Digitale asocialerigheid

Het valt mij op dat we digitaal steeds asocialer op elkaar reageren. Waar je vroeger als je een brief schreef netjes begon met het noteren van de plaats waar je was toen je de brief schreef in de rechter bovenhoek en welke datum het op dat moment was: 

‘Urk, 15 december 1990’ 

en je daarna je brief begon met een degelijke aanhef: 

‘Hallo Truus’ 

of

‘Geachte mevrouw Koekenpeer’

zo laten we tegenwoordig met het sturen van een appje er geen gras over groeien: 

‘Kan ik vanavond even je mondharmonica komen lenen? Die van mij is stuk’.

Dat je al tikkend met je dikke worstvingers op die kleine stomme toetsjes van je telefoon helemaal geen zin hebt in een aanhef, inleiding en slotconclusie van je appje is logisch. Daar zit waarschijnlijk ook niemand op te wachten. Maar een simpele begroeting:

‘Hoi!’

voor je met de deur in huis valt is toch eigenlijk niet teveel gevraagd?

Maar niet alleen als we appen vergeten we onze fatsoensnormen. Ook als we zakelijk corresponderen vergeten we vaak om iemand even te begroeten en netjes af te sluiten.
Antwoorden op e-mails die alleen maar bestaan uit:

‘Oké’

zijn aan de orde van de dag. Als je gelukt hebt gebruikt de afzender een automatische 
e-mailhandtekening zodat het mailtje in ieder geval nog een nette afsluiting heeft.

Ook hierbij vraag ik me af of het echt te vermoeiend is om even:

‘Hallo Truus’

erboven te typen. Maar je hebt een punt:

‘Hallo Truus,

Oké.

Met vriendelijke groet,

drs. M.U.T.S. Gompelman
Junior Process Development Business Manager’

ziet er een beetje vreemd uit. Maar met een beetje typediploma en dus in de mogelijkheid om met 10 vingers blind te typen kun je toch in een paar seconden je bevestiging makkelijk wat meer cachet geven:

‘Hallo Truus,

Oké. We zullen de mondharmonica vandaag nog naar je terugsturen.

Met vriendelijke groet,

drs. M.U.T.S. Gompelman
Junior Process Development Business Manager’

Voorafgaand aan deze vraag kun je je ook nog afvragen waar het formele:

‘Geachte mevrouw Koekenpeer’

gebleven is. Die vraag is denk ik makkelijk te beantwoorden. Veel mensen zitten niet te wachten op zo’n formele begroeting. We je- en jij-en elkaar tegenwoordig graag om alles laagdrempelig te maken. En toch merk je ook bij bedrijven of instanties waar men toch nog graag heeft dat er formeel gecorrespondeerd wordt je van die ‘oké’-mails terugkrijgt. Dan kun je dus net zo goed al van begin af aan je- en jij-en lijkt mij.

En dan hebben we het nog niet gehad over de ondertekening in zakelijke e-mails.
Wie heeft bedacht dat:

'groetjes' 

geoorloofd is in zakelijke correspondentie?! Ik vind dat er echt niet uitzien. 

'Groeten'

kan wat mij betreft prima als je een beetje laagdrempelig en je- en jij-erig wil doen. Maar:

'groetjes'

Nee. Dat nooit. 

Maar wat gaan we hier met z’n allen aan doen? Of vinden jullie dit allemaal prima? Ik probeer er in ieder geval op te letten dat mijn appjes een beetje gezellig beginnen:

‘Ha                ’

en dat mijn zakelijke e-mails een aanhef bevatten en een ondertekening zonder 'groetjes'.

Prietpraat 54

Beautycase
Evi vindt de 'bloétiéjkids' die ik meeneem op vakantie, tof.

Nickelodeon
Evi kijkt naar 'Mikkelodeum'

Klinkt als
Evi vult met Nico het Zweedse raadsel in, in het kindervakantieboekje van de 'Kampioen'. 'Vrouwtjesezel', leest Nico. Evi denkt na: 'Geit?'

Sneller
We staan op vakantie bij een kruispunt en zijn op weg naar de Feldsee. Het bordje naar links geeft aan dat het nog 0,8 km wandelen is. Een bordje voor fietsers dat rechtdoor wijst, laat zien dat het nog 0,2 km is naar de Feldsee terwijl je 'm bij lange na nog niet ziet liggen. 'Huh?! Wie ken det via det fietsbordje no korter zien?', zeg ik. 'Det kump ömdes-se met de fiets sjneller bös', antwoordt Evi heel logisch.

Mop
Evi vertelt een mop: 'Er rijden 2 auto's over de weg. 'Zie je die streep?' zegt de een tegen de ander. 'Nee', zegt die ander, 'ik ben scheel'. Als reactie blijven Nico, Iza en ik stil. 'Sjnap ge ö-m neet?', vraagt Evi verbaasd.

Homo
Iza, Evi en ik kijken tv. We stemmen de tv af op RTL4 want Iza en Evi willen Superkids kijken. We vallen in het einde van de herhaling van de laatste aflevering van GTST vóór de zomerstop. Lucas Sanders loopt op een gegeven moment binnen en zoent met een meid. Ik kijk zelden GTST maar ik weet wel dat Lucas op mannen valt. Dus ik vraag me hardop af waarom hij met een meid kust want 'dae is toch homo?!'. 'Mesjién is det maedje ouch waal homo', oppert Evi.

Duimige hoofdpijn
Evi als haar duim helemaal koud is van het vasthouden van het Calippo-ijsje: 'Aoh, miene doém haet zon koppién'.

Vegen
Iza's klas doet mee aan het project KERNgezond. De eerste van de vier morgens vindt plaats in het gemeenschapshuis in het dorp. De kinderen moeten een eigen waterzuiveringsinstallatie maken. Met een bekertje moeten ze naar voren lopen om o.a. zand te halen. De meid die dit gedeelte begeleidt waarschuwt al etend van haar appel: 'Doen jullie wel voorzichtig en kijken jullie uit dat jullie niet knoeien? We zijn hier te gast en ik heb geen zin om straks te 'kéren'.

Verkoper
Er komt iemand 'kruutje' aan de deur verkopen voor één of andere vereniging. 'Waoröm kup dae det as dae det toch neet heuf?', vraagt Evi als we een pot hebben gekocht en de verkoper weg is.

Dat is irritant
Evi is met de Lego aan het bouwen als er op een gegeven moment iets niet lukt: 'Roah! Heej waer ich èch irritant van!'

MOETEN

Als ik op zo'n dag als vandaag 's morgens naar het werk rij en de zon zie schijnen over de velden en daarachter het bos dan vind ik het altijd vreselijk dat ik moet gaan werken en niet even een uurtje kan gaan wandelen door diezelfde velden, of langs de maas.
Maar op vrijdagmorgen of in het weekend, als ik wel in de mogelijkheid ben om in die opkomende ochtendzon te gaan wandelen door de velden of langs de maas dan doe ik dat nooit. Typisch. 'Waarom eigenlijk niet?', heb ik mezelf al vaker afgevraagd.

Ik heb daar wel een antwoord op. Het is ook eigenlijk niet dat ik dat nooit doe. Op vrijdagmorgen wil ik dat nog wel eens doen. Maar als de lucht dan grijs is, dan heb ik er al minder zin in. Of ik verzin dan iets anders dat ik wil gaan doen: 'even lekker niks'. Of gewoon echt iets heel nuttigs: strijken of ramen wassen. Ja echt super nuttig. Not.

Zonder gekheid. Het antwoord dat ik mezelf heb bedacht is dat het het idee is van dat ik MOET gaan werken. Ik ben stiekem (nee, hoor dat is algemeen bekend) ontzéttend allergisch voor iets MOETEN. En als ik dan langs een mooi door opkomend zonlicht verlicht landschap rij, dan lonkt de vrijheid. Elke keer opnieuw.

Wat ik zou kunnen doen is dus op zaterdagmorgen gewoon de wekker zetten op 07:00 uur om dán die wandeling te gaan maken. Maar ik ben bang dat het dan een grijze ochtend is en ik voor Jan Doedel zo vroeg opsta. Dikke vette onzin natuurlijk, want de dag beginnen met een wandeling is altijd heerlijk. Maar toch lichtelijk teleurstellend als het dan niet is wat je ervan had verwacht.
Lees: grijze lucht in plaats van 'opkomende zon'-lucht.

Maarrrr, straks worden de dagen korter en begint de ochtend wat later. En kan ik dus 2 vliegen in 1 klap slaan: beetje uitslapen en tóch wandelen in het opkomende zonlicht! En als de dagen lang en droog zijn kan ik met de fiets naar het werk gaan. Dat voelt niet helemaal hetzelfde, maar komt aardig in de buurt.

Weg dilemma!

Alhoewel ik zeker weet dat het verlangen 's morgens in de auto langs de door de opkomende zon verlichte velden blijft... Want dat 'MOETEN' hè...

De horror van het spelen van onbekende bordspelletjes

Nieuwe spelletjes spelen vind ik echt vreselijk. Tenminste, als ik zelf de spelregels moet lezen. Om de één of andere reden denk ik altijd veel te ver door waardoor ik iets wat ik me afvraag niet terug kan lezen in de spelregels en het spel met een beetje pech voor altijd verzauwd is. Als iemand het nieuwe spel al spelende uitlegt is het meteen al wat leuker. Maar vind bij elk spel dat je nieuw hebt maar eens zo iemand.

Iza & ik hebben net eerst het dobbelspel van Boonanza geprobeerd (ooit eens met Nico gedaan, dus niet helemaal nieuw, maar wel te lang geleden om nog te weten hoe het ook alweer ging) dus ik moest de spelregels helemaal doorlezen. Toen ik begreep wat de bedoeling was heb ik geconcludeerd dat het maar een saai spel is. Dus hebben we dat dobbelspel weer opgeruimd en La Isla Boonita gepakt want daarop stond (net als op het dobbelspel) dat het met 2 personen gespeeld kan worden. Doosje open, spelregels er uit: 'Dit spel kan alleen maar gespeeld worden i.c.m. het basisspel 'Boonanza'. Poep. Laten wij daar nu net de Duitse versie van hebben met Duitse spelregels dus èn al jaren niet meer gespeeld hebben. (Omdat dit spel ons ooit is uitgelegd en we dus wisten hoe het moest en dus dachten de spelregels niet (meer) nodig te hebben en spelletjes in Duitsland goedkoper zijn, hebben we het Duitse spel gekocht. Zo hebben wij ook 'Die Siedler von Catan' i.p.v. 'De Ridders van Catan').

Ook de spelregels van die 2 spelletjes heb ik doorgelezen. En toen moest ik concluderen dat dit spelletje op dat moment te ingewikkeld was (nog steeds in ern lichtelijk (haha) recalcitrante bui en geen zin om na te denken (en al helemaal niet in het Duits) en we beter een andere keer kunnen beginnen met gewoon Boonanza (of in ons geval 'Bohnanza') om er weer in te komen. Iza vond het gelukkig allemaal prima.
Supergrappig aan La isla Boonita zijn trouwens de namen van de eilanden waar je naar toe kunt varen (waarbij trouwens meerdere keren in de spelregels aan wordt gegeven dat het varen louter symbolisch is. Het handels- of piratenschip blijft gewoon voor de speler op tafel liggen. Om te gillen).
De naam van het spelletje alleen al! Verder heb je nog Boonstantinopel, Melboon, Boonos Aires, Thessabooniki en Lissaboon. Briljant!

Toen we alles op hadden geruimd (en gesorteerd want het is aan de achterkant van de kaarten natuurlijk niet duidelijk welke bonen bij het originele spel horen en welke bij de eilandversie) werd ik wel nog even nieuwsgierig wat dan precies de uitbreiding van Boonanza 'ôppe kous' heeft. Achterop staat: 'Dankzij deze uitbreiding kan Boonanza ook met drie tot en met zeven spelers gespeeld worden'. Huh?! En aan de zijkant van 'Bohnanza' staat dat het voor 3-5 spelers is. ('Spieler' dus in ons geval. Maar er staan 2 poppetjes op zittend aan een tafel waar '3-5' onder staat, dus 'spelers' of 'spieler' is in dit geval potatoe potatoe (puhteetoow puhtaatoow red.)).

Nondepie. Dan hadden Iza en ik dus gewoon samen meteen het basisspel kunnen doen! Alhoewel ik me herinner dat dat spel met 2 personen niet zo leuk is.
Én ik herinner me opeens dat ik het Bohnanza spel ooit eens heb verzauwd door me iets af te vragen wat niet uitgelegd stond in de spelregels. Ik heb nu alleen geen idee meer wat dat precies was...

Prietpraat 53

Vastelaovend
Evi neuriet een carnavalsliedje. Ik vraag of ze zin heeft in de vastelaovend. 'Jao', antwoordt Evi. Iza bemoeit zich er ook nog even mee: 'Ich heb pas weer zin in de vastelaovend as Patrick Duuvel wuuërd'.

Nep
Evi zegt dat we vanavond nep gaan barbecuën. Zonder spareribs.

Nabeschouwing
Evi komt me buiten vertellen dat de F1 bijna afgelopen is. 'Allein nog de veurbesjouwing', zegt ze. Ik leg uit dat de voorbeschouwing 'vóór' de race komt. 'Den bedoel ich de 'achterbesjouwing' antwoordt ze.

'De boere van de Hei'
Evi zingt midden in de zomer een vastelaovesliedje: 'Weej zien de boere, boere, boere van de Raod'

Koen Poeh
Evi leest een boekje van 'Koen Kampioen' en vraagt zich ineens af wie van de jongens op de kaft Koen is. 'Iza wet det', antwoord ik. Evi kijkt Iza vragend aan. 'Poeh', zegt Iza, en ze kijkt op de kaft. 'Neet 'Poeh'', zegt Evi, 'Koen'.

Grote mama
'Un grote meid bös-se', zeg ik tegen Evi als compliment als ze uit zichzelf iets heeft opgeruimd. 'Jèh!', antwoordt Evi, 'do ouch!'

Klein Zwitserland
Iza zegt tegen tante Yvonne: 'Mama zei det 'Klein Zwitserland' klein is voor wievuul geld desse mos  betale....daoröm zal t KLEIN zwitserland heite'.

Man
Iza & Evi zijn aan het logeren bij tante Yvonne en ome Wim die een nieuw schilderij hebben. Er staan allemaal schilderingen op die betrekking hebben op Yvonne en Wim. Evi staat het schilderij te bekijken en zegt dat ze een kerk ziet. Iza zegt dat dat de kerk is waar ome Wim en tante Yvonne getrouwd zijn maar vraagt meteen erna: "Ziet geej eigelik getrouwd?"
Waarop tante Yvonne 'nee' antwoordt. Iza vraagt waarom niet. Tante Yvonne vertelt dat trouwen heel veel geld kan kosten. Waarop Evi meteen reageert en droog zegt: ' Nae, den gaon ich ouch noeits trouwe. En ouch det idderein den zuut des-se met diene meneer aan ut danse bös'.

Dikke benen
'Eej!', concludeert Evi in het zwembad als ze haar benen zit te bekijken, 'ich heb ouch un bietje worstebenen'. 'Ouch?!', vraag ik quasi onwetend, 'wae haet d'r den nog miër worstebenen'? 'Do', antwoordt Evi op logische toon.

Duuvelskermis
Er verschijnt een regenboog en Evi vraagt hoe dat kan. 'Den hebbe de Duuvelkes kermis', geef ik het antwoord dat wij vroeger ook altijd kregen. 'Jeeej! Den haet ome Wim kermis!', zegt Evi blij.

Prietpraat 52

Annie
Evi vraagt waarom ik het boek van 'Jantje M.G. Schmidt' dat zij gekregen heeft voor haar verjaardag op haar kamer heb gelegd

Warm
Evi zit met haar nieuwe Red Bull-jas (waar ze zo blij mee is dat ze 'm niet meer uit wil trekken) binnen naast me op de bank. De tuindeuren staan nog open. Ik zeg dat ik het een beetje koud vind. 'Ich neet', antwoordt Evi droog.

Spieken/afkijken
Juffrouw Evi laat de 'kinderen' in haar klas een toets maken. 'Niet bij elkaar afspieken', waarschuwt ze haar poppen.

Pratende vogel
We kijken 'Frank & Frey' waarin een specht op een gegeven moment stottert. Evi weet niet wat dat is. Iza zegt dat dat komt van de kou (de specht zit in de sneeuw) en ik vertel dat het ook kan dat iemand dat altijd heeft en dat de logopediste je daar vanaf kan helpen. Evi concludeert heel logisch dat een vogel niet naar de logopediste kan gaan.

Verliefd
Iza heeft al 1,5 jaar verkering concludeert ze (nu is het trouwens uit. red.). Ze vertelt tegen Evi dat als Evi groot is, ze ook meer jongens leuk gaat vinden. Dat ze dan weet wat liefde is. 'En op de middelbare sjoël', zegt ze, 'den geis-se zellufs zoene!'. Evi antwoordt dat ze dat op tv heeft gezien. En dat die dan zo kijken (ze trekt een süs gezicht).

Goh
Iza en Evi doen vaker 'klasgenootje raden'. Iza vertelt dat ze dat op school ook deden en legt uit dat iemand een jongetje omschreef en dat het heel logisch was, wie er omschreven werd. Ik snap 'm en zeg: 'Jao, goh'. 'Evi snapt 'm blijkbaar niet en vraagt verbaasd: 'Wae is 'Goh'?'

Eigenwijs
Evi vraagt aan Iza of ze samen wil spelen. 'Is good!', antwoordt Iza, 'verstoppertje?'. Maar daar heeft Evi geen zin in. 'Turnen?', oppert Iza dan. 'Nae', antwoordt Evi, 'vadertje en moedertje en det we op turne zote'.

Slaan
Evi speelt met een vriendje. Het vriendje praat Nederlands en Evi dus ook. Ze hebben het dokterskoffertje erbij gepakt. Evi's vriendje haalt een attribuut tevoorschijn en vraagt aan Evi waar dat voor is. 'Oh', zegt Evi, 'dat is voor op je knie te 'houwen''.

Mogen
Als ze iets te drinken mogen en ik tegen Evi zeg dat ze zich ook een snoepje of koekje mogen pakken roept Evi blij tegen haar vriendje: 'We 'maggen' een koekje of een snoepje!'

Kunnen
De honden van Evi en haar vriendje zijn ziek. Evi belt ff met de 'dokter': 'Ja. 6 Uur? Ja, dat moet zeker weten 'kannen''.

Prietpraat 51

Mepal
Evi's juf belt net na 12:00 uur dat Evi zich toch echt niet lekker voelt. Ik haal haar uit school en ze eet thuis haar boterhammen uit haar boterhammentrommel op. Ze zit haar trommel te bekijken en vraagt: 'Is deze trommel in Meppel gemak?'

JC
Ik vraag aan Iza of ze het op school over Johan Cruijff hebben gehad. Iza beaamt dat en begint te vertellen. Dan kwekt Evi er tussendoor: 'Weej hebbe ut euver Jezus gehad😌'.

Pûhteetoow, pûhtaatoow
De oefeninterland Nederland - Frankrijk wordt gespeeld. Het wordt een eerbetoon aan Johan Cruijff. Ik vertel Evi over Johan. En leg uit dat ze die naam moet onthouden. Ruud Gullit zit aan tafel bij SBS om commentaar t geven. Ik wijs Evi erop dat ze ook dié naam moet onthouden. Dan wordt Danny Blind geïnterviewd. Ook iemand die ze moet onthouden. 'No weit ich dae eine nimmer', concludeert Evi. 'Wae? Johan Cruijff?', vraag ik. Het was die andere. 'O, Ruud Gullit', antwoord ik. Na de reclame gaat bet beginnen. Gullit komt nog even aan het woord. 'En? Wet-se nog wie dae meneer hèt?', vraag ik aan Evi. 'Euuuuh....Ruud Gommans?', zegt Evi.

Rare naam
Tijdens het ontbijt is Evi stil dan zegt ze ineens: 'Ich ving ut gek det do en papa Nico & Lonneke heite. Angere minse hebbe normale name, bevubbeld 'Cindy' maar die van uch zien un bietje gek'.
Ik vraag haar waarom onze namen dan zo gek zijn. 'Ich weit ut neet', is haar logische antwoord.

Fan
Als we tv zitten te kijken zegt Evi ineens: 'Mama? Wet-se waoröm ich fan bön van Ajax? Ömdet Ruud dao ouch van is...en Steffie volges mich ouch'.

Niet gevaarlijk
Nico heeft Iza & Evi met het blauwe autootje (een Starlet van bijna 30 jaar oud) opgehaald op 't Rovertje. Er zitten geen gordels achterin dus ik constateer dat het wel een beetje gevaarlijk was zo los achterin. Evi antwoordt 'geruststellend': 'Ao maar det autootje ken neet keihard huur'.

Logisch
Nico heeft 2 tickets voor Moke gewonnen. Het concert is in Heerlen. Nico vraagt een vriend mee en biedt uiteraard aan om te rijden zodat Luc een pilsje kan drinken. Omdat een hele avond koolzuurhoudende drank drinken niet prettig is en het voor Luc gezelliger is als Nico 'bier' drinkt kloekt Nico die avond 7 alcoholvrije biertjes weg die volgens hem niet te keffen zijn met als afsluiter een cola om de naar eigen zeggen 'maissmaak' weg te krijgen. Op mijn opmerking dat ik dan spa blauw gedronken zou hebben (want geen koolzuur en geen alcohol en niet vies) antwoordt Nico geagiteerd: 'Ja nae! Det ving ich zung van mien geld'.

Wie?
We komen tante Nel tegen op de parkeerplaats van de Lidl en kletsen even. Dan loopt tante Nel richting de Lidl en wij lopen naar de auto. Bij de auto aangekomen staat Evi in gedachten verzonken in de richting te staren waarin tante Nel gelopen is. 'Wet-se wae tante Nel is?', vraag ik. Klaar om uit te leggen dat het de moeder van Maikel is. 'Jao', antwoordt Evi op logische toon, 'die'.

Aanmelden/opgeven
Evi vraagt zich af of ik haar en Iza heb 'opgemeld' voor het bso-uitje naar Irrland.

Hoog water
Iza en Evi hebben allebei broeken in de kast liggen die in de breedte nog passen maar in de lengte te kort zijn. 's Winters in de laarzen duwen en 's zomers een keertje omslaan en ze kunnen die broeken nog prima aan. Maar vaak vergeten ze de broek om te slaan en dan mopper ik dat ze 'hoëg water' hebben.
Op een avond leg ik voor Evi voor de volgende dag een driekwartbroek klaar. Maar Evi wil die broek niet aan: 'Want den heb ich dao water in'.