent als je bij de begintune in je handen klapt nadat 'The Rembrandts' 'So no one told you life was gonna be this way' hebben gezongen en je *klapklapklapklapklap* hoort. Nou, zo ver gaat het bij mij nog niet. Maar dat komt misschien ook omdat wij de begintune altijd overslaan :)

Weet jij wat 'Bamboozled' betekent? Heb je ooit eens gezocht naar je 'identical hand-twin'? Woon je in een flat of appartementencomplex en heb je al eens goed naar de overburen gekeken of daar wellicht een 'ugly naked guy' woont? En heb je ooit geprobeerd 'The Routine' na te doen? Misschien heb je zelfs al eens één van deze  fake-namen gebruikt: 'Ken Adams', 'Regina Phalange', 'Miss Chanandler Bong' of wellicht 'Princess Consuela Banana Hammock'? Ren/jog  je regelmatig? Dan heb je vast al eens geprobeerd Phoebes loopje uit 'The One Where Phoebe Runs' na te doen. Heet jouw relaxstoel 'Rosita' en noem je tv 'Stevie the TV'? Kun jij het woord 'Nestlé Toll House' niet meer lezen zonder te denken aan Phoebes oma die volgens haar ooit een geheim recept voor koekjes had gekregen van 'Nestlé Toulouse'? Ook dan val je in de categorie 'Friends-fan'.

Er zijn veel dingen die gebeuren in het dagelijks leven waardoor ik meteen aan 'Friends' moet denken. Als ik verkouden ben, denk ik aan Phoebe die er alles aan doet om verkouden te blijven omdat haar stem zo sexy klinkt. Als ik iemand 'veto' hoor zeggen (op z'n Engels uitgesproken) denk ik aan Ross en Rachel die namen bedenken voor hun ongeboren baby. Als ik het cijfer 'seven' hoor, dan hoor ik 'm in gedachten er meteen echoënd een aantal keren steeds zachter wordend achteraan en zie ik Monica met haar vingers uiteindelijk het cijfer zeven maken waarbij ze 'seven' mimed. Zie ik ergens een dvd liggen van 'Miss Congeniality' dan denk ik aan Chandler. En hoor ik de eerste regel van 'Copacabana' van Barry Manilow dan zie ik Rachel voor me in haar zuurstokroze bruidsmeisjes jurk die de eerste regels uit dit lied met behulp van Ross zingt op de bruiloft van haar ex Barry die trouwt met haar vroegere beste vriendin Mindy. Bij het horen van 'Old MacDonald had a farm' denk ik altijd aan Phoebes uitleg waarom ze tóch haar vader die ze nog nooit ontmoet heeft op moet zoeken. Hoor ik 'We will rock you' van Queen op de radio dan denk ik aan Ross die het antwoordapparaat van het jongensappartement heeft ingesproken nadat hij er in is getrokken: 'We will, we will, callyouback'. Iemand in het Engels tot vijf horen tellen kan ik niet meer horen zonder aan Ross te denken die tussen elk getal 'Mississippi' zegt. En als ik daaraan denk dan denk ik ook meteen aan de scène van Ross in de spraytan-cabine. Geweldige scène! Gisteren had ik blijkbaar een mascarakloddertje bij mijn rechteroog waar mijn moeder me op wees. Ik moest meteen aan Joanna denken, Rachel's baas bij 'Bloomingdale's'. Die heeft blijkbaar altijd een kloddertje mascara. Een reden voor Chandler om haar te dumpen. Laatst liepen we over de Floriade en zag ik bij een van de paviljoens 'Jemen' staan. Meteen moest ik aan Chandler denken die op een gegeven moment voor zijn werk hierheen moet verhuizen.

Ook is het natuurlijk hartstikke leuk om de uitdrukkingen die de 6 hoofdrolspelers karakteriseren in het dagelijks leven te gebruiken:

Ross' 'Hi'
Phoebe's 'Oh no
Rachel's 'Nooooo'
Monica's 'I KNOW!'
Joey's 'How You Doin'?'
Chandler's 'Could I BE...'

En niet te vergeten Janice's 'OH-MY-GOD!'. Of je probeert Chandler's 'sex-face' na te doen.  En niet te vergeten Chandler's  'ik-moet-op-de-foto'-gezicht trekken. Alhoewel dit natuurlijk alleen maar leuk is als diegene waartegen je het gebruikt ook begrijpt wat jij bedoelt :)

Eén van de leukste afleveringen vind ik 'The One With The Embryos' waarin de meiden hun apartement af moeten staan aan de jongens omdat ze een trivia-spelletje verliezen. HI-LA-RISCH! Ook 'The One That Could Have Been' vind ik geweldig!

Ik heb ook wel eens gehoord dat in elke vriendengroep wel een Chandler, Joey, Monica, Phoebe, Rachel of Ross zit. Als ik iemand zou moeten kiezen waarmee ik me kan identificeren dan zou dat Monica zijn. Alhoewel ik totaal NIET kan koken. En geen schoonmaakfetisj heb :)

Nog even een leuk feitje: in vijf en een halve dag (waarbij je 8 uurtjes slaapt pakt) kun je ALLE afleveringen van Friends kijken. Misschien iets voor een regenachtige vakantieweek? Enjoy!

En ga @FRIENDSshowsays volgen op Twitter! It makes your day! ('You're' means 'you are', 'your' means 'your'!)

Politiek

Het is waarschijnlijk niet echt een goed idee dat ik een blog ga schrijven over politieke aangelegenheden aangezien ik me daar eigenlijk nog nooit echt in verdiept heb en me er eigenlijk ook helemaal niet in wíl verdiepen. Noem het dom. Noem het stom. Noem het on-sophisticated. Noem het zoals je wil. Maar politiek interesseert me gewoon vrij weinig. Maar de verkiezingen komen er aan en dus houdt het iedereen bezig en dus ook mij.

Uiteraard heb ik de stemwijzer gedaan en daar kwam precies uit wat ik wil stemmen. So far so good. Want natuurlijk ga ik wel stemmen. Als je niet gaat stemmen mag je achteraf niet zeuren. Zo werkt het. En ik zeur graag. Dus die kans laat ik me niet afnemen :) Een lijsttrekkersdebat kijk ik echter liever niet. Kijken naar een lijsttrekkersdebat wekt irritatie en boosheid bij mij op. Politiek leiders roepen dan dingen waar ik het niet mee eens ben, zoals dat ze het eigen risico willen verhogen en wij burgers dus meer moeten betalen en meer van dat soort zaken. Dan hebben ze een discussie en hoor ik dat sommige partijen niet willen bezuinigen op bepaalde zaken maar waarvan de Nederlandse burger dan de dupe zal worden. 'Laat maar zitten', denk ik dan.
Dat hele stemgebeuren gaat naar mijn idee trouwens nergens over. Alle lijsttrekkers roepen wat ze willen 'verbeteren', maar als de meerderheid dan op een bepaalde partij stemt en puntje bij paaltje komt dan gebeurt er uiteindelijk niks. Want dan vormen ze een coalitie of gaan ze gedogen en dan hebben minderheidspartijen ook een stem in het hele gebeuren en wordt er nog niet uitgevoerd wat de partij die de meerderheid heeft beloofd. En zijn we dus terug bij af. Alleen een beetje bozer en geïrriteerder. In mijn geval dan. Als ik me er écht in zou verdiepen.

Mijn stem uitbrengen op de lokale politiek heb ik overigens sinds ik deze gemeente woon nog nooit gedaan. Ook in dit geval is mij weleens gezegd dat ik dan achteraf niet mag zeuren als ik niet stem, maar wat de lokale politiek betreft maakt mij dat vrij weinig uit. Ik heb me nog nooit geërgerd aan iets waarvan ik denk dat een lokale politieke partij daar verandering in aan kan brengen. Maar dat ik zo denk kan ook komen door mijn desinteresse :)

Trouwens, bij de lokale verkiezingen stemmen naar mijn idee mensen ook vaak op de buurman, hun oom, vader, schoonvader of andersoortige bekende. Gewoon. Omdat ze die kennen. En daarbij maakt het dan dus blijkbaar niet uit welke standpunten de partij heeft die deze bekende vertegenwoordigd. Zo werd mij ook eens gevraagd om op iemand te stemmen. Ik heb dit geweigerd. Dit werd mij niet echt in dank afgenomen volgens mij. Maar als iedereen gaat stemmen op iemand die ze kennen, gewoon omdat het kan, dan gaat het toch nergens meer over! Dan worden er vervolgens beslissingen genomen en gaat iedereen zeuren dat ze dat niet willen, terwijl ze zelf medeverantwoordelijk zijn voor die beslissing! Zonder dat ze het weten dan natuurlijk, want ze hebben gewoon gestemd 'omdat het kan'.

Maar goed. We zullen zien wie er 12 september 'wint'. Wie wordt de nieuwe 'Baas van Nederland'? Gaat Nederland als gevolg van de stemmingsuitslag tóch uit de EU? Moeten we tot ons 67ste doorwerken? Wat gaat er gebeuren met de hypotheekrenteaftrek? Worden er zaken in het onderwijs verbeterd? Wordt de zorg écht verbeterd of moeten we later zelf voor onze ouders zorgen?
Ik ben benieuwd of en hoeveel punten die de lijsttrekkers ons beloven écht 'verbeterd' worden. Sowieso zijn sommige oplossingen voor de één een verbetering en gaat de ander erop achteruit. En dat zal ook altijd zo blijven. Maar om hierover te mogen zeuren, moeten we dus wél even met z'n allen stemmen :)

Genieten

Genieten moet. Dat is verplicht. Tenminste, zo voelt dat af en toe. Voor mij. Vooral in de vakantie. Je hebt maar 3 weken. En daarin MOET je niks en toch vanalles.

Ik neem me altijd vanalles voor om in de vakantie te doen. Zo ook deze vakantie. 'Gelukkig' waren we maar 1 week echt óp vakantie. Maar in die overige 2 weken moest er dus thuis flink genoten worden. Lang voordat het vakantie is bedenk ik me elk jaar weer hoe heerlijk het zal zijn om in de vakantie, waarin je niks moet, 's avonds als het een beetje af is gekoeld na een lange hete dag, nog even lekker met manlief en kinderen een stukje te fietsen langs de Maas of een stukje te wandelen door het bos, langs de Maas of op de Hei en daarna een drankje te doen op een terrasje. En hoe leuk het zal zijn om een dagje strand te doen...

Wij hebben in de twee weken dat we thuis vakantie hadden welgeteld 1x 's avonds gefietst, 1x 's avonds gewandeld en géén dagje strand gedaan. Wel een hoop andere dingen. Dat dan weer wel. En ook heel veel niet. Want niks moet.

En in die week dat we óp vakantie zijn moet er natuurlijk helemáál genoten worden. Want je hebt maar één week waarin dat kan. Eén week waar je veel geld voor hebt betaald. Nonsens. Maar zo werkt mijn brein. Dus als de dag net begonnen is dan ben ik al aan het bedenken wat we de dag erna kunnen gaan doen. Zodat het wel allemaal leuk blijft. Waardoor het dus zomaar niet leuk kan worden omdat ik alles kan verpesten met (op)dringerig gedoe :)

Maar we hebben het leuk gehad. Gelukkig wel. Ik hoop dat man en kinderen dat ook zo hebben ervaren en zich niet alleen kapot hebben geërgerd aan hun freakerige vrouw of mama. Alleen zou ik volgens mij nog méér kunnen genieten als ik dat op dát moment ook echt doe en niet alvast bezig ben met het volgende moment. Nu geniet ik vooral van het terugkijken op de vakantie. En dat lijkt me niet helemaal waar genieten om draait...

Ik heb overigens alvast folders aangevraagd voor de vakantie van volgend jaar, zodat we alvast kunnen kijken waar we dan verplicht kunnen gaan genieten...

Het goede voorbeeld geven

Daar ben ik persoonlijk heel goed in. Ik vloek bijvoorbeeld nooit waar mijn kinderen bij zijn en ik schreeuw ook nooit tegen ze...

Onzin natuurlijk. Mensen die mij goed kennen weten dat 'godverdomme' mijn favoriete vloekwoord is, de 'ranzige' woorden af en toe zonder ophouden uit mijn mond rollen en dat ik mijn kinderen meestal gewoontegetrouw al schreeuwend terechtwijs.

Dat ik dit keihard terugkrijg van onze meiden is natuurlijk niet vreemd. Iza's eerste woordje was 'tomme, tomme' en ook Evi wist al snel raad met een variatie op mijn meest gebruikte vloekwoord. Volgens mij hebben kleine kinderen een radartje voor dat soort woorden. Als oplossing heb ik gezegd dat als zij net zo groot zijn als mama, ze ook dit woord mogen gebruiken en nu nog niet. Dat werkt vooralsnog prima :)

Ook dat geschreeuw vinden Iza en Evi blijkbaar normaal. Hoe vaak ik niet op schreeuwende toon 'moet' zeggen dat ze NIET ZO MOETEN SCHREEUWEN!! is niet bij te houden :)

Ook leuk om te zien is hoe andere ouders het 'goede voorbeeld' geven. Ik vind het namelijk niet normaal hoeveel ouders 's morgens te laat hun kinderen naar school brengen. Of beter gezegd: afgeven. Ze rijden dan hun auto tot bijna vooraan bij de poort en laten hun kleuter van net 4 dan zelf zijn klaslokaal binnen gaan. En laat dit in sommige gevallen ook nog een kind zijn dat het eigenlijk wel nodig heeft dat papa of mama af en toe mee naar binnen gaat #categorierotkind.

Het overduidelijkst zijn natuurlijk de dikke kinderen bij wie je als je de vader of moeder ziet meteen een 'aha!-moment' krijgt. Dan kun je er vaak al van uitgaan dat het voedingspatroon in dat gezin verre van gezond is. Óf ze hebben allemaal dezelfde ziekte, dát kan natuurlijk ook. Maar ik ben dan toch meer van de vooroordelen, dus optie 1 komt dan toch als eerste bij mij op.

Attent zijn, dat is ook iets dat vaak met de paplepel ingegoten wordt. Er zijn mensen die voor elke scheet een kaartje sturen om proficiat of sterkte te wensen. En er zijn ook personen die niet het inzicht hebben dat het af en toe best leuk is om een kaartje te sturen. Het is vaak zo dat de ouders van de mensen uit de laatste categorie dit ook niet vaak doen. Dan is het dus niet vreemd dat het kroost van deze mensen dit niet als iets 'normaals' zien.

Ook is het zo dat redelijk tot tamelijk egoïstische of egocentrische ouders kinderen krijgen met dezelfde eigenschappen. Logischerwijs zit dit dan ook in hun genen. Maar als kinderen door hun ouders niet als voorbeeld meekrijgen dat het soms ook belangrijk is om je aan te passen aan andere mensen en niet alles om je eigen persoontje te laten draaien dan is het voor een kind natuurlijk lastig om dit uit zichzelf wél te doen.

Dit geldt natuurlijk ook andersom. Kinderen waarvan de ouders zichzelf altijd wegcijferen voor andere mensen zullen dit ook veel sneller doen. En kinderen waarvan de ouders zich in een hoekje laten drukken zullen ook niet snel voor zichzelf opkomen.

Ach, ik neem aan dat we allemaal ons best doen om onze kinderen uit te laten groeien tot aardige, leuke en interessante individuen. Dus met het feit dat ik wéét dat vloeken en schreeuwen opvoedtechnisch niet slim is ben ik al een heel eind op weg :)

Nobody's perfect.

Mens-erger-je-niet aan de Muizenval van het Cluedo van de Levensweg van Meneer Van Dale in Catan

Noem mij een nerd, maar ik vind gezelschapsspelletjes spellen fantàstisch! Al toen ik een kind was. Dan zat ik in m'n eentje te mens-erger-je-nieten en was ik alle 4 de kleuren tegelijk en kon ik mezelf van het bord af meppen! #nerd

Gelukkig had ik vroeger een vriendinnetje waarmee ik spelletjes kon spelen totdat we erbij neer vielen. Letterlijk. Want als we bij elkaar bleven logeren dan speelden we Monopoly met onze eigen regels. Je kon hotels bouwen zoveel als je wilde op 1 straat en als iemand dan blut raakte omdat ie de ander moest betalen dan kon je bij de bank geld lenen. En als het geld bij de bank op was dan schreven we het geleende geld op een briefje. Vaak speelden we tot we moesten slapen en dan gingen we 's morgens weer verder #nerd

Ook speelden we vaak 'Muizenval', tenminste als Steffie daar zin in had. Het was haar spel, maar meestal was ze niet voor een potje te porren. Geen idee waarom niet. Waarschijnlijk omdat je er nogal wat aan op moet bouwen en als je de hele constructie op een gegeven moment kunt laten lopen dan is het spel ook pats-boem afgelopen. Soort domino-idee: je bouwt met de opperste concentratie een parcours in elkaar en als je tegen het eerste steentje duwt dan ligt een halve minuut later de hele zooi op z'n gat. Holladiejeej.

Het 'Spel der Spellen' dat vond ik ook altijd leuk. Een hele boel spelletjes in één spel. Wat een uitvinding!

Bij ons thuis speelden we graag 'Levensweg'. Al kwamen Steffie en ik er na een paar jaar achter dat we het spel niet goed speelden. We begrepen in het begin niet hoe het zat met die 'levensverzekering' en kwamen er dus na het spel een paar jaar gespeeld te hebben achter, dat dat een heel leuk element in het spel is #fail.

Ook 'Patience' speelden we graag. En dan niet de versie die je in je eentje kunt spelen. Maar tegen elkaar. Bij ons thuis speelden we de versie die mijn moeder kende en bij haar thuis speelden we hun versie. Nét even iets anders. We kwamen er namelijk niet uit wat nu de leukste of de enige juiste versie was...

Toen we wat ouder waren kreeg Steffie op een gegeven moment 'Waanzinnig Winkelen' voor haar verjaardag. Wát een 'suffistekeetut' spel! Je kreeg een bankpasje en er was een middenconsole van waaruit een vrouwenstem riep waar de uitverkoop was en waar de koopjes. Dit veranderde ook nog eens een keer midden in het spel! Toen we jaren later als pubers dit spel nog eens speelden en we binnen 20 minuten klaar waren was dat een domper op het jeugdsentiment #dathaddenwedusbeternietkunnendoen

Als we op zondagmiddag bij oma op bezoek gingen dan speelden we vaak 'Cluedo'. Mijn nichtje sleepte dat dan mee en wij probeerden de moord op die rijke Jeu op te lossen die óf in de hal, in de keuken, in de bibliotheek of in een andere kamer was vermoord met een touw, een bijl een mes of een ander moordwapen, door Rosa Roodhart, Kolonel van Geelen, mevrouw Blaauw van Draet of een ander verdacht persoon. Geweldig!

Toen ik 12 was kreeg ik 'Triviant' cadeau van Sinterklaas. Ook dat speelde ik vooral met Steffie. De vragen waren in het begin véél te moeilijk. Ik vond het geweldig als ik de vraag kreeg waar elke 5 jaar de 'Passiespelen' werden opgevoerd. Een gele (geschiedenis-)vraag was dat. Dat antwoord was makkelijk, want dat was bij ons in het dorp #appeltjeeitje. Mijn vader wilde dit spel nooit spelen maar zat wel altijd vanaf de bank het (volgens hem) juiste antwoord te roepen. Stiekem vond ie het dus toch wel leuk.

Toen ik een relatie kreeg met Nico leerde ik van zijn moeder 'vrouwenpotten'. Een ontzéttend verslavend kaartspelletje. Dit spelen we nu nog altijd als we een 'spellenavond' houden met onze vrienden. Vaste prik is afsluiten met 'vrouwenpotten'. Tussen ons vieren heet dat sinds een vakantie 2 jaar geleden 'vrouwenneuken', vraag ons niet waarom. We hebben alle 4 geen idee hoe dat erin is geslopen #ranzigekal #kenmerkendvoorhetniveauafentoe

Samen met Nico hebben we trouwens hele vakantieavonden op de balkonnetjes van ons vakantieverblijf zitten 'sjuppedammen' oftewel 'duizenden'. Soort 'Rummikub', maar dan met kaarten. Blijft ook leuk om te spelen #nerd

Er is één spel waarbij ik 2x keer bijna in mijn broek heb gepiest van het lachen en dat is 'Meneer van Dale wacht op Antwoord'. Godsàmme, wat een hilarisch spel is dat! Mits je het met de juiste personen speelt. Dat dan weer wel. Je moet als speler humor hebben én creatief zijn dan kun je de leukste dingen verzinne. Als je dan ook nog in een melige bui bent (en/of wat gedronken hebt) dan is het feest compleet. Dan krijg je van die 'had je bij moeten zijn'-momenten #onbetaalbaar

Op een gegeven moment hebben Nico en ik 'Kolonisten van Catan' ontdekt. Ook dit spel spelen we meestal tijdens de spellenavond met onze vrienden. Blijft leuk. We hebben sinds een paar jaar ook 'De Kolonisten van de Prehistorie'. Maar dat is het toch nét niet.

Daarna ontdekten we meerdere spellen van de makers van 'Kolonistn van Catan: '999 Games'. 'Machiavelli', 'Carcassonne', 'Boonanza', 'Take 5' en 'Alles of Niets'. Geweldig hoe mensen zulke spellen kunnen bedenken!

Nieuwe spellen spelen is trouwens niet echt mijn ding, althans, als ik zelf de handleiding door moet spitten. Ik heb er geen geduld voor. Ook omdat mijn ervaring is dat je vaak tijdens het spel ergens tegenaan loopt (zeker bij de spellen van 999 Games) waarvan je de oplossing niét in de handleiding vindt en het spel dus voor eeuwig (of in ieder geval voor een hele tijd) verkloot is. Totdat je het spel weer een keer gaat spelen omdat je niet meer weet wat dat ene nou toch ook alweer was waardoor je het spel niet meer met goed fatsoen kon spelen.
Het handigste is als iemand het spel al kent en het je even 'spelenderwijs' uitlegt.

Wat ik ontzettend leuk vind is dat onze meiden (5 en (bijna) 3) het ook ontzettend leuk vinden om spelletjes te spelen. Zelfs met de jongste kun je al vanalles spelen zoals domino en memory.

Met het nieuwe grut dat ook spelletjesverslaafd blijkt te zijn, ben ik dus gelukkig nog lang niet uitgespeeld!