Het goede voorbeeld geven

Daar ben ik persoonlijk heel goed in. Ik vloek bijvoorbeeld nooit waar mijn kinderen bij zijn en ik schreeuw ook nooit tegen ze...

Onzin natuurlijk. Mensen die mij goed kennen weten dat 'godverdomme' mijn favoriete vloekwoord is, de 'ranzige' woorden af en toe zonder ophouden uit mijn mond rollen en dat ik mijn kinderen meestal gewoontegetrouw al schreeuwend terechtwijs.

Dat ik dit keihard terugkrijg van onze meiden is natuurlijk niet vreemd. Iza's eerste woordje was 'tomme, tomme' en ook Evi wist al snel raad met een variatie op mijn meest gebruikte vloekwoord. Volgens mij hebben kleine kinderen een radartje voor dat soort woorden. Als oplossing heb ik gezegd dat als zij net zo groot zijn als mama, ze ook dit woord mogen gebruiken en nu nog niet. Dat werkt vooralsnog prima :)

Ook dat geschreeuw vinden Iza en Evi blijkbaar normaal. Hoe vaak ik niet op schreeuwende toon 'moet' zeggen dat ze NIET ZO MOETEN SCHREEUWEN!! is niet bij te houden :)

Ook leuk om te zien is hoe andere ouders het 'goede voorbeeld' geven. Ik vind het namelijk niet normaal hoeveel ouders 's morgens te laat hun kinderen naar school brengen. Of beter gezegd: afgeven. Ze rijden dan hun auto tot bijna vooraan bij de poort en laten hun kleuter van net 4 dan zelf zijn klaslokaal binnen gaan. En laat dit in sommige gevallen ook nog een kind zijn dat het eigenlijk wel nodig heeft dat papa of mama af en toe mee naar binnen gaat #categorierotkind.

Het overduidelijkst zijn natuurlijk de dikke kinderen bij wie je als je de vader of moeder ziet meteen een 'aha!-moment' krijgt. Dan kun je er vaak al van uitgaan dat het voedingspatroon in dat gezin verre van gezond is. Óf ze hebben allemaal dezelfde ziekte, dát kan natuurlijk ook. Maar ik ben dan toch meer van de vooroordelen, dus optie 1 komt dan toch als eerste bij mij op.

Attent zijn, dat is ook iets dat vaak met de paplepel ingegoten wordt. Er zijn mensen die voor elke scheet een kaartje sturen om proficiat of sterkte te wensen. En er zijn ook personen die niet het inzicht hebben dat het af en toe best leuk is om een kaartje te sturen. Het is vaak zo dat de ouders van de mensen uit de laatste categorie dit ook niet vaak doen. Dan is het dus niet vreemd dat het kroost van deze mensen dit niet als iets 'normaals' zien.

Ook is het zo dat redelijk tot tamelijk egoïstische of egocentrische ouders kinderen krijgen met dezelfde eigenschappen. Logischerwijs zit dit dan ook in hun genen. Maar als kinderen door hun ouders niet als voorbeeld meekrijgen dat het soms ook belangrijk is om je aan te passen aan andere mensen en niet alles om je eigen persoontje te laten draaien dan is het voor een kind natuurlijk lastig om dit uit zichzelf wél te doen.

Dit geldt natuurlijk ook andersom. Kinderen waarvan de ouders zichzelf altijd wegcijferen voor andere mensen zullen dit ook veel sneller doen. En kinderen waarvan de ouders zich in een hoekje laten drukken zullen ook niet snel voor zichzelf opkomen.

Ach, ik neem aan dat we allemaal ons best doen om onze kinderen uit te laten groeien tot aardige, leuke en interessante individuen. Dus met het feit dat ik wéét dat vloeken en schreeuwen opvoedtechnisch niet slim is ben ik al een heel eind op weg :)

Nobody's perfect.

Mens-erger-je-niet aan de Muizenval van het Cluedo van de Levensweg van Meneer Van Dale in Catan

Noem mij een nerd, maar ik vind gezelschapsspelletjes spellen fantàstisch! Al toen ik een kind was. Dan zat ik in m'n eentje te mens-erger-je-nieten en was ik alle 4 de kleuren tegelijk en kon ik mezelf van het bord af meppen! #nerd

Gelukkig had ik vroeger een vriendinnetje waarmee ik spelletjes kon spelen totdat we erbij neer vielen. Letterlijk. Want als we bij elkaar bleven logeren dan speelden we Monopoly met onze eigen regels. Je kon hotels bouwen zoveel als je wilde op 1 straat en als iemand dan blut raakte omdat ie de ander moest betalen dan kon je bij de bank geld lenen. En als het geld bij de bank op was dan schreven we het geleende geld op een briefje. Vaak speelden we tot we moesten slapen en dan gingen we 's morgens weer verder #nerd

Ook speelden we vaak 'Muizenval', tenminste als Steffie daar zin in had. Het was haar spel, maar meestal was ze niet voor een potje te porren. Geen idee waarom niet. Waarschijnlijk omdat je er nogal wat aan op moet bouwen en als je de hele constructie op een gegeven moment kunt laten lopen dan is het spel ook pats-boem afgelopen. Soort domino-idee: je bouwt met de opperste concentratie een parcours in elkaar en als je tegen het eerste steentje duwt dan ligt een halve minuut later de hele zooi op z'n gat. Holladiejeej.

Het 'Spel der Spellen' dat vond ik ook altijd leuk. Een hele boel spelletjes in één spel. Wat een uitvinding!

Bij ons thuis speelden we graag 'Levensweg'. Al kwamen Steffie en ik er na een paar jaar achter dat we het spel niet goed speelden. We begrepen in het begin niet hoe het zat met die 'levensverzekering' en kwamen er dus na het spel een paar jaar gespeeld te hebben achter, dat dat een heel leuk element in het spel is #fail.

Ook 'Patience' speelden we graag. En dan niet de versie die je in je eentje kunt spelen. Maar tegen elkaar. Bij ons thuis speelden we de versie die mijn moeder kende en bij haar thuis speelden we hun versie. Nét even iets anders. We kwamen er namelijk niet uit wat nu de leukste of de enige juiste versie was...

Toen we wat ouder waren kreeg Steffie op een gegeven moment 'Waanzinnig Winkelen' voor haar verjaardag. Wát een 'suffistekeetut' spel! Je kreeg een bankpasje en er was een middenconsole van waaruit een vrouwenstem riep waar de uitverkoop was en waar de koopjes. Dit veranderde ook nog eens een keer midden in het spel! Toen we jaren later als pubers dit spel nog eens speelden en we binnen 20 minuten klaar waren was dat een domper op het jeugdsentiment #dathaddenwedusbeternietkunnendoen

Als we op zondagmiddag bij oma op bezoek gingen dan speelden we vaak 'Cluedo'. Mijn nichtje sleepte dat dan mee en wij probeerden de moord op die rijke Jeu op te lossen die óf in de hal, in de keuken, in de bibliotheek of in een andere kamer was vermoord met een touw, een bijl een mes of een ander moordwapen, door Rosa Roodhart, Kolonel van Geelen, mevrouw Blaauw van Draet of een ander verdacht persoon. Geweldig!

Toen ik 12 was kreeg ik 'Triviant' cadeau van Sinterklaas. Ook dat speelde ik vooral met Steffie. De vragen waren in het begin véél te moeilijk. Ik vond het geweldig als ik de vraag kreeg waar elke 5 jaar de 'Passiespelen' werden opgevoerd. Een gele (geschiedenis-)vraag was dat. Dat antwoord was makkelijk, want dat was bij ons in het dorp #appeltjeeitje. Mijn vader wilde dit spel nooit spelen maar zat wel altijd vanaf de bank het (volgens hem) juiste antwoord te roepen. Stiekem vond ie het dus toch wel leuk.

Toen ik een relatie kreeg met Nico leerde ik van zijn moeder 'vrouwenpotten'. Een ontzéttend verslavend kaartspelletje. Dit spelen we nu nog altijd als we een 'spellenavond' houden met onze vrienden. Vaste prik is afsluiten met 'vrouwenpotten'. Tussen ons vieren heet dat sinds een vakantie 2 jaar geleden 'vrouwenneuken', vraag ons niet waarom. We hebben alle 4 geen idee hoe dat erin is geslopen #ranzigekal #kenmerkendvoorhetniveauafentoe

Samen met Nico hebben we trouwens hele vakantieavonden op de balkonnetjes van ons vakantieverblijf zitten 'sjuppedammen' oftewel 'duizenden'. Soort 'Rummikub', maar dan met kaarten. Blijft ook leuk om te spelen #nerd

Er is één spel waarbij ik 2x keer bijna in mijn broek heb gepiest van het lachen en dat is 'Meneer van Dale wacht op Antwoord'. Godsàmme, wat een hilarisch spel is dat! Mits je het met de juiste personen speelt. Dat dan weer wel. Je moet als speler humor hebben én creatief zijn dan kun je de leukste dingen verzinne. Als je dan ook nog in een melige bui bent (en/of wat gedronken hebt) dan is het feest compleet. Dan krijg je van die 'had je bij moeten zijn'-momenten #onbetaalbaar

Op een gegeven moment hebben Nico en ik 'Kolonisten van Catan' ontdekt. Ook dit spel spelen we meestal tijdens de spellenavond met onze vrienden. Blijft leuk. We hebben sinds een paar jaar ook 'De Kolonisten van de Prehistorie'. Maar dat is het toch nét niet.

Daarna ontdekten we meerdere spellen van de makers van 'Kolonistn van Catan: '999 Games'. 'Machiavelli', 'Carcassonne', 'Boonanza', 'Take 5' en 'Alles of Niets'. Geweldig hoe mensen zulke spellen kunnen bedenken!

Nieuwe spellen spelen is trouwens niet echt mijn ding, althans, als ik zelf de handleiding door moet spitten. Ik heb er geen geduld voor. Ook omdat mijn ervaring is dat je vaak tijdens het spel ergens tegenaan loopt (zeker bij de spellen van 999 Games) waarvan je de oplossing niét in de handleiding vindt en het spel dus voor eeuwig (of in ieder geval voor een hele tijd) verkloot is. Totdat je het spel weer een keer gaat spelen omdat je niet meer weet wat dat ene nou toch ook alweer was waardoor je het spel niet meer met goed fatsoen kon spelen.
Het handigste is als iemand het spel al kent en het je even 'spelenderwijs' uitlegt.

Wat ik ontzettend leuk vind is dat onze meiden (5 en (bijna) 3) het ook ontzettend leuk vinden om spelletjes te spelen. Zelfs met de jongste kun je al vanalles spelen zoals domino en memory.

Met het nieuwe grut dat ook spelletjesverslaafd blijkt te zijn, ben ik dus gelukkig nog lang niet uitgespeeld!

Facebook: eenrichtings- of tweerichtingsverkeer?

Van sommige mensen vraag ik me af en toe serieus af waarom ze een Facebook-profiel hebben aangemaakt. De hoofdreden (die denk ik voor iedereen geldt) is: omdat 'iedereen' een Facebook-profiel heeft. En dan kun je natuurlijk niet achterblijven.

Maar goed. En dan? Dan moeten er toch mensen zijn die erachter komen dat zo'n Facebook-profiel niks voor hun is. Althans dat is míjn conclusie aangaande sommige van mijn Facebook-'vrienden'. Deze Facebook-'vrienden' zou ik eigenlijk het liefste verwijderen als Facebook-'vriend', maar dat vind ik dan weer not-done omdat de reden die ik ervoor heb wel eens als geen of een slechte reden gezien kan worden en dan krijg ik dáár weer gezeur over. Laat maar zitten dus.

Maar waarom vind ik dan dat deze mensen eigenlijk niet zouden moeten 'Facebooken', althans. Niet binnen mijn timeline? :)
Nou ten eerste omdat ze dat dus letterlijk niet doen. Facebooken is naar mijn idee een tweerichtingsverkeer. Of drierichtings eigenlijk. Je leest, je reageert en je post. Er zijn Facebookers die alleen lezen. En als je ze dan weer eens keer in levende lijve spreekt dan refereren ze een paar keer aan dingen die je op Facebook hebt gezet! Is het dan zo moeilijk om af en toe eens op 'vind-ik-leuk' te klikken? Dan wordt het misschien toch eens tijd voor het 'vind-ik-niet-leuk-knopje'. Kijken of ze dat wel weten te gebruiken.

Ten tweede zijn er mensen die Facebook te serieus opvatten. Ik vind het juist leuk om alles een beetje te overdrijven op Facebook. Mijn posts moeten dus vaak met een korreltje zout genomen worden. Niet dat ik dingen post die niet waargebeurd zijn ofzo, maar ik vind het leuk om de zaak een beetje aan te dikken. Facebook is naar mijn idee een manier om andere mensen te entertainen. Maar je hebt dus mensen die alles serieus opvatten en dan reageren op mijn zeur- en zanikposts (die ik overigens écht wel meen, maar die ik dus wat smeuïger maak) in de trant van: 'Och Lonneke...(en dan heel verhaal dat iedereen daar wel eens last van heeft blablablabla). Er staat nog net niet: 'Och Lonneke, maak je toch niet zo druk'. Maar tussen de regels door lees je dat ze dat eigenlijk bedoelen. Nu kennen die mensen mij ook wel een beetje, en hebben ze ook wel gelijk, want ik maak me graag druk om vanalles en nog wat, maar dan nog. 'Sense the tone', zou ik dus willen zeggen. Maar dat is lastig met geschreven tekst.

Wellicht dat een gebrek aan humor (of een gebrek aan dezelfde humor als ik heb, of hun idee dat ik geen humor heb maar zij wel) er ook mee te maken heeft dat de 'tone' van mijn posts niet op wordt gepikt. Hierdoor kom ik op een derde reden waarom ik eigenlijk graag sommige mensen wil verwijderen als mijn Facebook-'vriend': wat ze posten interesseert me vaak geen ene moer. Het is in sommige gevallen veelal gezeur (oké, dat kan ik zelf ook heel goed, maar zoals ik al zei, zeur ik aangedikt en overdreven wat ik zelf dan weer grappig vind, en anderen dus blijkbaar niet) of het gaat over zaken die mij niet bezighouden.

Ook een irritatiefactortje is het feit dat sommige Facebookers alleen maar posten als ze iets te vertellen hebben over hun kind, over hun zwangerschap of iets anders waarmee ze op willen vallen en dan alles ook nog in de opschepperige toon. Dus niks in de trant van: 'Ik heb de petatte weer eens aan laten flikkeren'. Deze mensen vallen misschien zowel in categorie 4 (interessant willen doen) als in categorie 3 (geen humor hebben) en zien dus de leukigheid niet in van het feit dat iemand iets post over iets wat míslukt is in plaats van ontzèttend gélukt is.

O, en just for the record: deze 'vrienden' hou ik niet aan als Facebook-'vriend' omdat ik anders bang ben dat ik iets mis. Ik ben héél nieuwsgierig van aard, maar zoals bovenstaand uitgelegd mis ik er niks aan als ze mijn Facebook-'vriendje' niet meer zouden zijn. Het zou zelfs wel lekker rustig zijn, een paar irritatiefactortjes minder :). Het is denk ik gewoon het idee dat het 'not done' is om mensen die je persoonlijk kent (want ik voeg geen vage bekenden toe aan mijn Facebook-'vrienden'-lijst) en dus in het dagelijks leven ook wel eens tegenkomt, te verwijderen als toch, zeg maar, soort van 'vriend'. Nu moet ik wél zeggen dat onder deze 'te-verwijderen-'vrienden'' zeer weinig mensen staan die ik in het dagelijks leven ook echt 'vriend/vriendin' noem. Mijn vrienden hebben uiteraard wél interessante dingen te melden, gebruiken Facebook ook als entertainmiddel en hebben veelal dezelfde humor als ik heb :)

Als ik alles zo bij elkaar optel zijn er eigenlijk weinig redenen om ze niét te verwijderen, toch? Of heeft iemand nog een reden waarom ik ze tóch nog als Facebook-'vriend' aan zal houden?

Voorpretten

Ik kan me niet voorstellen dat er mensen zijn die niet graag op vakantie gaan. Ik vind het heerlijk om er even tussenuit te gaan en zou eigenlijk nóg vaker willen dan dat we nu kunnen gaan. Behalve als het bijna zover is, dan vind ik het even iets minder leuk omdat er dan nog vanalles moét: tassen inpakken, boodschappen doen, het huis poetsen, bedden verschonen... :)

Maar buiten dat is om te beginnen de voorpret al geweldig. Ik vind dat hier een werkwoord van gemaakt moet worden: ik voorpret, wij voorpretten, ik heb gevoorpret :)

Aan het einde van het jaar dan begin ik al brochures te bestellen, of automatisch te ontvangen van de drie grootste bungalowparken: CenterParcs, Landal en Roompot. Ook heb ik al 3 jaar op rij de brochure van VacansOleil besteld omdat het bij mij begint te kriebelen dat ik naar Italië op vakantie wil voor een 'vakantie-vakantie'. Maar uiteindelijk wordt 't 'm dat dan toch niet. Mede omdat ik me met het bladeren door de mooie brochures van de bekende vakantieparken me weer realiseer dat het in eigen land of buurland ook prachtig is of in ieder geval kan zijn als de zon een beetje schijnt :)

Voor dit jaar is de keuze dan ook 2x op Duitsland gevallen en één keer op Noord-Brabant, waarvan 2x op een park van Roompot en 1x op een park van Landal.

CenterParcs komt in dit rijtje niet voor. Dit komt omdat ik CenterParcs maar een arrogante organisatie vind. CenterParcs is ontzettend duur ten opzichte van zijn concurrenten en er wordt weinig tot niks vernieuwd. Met andere woorden: je betaalt bij CenterParcs de hoofdprijs om in een ouderwetse bungalow te verblijven maar wél om de hele dag geëntertaind te worden. Want dat is volgens mij het belangrijkste dat CenterParcs wil uitstralen: als je verblijft op één van onze parken dan hoef je de hele vakantie ook nergens anders naar toe. Nou bedankt, maar mij niet gezien. Geef mij maar een mooi net huisje, waarvan ik (als het even kan) het idee heb dat ik de eerste gast ben en dan entertain ik mezelf wel door zelf uitstapjes te bedenken in de buurt.

Waaruit naar mijn idee ook die arrogante houding van CenterParcs blijkt, is dat je er maar keuze hebt uit 20 parken ten opzichte van 66 parken die Landal aanbiedt en 207 parken die Roompot onder z'n beheer heeft! Maar blijkbaar heeft CenterParcs die vernieuwing niet nodig, want vakantievierders blijven erin trappen.

Wij niet. Wij kiezen lekker voor Roompot of Landal. Ook deze organisaties hebben genoeg aanbod van parken waarbij je geëntertaind kunt worden (als je dat dan toch zo belangrijk vindt), en dat is voor de kinderen natuurlijk hartstikke leuk. Beide organisaties hebben een mascotte: Koos Konijn rijdt elke morgen op elk Roompot-park rond om alle kinderen al zwaaiend te begroeten (hoe doet ie dat toch om elke morgen overal aanwezig te zijn? ;-)) en Bollo is de mascotte van Landal. Ook heeft Landal 'Puk & Pelle'. En ballenbakken en zwembaden zijn ook ruimschoots aanwezig.

Ik kijk nu alweer uit naar onze volgende vakanties. Nog even een weekendje Roompot Bospark 't Wolfsven vóór de zomervakantie en dan een weekje Landal Winterberg ín de zomervakantie.

Doei! Ik ga verder met voorpretten!

In de toekomst kijken

Af en toe bedenk ik me dat ik graag eens in de toekomst zou willen kijken. Dan wil ik even spieken hoe Iza en Evi opgroeien. Welke schoolkeuze ze maken. Welke baan ze krijgen. Op wie ze verliefd worden en of ze uiteindelijk zullen gaan trouwen en kinderen krijgen.
Maar ik wil ook graag weten hoe lang ik nog bij mijn huidige werkgever zit. Alhoewel. Als ik daar volgend jaar nog zit, of nóg langer, dan hoef ik dat nu eigenlijk niet persé te weten...

Misschien toch niet zo'n goed idee dat 'in de toekomst willen kijken'. Over de dingen waarmee ik nu gelukkig ben hoef ik niet te weten wanneer dat geluk ophoudt te bestaan. Ik was er niet gelukkiger op geworden als ik 5 jaar geleden zou hebben geweten dat aan mijn (op dat moment) perfecte, gelukkige leventje over 2 maanden een einde zou komen omdat mijn vader uit ons leven zou worden weggerukt.

Nee, dan blijf ik liever in de waan dat alles blijft zoals het is en dan droom ik gewoon verder dat binnenkort iemand mij opbelt met de mededeling dat ie een geweldige baan voor me heeft die mij op het lijf geschreven is! Want eigenlijk is dat het enige (bereikbare) dat ontbreekt aan mijn (voor nu) perfecte, gelukkige leventje.

En dan ga ik er verder niet over nadenken dat áls dat écht gebeurd wat ik dan moet bedenken om me nog te wensen. Dan wil ik gewoon heel lang ongestoord, volledig kunnen genieten van mijn leuke leven! :)

Wat zou ik graag eens...

...teruggaan naar de tijd dat ik op de basisschool zat. Eerst ff lekker kleuteren bij juffrouw Ghislaine en juffrouw Leonie. Spelen in de poppenhoek en in de speelzaal en met dat plankje met daarop die primaire vormen (dat zag ik bij Iza in de kleuterklas ook nog liggen!). Spelen in de speelzaal op de gymschoenen die allemaal bij elkaar lagen in één bak.

En dan eventjes naar groep 3, naar meneer Ton. Woordjes leren: boom roos vis vuur mus pim kees miep bel boek raam school. B - OO - M, BOOM. Geweldig!

Op woensdagmiddag samen met Rian naar het voorleesuurtje gaan in de bibliotheek. Met allemaal voor mij onbekende kindjes luisteren naar een verhaal dat werd voorgelezen en daarna een knutselwerkje maken dat met het boek dat voorgelezen werd te maken had.

Met de communievoorbereiding bezig zijn in groep 4, met die klapper van dat Belgische manneke die een 'moeke' en een 'vake' had. Ofzoiets. En dan die communieviering! Het liedje 'Muuskesjtil de hendjes same' vond ik helemaal geweldig om te zingen! Het witte jurkje dat ik aankreeg en de lakschoentjes. Prachtig! En meneer Mart die de liedjes begeleidde op z'n gitaar. Wat zou het leuk zijn om dat sfeertje nog eens eventjes te proeven.

Op woensdagavond gingen we naar de repetitie van kinderkoor 'De Martijntjes'. Vooral rond Kerstmis (dus vanaf september) vond ik dat geweldig want dan oefenden we de kerstliedjes. 'Midden in de winternacht' met de triangel en de trommel en de tamboerijn. Enig!

Maar ook muziekles op school was altijd prachtig. Vooral in groep 4 en groep 7 toen we meneer Mart met z'n gitaar hadden. Ik krijg nu nog vaak in één keer het liedje van Cowboy Billy in mijn hoofd en dat wil er dan de rest van de dag niet meer uit. Ook 'De Mandarijn van Tingelingelo' doet het vaak nog goed.

Jazz-ballet bij Lidy (en toen zei er mee ophield bij Annita) stond op donderdagavond op het programma. Als ik 'A Brand New Day' van Diana Ross hoor moet ik altijd denken aan een klasgenootje die 'vuilnisman' al dansend uit moest beelden met een groepje en daarvoor dit nummer koos.

In de bovenbouw werd vooral veel geleerd. Die stomme 'Begrijpend lezen'-boeken met die vogel voorop staan me nog bij, daar zou ik nog wel eens in willen kijken al vond ik dat altijd vreselijk.

En de tafeltjes opdreunen! Bij meneer Geert in groep 6 was dat volgens mij. Ik weet ook nog dat we daar wel eens (of altijd) met z'n allen in de gang hebben gestaan waar de knutselwerkjes hingen en meneer Geert ter plekke een punt gaf. Spannend was dat! :)

Ook het zelfstandig werken dat we altijd een paar keer per week deden vond ik altijd enig. We werden aan het begin van het schooljaar ingedeeld in 3 groepen (op niveau) en er waren ook altijd 3 taken. De belangrijkste taak was het hardop lezen van een verhaal met het groepje waar je in zat. Iedereen moest een bepaald stukje van het verhaal hardop lezen zodat je aan het einde van de rit het hele verhaal gehoord had. Op de andere dagen moest je zelfstandig een andere taak doen.

Het Avi-lezen, dat kwam ook elk jaar terug. De laatste paar jaar moest ik elk jaar hetzelfde stuk tekst lezen omdat ik al op het hoogste Avi-niveau zat en tóch was je er dan een klein beetje zenuwachtig voor. Wel vreemd dat ik niet meer weet waar dat stuk tekst over ging dat ik elk jaar voor moest lezen...

Ik vond het ook altijd leuk om gewoon een boek te mogen lezen als je al klaar was met een taak. In de boekenkasten van school stonden van die heerlijke ouderwetse boeken uit de 50er jaren. Dat vond ik prachtig om te lezen.

Elke week liepen we ook een paar keer naar de gymzaal op de Hoogstraat. Samen met Steffie gaf ik dan punten aan de raamdecoraties. Enig! Leuk was het om bij mooi weer buiten te softballen. Ook de sportdag daar was leuk. In tegenstelling tot de sportdag in de bovenbouw. Touwslingeren over een beek. Met een crossfiets door een diepe kuil. Mij liever niet gezien!

Het vieren van de verjaardag van de leerkracht was ook altijd heel speciaal. Ralph Tacken kwam dan met z'n 'M&R Drive-inn-toestand' met discolampen en dergelijke en iedereen deed een act!Feest!

In groep 7 kreeg ik samen met Iris de 'speciale taak' om elke vrijdag, of elke laatste vrijdag van de maand alle groepen langs te lopen om de doek waarmee het schoolbord schoon werd gemaakt en de handdoek bij de wasbak te verversen. In al die jaren dat ik al op school zat zag ik dat 'grote meiden' doen, dus toen ik in groep 7 zat vond ik het geweldig dat wij aan het einde van de dag uit de klas mochten en dit mochten doen. In groep 8 heb ik met Steffie de papieren handdoekjes die op de toiletten hingen, vervangen. Dat moest aan het begin van de kleine pauze gebeuren en soms gingen wij daarna niet meer naar buiten, maar gingen we terug de klas in, een boek lezen. Totdat de leraar ons betrapte, wij, die nooit iets brutaals deden! Oeps...

1x Per jaar kregen we ook een paar weken lang een speciale knutselles, dan gingen we breien, weven en in groep 8 een buikschuiver in elkaar naaien! Dan kwamen er een paar moeders van leerlingen helpen. Mijn moeder hielp ook altijd mee. Ik weet nog dat de moeder van één klasgenoot altijd zo lekker rook, die had een heerlijk parfummetje. Ook weet ik nog dat we in groep 8 een soort van maquette hebben geknutseld van een huis. Dat vond ik helemaal geweldig om te doen!

Aan het einde van mijn reis terug in de tijd zou ik dan nog eventjes de musical van groep 8 willen doen. Het slotlied zingen: 'Wat leuk dat je geweest bent, het is jammer dat je gaat'. Ook de sfeer die er toen hing zou ik nog wel eens willen proeven. Het idee dat het échte leven gaat beginnen omdat je naar de middelbare school gaat, maar je eigenlijk geen idee hebt dat er nog véél grotere uitdagingen, tegenslagen en gelukkige tijden op je pad komen...

Peuter- en kleuterpraat

Koos
Na een midweekje op vakantie te zijn geweest in een Roompot-park en daar elke dag wel even gezwaaid te hebben naar het reusachtige konijn Koos stappen Iza en ik de maandag erop weer op de fiets om Iza naar een vriendinnetje te brengen om daar te gaan spelen. Aan de overkant van de weg komt een bekende van mij voorbij en ik zwaai. 'Wie was dat?', vraagt Iza. 'Koos', antwoord ik. Het is even stil. 'Koos van Roompot?'

Pipo
Iza ligt in bed maar is haar 2 zogenaamde 'Pipo's' kwijt. Oranje knuffelclowntjes. We hebben er 1 kunnen vinden, maar de andere niet. 'Dan moeten we daar morgen maar even naar zoeken, als we die nu niet kunnen vinden', zeg ik, 'ik vind het sowieso onzin dat je er 2 nodig hebt'. 'Ik vind van niet', zegt Iza verontwaardigd. 'Maar jij hebt niks te vinden', antwoord ik daarop. 'Ik heb wél wat te vinden! Mijn pipo!'

Baby
Ik ben FB aan het checken via mijn telefoon. Evi zit naast me en kijkt mee. 'Baby!', roept ze en wijst naar een foto van het babietje op Facebook. 'Dat is Saar', zeg ik. 'Nee! Baby!' antwoordt ze heel verontwaardigd. 'De baby heet Saar', vertel ik nogmaals. 'Baby', besluit Evi dan heel stellig.

The Voice
Op een middag, zomaar uit het niets zegt Iza: 'Mama, als ik met 'The Voice Kids' mee ga doen dan kies ik voor Makkel en Simon'.

Pull the finger
Nico speelt met Evi het ouderwetse 'trek eens aan mijn vinger'-spelletje. 'Geef me jouw vinger eens', zegt Nico tegen Evi. Evi steekt haar vingertje uit. Nico trekt eraan, maar er gebeurt uiteraard niks. 'Isse pot' (is kapot), zegt ze dan.

Vergeetachtig
Iza kan al schrijven. Papa, mama, Iza, Evi, K3 en bloem. Ze maakt een kleurplaat voor oma. En ze schrijft daarop deze woordjes. 'Volgens mij is deze kleurplaat voor papa en mama', zegt oma. 'Nee, dat is voor als jij vergeet hoe wij heten'.

Mummies

Iza: 'Mama? Had je al die Mummies gezien bij de bieb?' Ik: 'Mummies?' Iza: 'Ja! Van Sesamstraat!' Ik: 'Oh, je bedoelt de Muppets'.

Bloed
Iza: 'Nora zit ook op de Meander (andere basisschool in het dorp). Nora die bloed had aan haar vinger op de bso......was veel bloed hoor!......Nora is niet doodgegaan.....Dat kan wel als je zo bloed hebt hè? (Iza maakt een horizontale beweging langs haar nek). Net als de moeder van, euuuhhhh......Ciske de Rat!.......Die was eerst klein en nu is ie groot'.
Tsjonge het kijken naar die musical op tv heeft veel indruk gemaakt.

Buikpijn
Iza heeft bij het ontbijt geen honger zegt ze. Want ze heeft buikpijn. Heel erg. Maar niet zo erg als mama's vriendin. (Die ligt in het ziekenhuis omdat haar blinde darm acuut is verwijderd en dat had ik Iza verteld, dat kind onthoudt echt alles). Ze belooft de boterham tussen de middag op te eten.
Om 12:00 uur lopen we uit school naar huis. Iza zegt dat ze nog steeds buikpijn heeft en dat ze de boterham dus niet op kan eten. We zouden 's middags bij tante Yvonne op bezoek gaan dus ik zeg dat als ze tussen de middag geen boterham kan eten dat ze dan bij tante Yvonne ook geen koekjes en snoepjes kan eten. 'Maar misschien heb ik dan geen buikpijn meer', antwoordt Iza heel clever.

Moe
Iza luistert niet heel erg goed tijdens het naar-bed-gaan-ritueel. Ik moet een paar keer vragen of ze haar kleertjes bij de vuile was wil gooien maar ze staat maar wat voor zich uit te staren. Ik begin wat tegen haar te schreeuwen en ze schreeuwt een beetje terug. Ze maakt wat gefrustreerde sla-bewegingen dus ik zeg dat ik hier geen zin in heb en dat ik geen verhaaltje voorlees omdat zij zo brutaal doet. Ze zegt op schreeuwende, boze toon: 'Dat maakt niks uit want ik ben toch knettermoe!' Waarmee ze denkt het laatste woord te hebben en mij tuk te hebben. Evi staat ondertussen ook op de badkamer en zegt heel droog: 'Evi nee kettermoe'. (Evi is niet knettermoe) waarmee ze probeert te zeggen dat ze dan nog niet naar bed hoeft.