Kinderpraat 21

Knopen in het haar

Iza en Evi vinden het verschrikkelijk als hun haar geborsteld wordt als er veel knopen inzitten.

Dan heeft Iza het haar van haar kappop op een middag royaal verzauwd. Nico moet proberen een elastiekje eruit te krijgen + 10.000 knopen. Hij zit te mopperen op Iza terwijl hij daarmee bezig is. 'De pop lacht wel nog', zegt Iza dan.

 

Rimpeltjes

Evi heeft na een tijdje badderen 'ribbeltjes' op haar vingertjes    

 

Armloos

Evi tekent papa en mama. Ik constateer dat onze getekende versies geen armen hebben. Op een 'dûh-toontje' antwoordt Evi: 'Die zitte in de tès'.

 

Soepstengel

Evi wil een soepstengel. Ik vraag of ze er mij ook een pakt. Ze spurt naar de keuken en ik hoor haar rommelen. Vervolgens hoor ik dat er een soepstengel kapot valt op de grond. 'Oeps', hoor ik Evi zeggen, 'volges mich waas det dae van dich'.

 

Historie

Nico, Iza en ik kijken naar de Olympische Spelen. Sven Kramer schaatst de 5000 meter. Ik vraag aan Evi die achter in de kamer met de poppen aan het spelen is of ze ook komt kijken. 'Nae'. Ik probeer het nog een keer: 'Ech neet?! Heej wuuërd historie gesjreve!'. 'Jao?!', antwoordt Evi dan heel geïnteresseerd.

 
Walkie Talkie    

Iza en Evi praten door de walkie talkie. Evi is boven, Iza beneden. Evi roept netjes na elke zin: 'Over!'

 

Werkje

Ik zeg tegen Iza en Evi dat Nico iets later komt omdat hij langer moet werken. 'Volges mich haet papa un lângk werkje', zegt Evi. 'Den moog dae dus auch neet get angers kieze. As ich miene puzzel aaf heb moog ich un anger werkje kieze'.

Hup blauw

Iza en Evi kijken naar het schaatsen. Per race kiezen ze de 'kleur' die moet winnen en die moedigen ze dan heel enthousiast aan: 'Hup blauauw! Hup blauauw!

Pinokkio    

Evi wil de film van 'Piejokkienoo' kijken. Wat eigenlijk een veel treffender naam is voor die houten jongen wiens neus groeit als hij jokt.

 

Friends

Iza en Evi kijken weer eens naar de film 'Pluk van de Petteflat'. Iza zegt: 'Ich dink det Aagje auch op Pluk is'. Waarop mijn antwoord is: 'Tuurlik is Aagje auch op Pluk. He's her lobster!' Waarop Iza me natuurlijk aankijkt 'wie unne boétsauto'.

Kinderpraat 20

Jazz-ballet
Volgens Evi gaat Iza op 'Dipsolep' als ze haar B-diploma heeft

Jezus
Evi speelt met haar Little People kerststal. Ik vraag haar hoe de baby heet. 'Kinneke', antwoordt Evi

Kleuterproblemen
Evi komt 's morgens rond half 7 tussen ons in liggen. Slaap uit, duimpje in haar mond. Na een paar minuten fluistert ze een beetje bezorgd: 'Mama? Ich weit nog neet wat ich wat ich wil waere as ich groeët bön'.

Handtekening
Op Iza's zwemdiploma staan de handtekeningen van 2 zwemleraren. Iza vraagt zich af hoe zij nu weten wat hun handtekening is. Ik vertel dat je die zelf mag verzinnen. 'Oh', zegt ze, 'den doon ich met un bietje krulle en den 2 strepe'. Ik zeg dat dat niet kan omdat haar naam eruit te halen moet zijn. 'Den doon ich d'r unne met 'Iza' en den een 'S' en den een bietje kliederklatsj

Lezen
Evi heeft een knutselwerkje gemaakt waarop ze een paar letters achter elkaar heeft geschreven. Ik vraag haar wat daar staat. 'Weit ich neet, ich ken nog neet laeze'.

Nicht
We spelen 'Mens erger je niet' op een Duits spelbord waar bij elke kleur 1 woord staat uit de naam van het spelletje. Iza is rood. 'Is dit een Duits spelletje?', vraagt ze. Ik beaam dat. 'O, dan weet ik al wat rood in het Duits is: 'nicht'.' (op z'n Nederlands uitgesproken uiteraard).

Gehaaid
Evi vertelt over haar ochtend op school als we op woensdagmiddag boterhammen zaten te eten: '....en toen deej ich zielig kiéke en toen moch ich ff in de gang nao Iza zwaaie'.

Muesli
Volgens Evi eet Iza graag 'mluusmliej' in haar vanille yoghurt.

Buisjes
Evi vertelt iets dat Nico niet helemaal verstaat. 'Volges mich mos do auch buisjes', zegt Evi dus heel wijs tegen Nico, 'want ich ken met buisjes good hure'.

Droombed
Evi wil graag naar K3 kijken van 'Roompot'

Dit is het! Dit wil ik!

Dát gevoel wil ik graag weer krijgen bij het zoeken naar een nieuwe baan. Want dat was precies wat ik dacht toen ik in het plaatselijke krantje 10 jaar geleden de vacature voor een fulltime administratief medewerkster bij Mr.Present (destijds Trillion) zag staan: 'Dit is het. Dit wil ik.' En ik kreeg het. En ik deed het bijna 6 jaar lang met heel veel plezier. Tot de economische crisis toesloeg en ik vanaf 1 januari 2010 ineens geen baan meer had. Gelukkig kon ik (na een klein 'had-ik-het-maar-niet-gedaan'-tussendoortje van 3 maanden bij een niet nader te noemen bedrijf) vanaf 1 augustus weer aan de slag. Ik kreeg een baan die me in eerste instantie 'wel leuk' leek. Maar met 'wel leuk' kom je er niet bleek na een jaar. Want ik wil niet op een relaxte, amateuristische manier mijn geld verdienen. Ik wil actie. Ik wil hectiek. Ik wil 100.000 dingen tegelijk moeten doen. Ik wil contact met interessante klanten, interessante orders en interessante artikelen verkopen. Rampestampen. Dat wil ik. Dan ben ik in mijn element. En het liefst ook nog met leuke, interessante collega's die een grapje op z'n tijd weten te waarderen. In plaats daarvan moest ik het tegenovergestelde doen en daar werd ik niet bepaald een blij mens van. Maar toen sloeg wederom de economische crisis toe en sinds 1 januari ben ik weer werkloos. En ook dáár word ik niet blij van. Je bij tijd en wijle nutteloos voelen is vreselijk, ook al heb ik nu ineens lekker veel tijd om aan mijn man, kinderen en mezelf te spenderen en kan ik het huis op z'n kop zetten en opruimen en poetsen. Dat voelt niet echt fijn als er telkens in je hoofd een stemmetje klinkt dat zegt: 'Maar wat als je over 1,5 jaar nog steeds geen baan hebt?'.

Het ergste is dat ik bang ben dat ik nooit meer een baan vind die het 'dit is het, dit wil ik'-gevoel teweegbrengt. Er zijn geregeld vacatures die me aanspreken en ik kan mezelf zeker enthousiast maken voor deze vacatures. Maar toch. Het is ook niet zo dat ik de toffe baan die ik had idealiseer. Helemaal niet. Ik kijk echt niet door een roze bril terug op mijn arbeidsverleden daar en maak het niet rooskleuriger dan het was. Over het algemeen voelde ik me daar thuis. Ik hoorde daar. Dat was mijn plek en daar zou ik blijven zitten, dacht ik heel naïef. Pas nadat ik er weg was realiseerde ik me pas ècht wat ik mis. Als je er middenin zit voelt het gewoon heel normaal, zeker als het je eerste échte 'grote-mensen-baan' is, dan denk je dat het zo werkt in de wereld en dat het dus doodnormaal is dat je een leuke baan hebt. Maar nu ik de tweede niet-bevredigende baan heb na die tijd weet ik pas dat ik goud in handen had. En nu vraag ik me heel vaak af waarom dié baan nou juist mijn eerste baan moest zijn.
En nu ben ik dus op het punt beland dat ik me afvraag of ik me er na dik 2 jaar zoeken jaar toch maar eens bij neer moet gaan leggen dat ik genoegen moet gaan nemen met zilver en dat goud er niet meer inzit voor mij. Het punt is dat ik dat niet kan. Ik kan en wil geen genoegen nemen met iets wat mij in zekere zin ongelukkig maakt. Maar kunnen en willen is heel iets anders dan ook nog echt lukken in deze tijd, waar er meer werkzoekenden dan banen zijn.
Dus: Heb jij, ken jij of werk jij bij een niet al te groot bedrijf in de omgeving van Reuver, dat een interessant product of dienst levert en waar mensen met een groot gevoel voor humor werken en dat op zoek is naar een hard werkende, meedenkende, gedreven, organisatorisch sterke, parttime commercieel administratief medewerkster? Laat me dat dan weten! Voor meer info en aanbevelingen:
http://nl.linkedin.com/pub/lonneke-snippe-rijs/57/84/55a/

Eenzame ouderen

Sinds ik gisteravond de tweet van RTLNieuws las en op de bijbehorende link klikte over de vrouw van 74 in Rotterdam die een deccenium lang dood in huis lag intrigeert dit nieuws mij.
Want ik kan er met mijn hoofd niet bij dat HE-LE-MAAL niemand zo'n vrouwtje 10 jaar lang mist. Maar als ik dan denk aan de eenzame ouderen waarvoor Gerard en Gordon zich sterk maken in hun programma 'Even geen cent te makken' dan kan ik alleen maar concluderen dat dit toch echt de keiharde werkelijkheid is.
Ik had er geen idee van dat er zoveel eenzame ouderen zijn in Nederland. Als ik aan ouderen denk, dan denk ik aan mijn eigen oma die elke dag bezoek krijgt van kinderen en kleinkinderen. Maar ik denk ook aan de vrijgezelle tante van mijn moeder die dan wel geen kinderen had, maar absoluut niet eenzaam gestorven is, doordat overige familieleden (waaronder mijn moeder) ontzettend goed voor haar zorgden.

Deze Rotterdamse moet toch ook familie hebben gehad? Die nu waarschijnlijk wel haar geld erven maar zich dus nooit om haar bekommerd hebben.
Dat intrigeert mij dus. Hoe mensen zó egoïstisch kunnen zijn.
Alhoewel ik het natuurlijk ook wel in mijn eigen omgeving zie. Mensen die vaak hun eigen ouders niet automatisch helpen als ze een keer ziek zijn: ze hebben het te druk. Maar dan zie ik soms ook wel dat de oudere die 'aan zijn lot over wordt gelaten' zelf ook behoorlijk egoïstisch is en zijn kinderen op die manier op heeft gevoed. Tja, boontje komt om z'n loontje en de appel valt nooit ver van de boom, denk ik dan. Maar dan nog. Er moeten dan toch andere mensen (buren, vrienden, neven, nichten) in de omgeving van deze ouderen zijn die zonder dat hun dat gevraagd hoeft te worden hun naaste helpen. We zijn toch niet allemaal zo egoïstisch?
Of zal deze Rotterdamse vrouw zo'n ontzettend sekreet zijn geweest dat ze iedereen van zich afgestoten heeft? Of zou ze gewoonweg niet opgevallen zijn. Ik las in een anders nieuwsitem dan een buurtbewoner zei dat ze 'erg op zichzelf was'. Maar dan nog! Het moet toch opvallen dat je de buurvrouw een tijdje niet ziet of hoort.
Als ik geen geluiden bij de buren hoor dan valt mij dat al vrij snel op. Of zullen deze Rotterdamse huizen erg goed geïsoleerd zijn geweest. Misschien maakte het vrouwtje niet veel geluid...

En dan de Belastingdienst en dergelijke. Iedereen moet toch ieder jaar z'n belastingaangifte doen. En je moet de meterstanden doorgeven.

Het is te hopen dat dit een ongelukkige samenloop van omstandigheden is, maar het nieuwsbericht dat ik zojuist op de radio hoorde brengt daarin niet veel hoop. Jan Romme, de directeur van het Nationaal Ouderenfonds, (het fonds waarvoor Gerard en Gordon ook actief zijn in hun programma) geeft aan dat we niet raar op moeten kijken als het steeds vaker gebeurt dat ouderen onopgemerkt thuis liggen. Volgens Jan Romme is de sociale samenhang in de steden heel anders geworden. "Er wordt niet meer op elkaar gelet. Men kent de buren niet meer", zegt hij. En dat klopt tot mijn schrik. Ik kwam er gisteren achter dat een jongetje dat vanaf de zomervakantie bij Iza in de klas zit, schuin tegenover ons woont.

Hhhhmmm. Misschien moet ik zelf dan toch ook beter op een sociale manier mijn buurtgenoten in de gaten gaan houden. Kan die natuurlijke nieuwsgierigheid van mij toch nog van pas komen.

Kinderpraat 19

Dûh
Iza heeft een blaadje op haar slaapkamerdeur geplakt waar op staat: 

STOP
STOP
STOP
STOP

Op een middag is ze met een vriendinnetje boven aan het spelen. Ik heb was gestreken en opgevouwd en ga dat opruimen. Dus ik klop op haar deur (die dicht is maar niet in het slot zit) en haar vriendinnetje antwoordt: 'Kom maar binnen!'. Als ik binnenkom zegt Iza: 'Haes-se det blaedje neet gezeen op de deur?'. Ik zeg dat ik dat gezien heb. Dan zegt Iza: 'Waoröm stop-se den neet en dreij-se dich neet öm as-se det zuus?!'

Lekker belangrijk
Evi's klas heeft een herfstwandelimg onder leiding van een mevrouw van Cultuurpad. Eerst vertelt de mevrouw nog vanalles in de klas. Ze vraagt onder andere aan alle kindjes waaraan ze denken bij het woord 'natuur'. Ze beginnen bij een meisje en als het kringetje rond is en ze weer bij hetzelfde meisje uit zijn gekomen zegt de mevrouw dat we bij dat meisje begonnen zijn maar of ze misschien nog iets weet wat met natuur te maken heeft. 'Nee', zegt het meisje, 'maar ik wil wel nog iets anders vertellen'. En ze steekt haar voeten naar voren: 'Ich heb nieje sjoon!'

Ongeduldig
Evi speelt een spelletje via de laptop op de website van Z@ppelin. Op een gegeven moment zegt ze dat ze het 'zoek de verschillen'-spelletje dat ze aan het doen is, niet meer wil spelen. Ze weet dat ze dan op de pijl moet klikken. Als ze bij de pijl komt hoor je de stem van Nienke die zegt: 'Wil je terug?' 'Jao', antwoordt Evi en ze klikt. Maar ze beweegt per ongeluk de muis dus het mislukt. Ze zucht en gaat nogmaals met de muis naar de pijl. De stem van Nienke klinkt weer: 'Wil je terug?' Dan raakt Evi lichtelijk geïrriteerd en ze antwoordt: 'Jaohao!'

Schietgeweer
Evi: 'Misschien kriég ich un schietchabeer van Sinterklaos.'

Baby
Ik vraag aan Evi of ze mee had gekregen dat Suus een broertje of zusje krijgt. 'Suus?', zegt Evi en denkt even na: 'Oh. Suus! Ich dink det ut un broertje wuuërd.' 
'Jao? Dinks do det Suus un broertje kriég?', vraag ik. 'Of un zusje', zegt ze dan. En na even na te hebben gedacht: 'Of un baby.'

Slurf
Volgens Evi heeft een olifant een 'snurf'.

Kleuterproblemen
Evi tegen Faas (ook 4) terwijl ze over een kleurplaat gebogen staan: 'Ich ken nog neet binne de lijntjes kleure. Do waal?'

Logopediste
Tegenwoordig ga ik elke maandag met Evi een half uurtje naar de 'lokopediskie'.

Kinderpraat 18

Inleven
We kijken Bassie & Adriaan. De baron lacht Bassie & Adriaan uit. Iza tegen de tv: 'Nae, de heufs nimmer te lache. Wach maar, dalik!'

Toastje met port salut
Evi wil nog een 'doosje met port soluut'

Lief op me
Evi 10 minuten nadat ik boos op haar was: 'Bös-se no weer lief op mich?'

Komkommer
Evi 'bakt' een taart met daarin 'okommer' en mandarijn.

Vakantietekening
Na de herfstvakantie ligt er in Iza's klas voor ieder kindje een leeg blaadje op de tafeltjes. Ze moeten iets tekenen wat ze in de vakantie hebben gedaan. 'Wat heb ich alweer allemôl gedaon in de vekansie?, zegt Iza. Ik antwoord: 'Ge ziet nao de dieretuin gewaes, do bös nao de bioscoop gewaes, ge heb op de bso gesjpeuld, we zien nao ut museum gewaes én nao de Lommerberge'. Iza: 'Ich heb auch friet gegaete hè? Den teiken ich unne zak friet'.
Kaas
Evi tijdens het eten van een boterham met smeerkaas: 'Echte kieës en smaerkieës det zien de beste vriendjes'.

Nederlands praten
Evi zegt tegen mij: 'Mama, do zeis taege die mevrouw: 'Ik ga het 'nui' thuis 'holen'.''
Limonade
Evi wil 'mienoolaade'

Kinderpraat 17

Poedermelk
Evi maakt een flesje klaar voor haar 'baby': 'Ieërs mot ut mael d'r in'...

Jongedame
Evi tegen haar 'baby': 'Kom maar jongedame'.

Belangrijks
Evi moet mij iets 'berangeliéks' vertellen.

Achternaam
Iza en ik krijgen het over achternamen en dat je pas de achternaam van iemand krijgt als je trouwt. Dan zie ik haar op een gegeven moment denken. 'Wie het Quint met de achternaam?', vraagt ze. 'Jansen', antwoord ik. Dan is ze even stil voordat ze giechelend zegt: 'Iza Jansen. Zoé heit ich dus as ich met Quint trouw'.

Iets lekkers
Als ik naar bed ga, ga ik altijd nog even kijken bij Iza en Evi. Evi slaapt heel licht. Op een avond geef ik haar een kus en wordt ze een beetje wakker en zegt heel slaperig: 'Mama?' 'Ja?', antwoord ik verwachtingsvol. 'Ich heb zin in nog mieër wat iets te lekkers te hebbe.'

Mooi
Iza's zwemleraar meneer Joep, begin 20, goed figuur, stopt met Iza's groepje omdat hij weer naar school gaat op het tijdstip dat hij hun lesgeeft. Ze krijgen als vervanger meneer Niels, zelfde uiterlijk. Maar meneer Niels breekt z'n been. Totdat meneer Niels op is geknapt krijgen ze een aantal vervangers. De eerste keren zijn dat 2 juffrouwen maar vandaag kregen ze meneer Frank. Dat was ook voor ons als ouders een beetje schrikken toen hij het kleedhok binnenkwam. Meneer Frank is niet onaardig of lelijk, maar wel eind 40, redelijk tot tamelijk behaard en heeft een figuur dat bij die leeftijd hoort. Als we terug naar huis rijden zegt Iza dat ze meneer Frank niet zo leuk vond. Ik vroeg waarom en wat meneer Joep dan anders deed dan meneer Frank. Ze dacht even na, vertelde toen over een oefening die ze van meneer Frank erg lang moest doen. Nadat het even stil was geweest zegt ze opeens: 'Wet-se wat d'r angers is aan meneer Joep as aan meneer Frank? Meneer Joep is mooier.' 

Buisjes
Ik tegen Evi nadat we bij de kno-arts waren geweest: 'Zek ens taege Iza was do kriegs.' Evi kijkt mij vragend dus ik probeer haar op weg te helpen: 'Nieje bui...'
'Luisjes!', antwoordt Evi.

Blon
Evi krijgt een ballon bij de Plus. 'Welke letter sjteit heej?', vraagt ze en ze wijst naar het woord 'plus'. Ik antwoord: 'De pûh'. 'Den ken ich al laeze wat d'r op sjteit!', zegt Evi blij, 'plon!'