Kinderpraat 22

Aanmelden
Iza en Evi moeten een keertje overblijven. Iza vraagt 's morgens bezorgd of ik hun ook aan heb gemeld. Ik antwoord bevestigend. Iza: 'En as ut euverbliéve aafgelaupe is den zet-se ôs zeker weer oét?'

Love
Evi heeft 2 hartjessnoepjes en ik moet haar vertellen wat erop staat. 'Op eintje sjteit 'hoi' en op dae angere sjteit 'love'. Love beteikent 'liefde'. 'Det weit ich', antwoordt Evi heel wijs.

Mistig
Evi trekt haar rolluik omhoog en concludeert dat het stoffig weer is

Vrij
Als Iza, Evi en ik in de voorjaarsvakantie een stuk hebben gewandeld komen we langs het kdv. Een groepje kinderen komt met een pedagogisch medewerkster naar buiten. We herkennen tussen de kinderen Fleur, een klasgenootje van Evi. 'Fleur haet gen vreej', concludeert Evi. 'Maar sjpeule op de bso is toch auch leuk?!', zeg ik. 'Jao', antwoordt Evi, 'maar Fleur haet gen vreej'.

Slapen
Evi, 's morgens bij ons in bed: 'Ich ving sjlape neet leuk'. Dus ik vraag waarom niet. 'Det mot de ganse nach!'.

Kapsalon
Iza wil later als ze groot is een eigen 'kapselsalon' hebben.

Broodje gezond
Iza vindt 'echte kaas' niet lekker. Alleen op een 'gezond broodje'.

Bugs Bunny
Evi kijkt naar 'Big Bunny'

Schinderspark
Evi gaat met de klas naar het 'Kinderpark'

Dinosaurus
Iza en Evi spelen een fantasiespelletje. Evi vertelt dat ze voor haar verjaardag een 'dieresaurus' heeft gekregen

Heilige Antonius

Dat liedje heeft vanaf donderdagmorgen 6 maart tot de maandag erop in mijn hoofd gezeten. De aanleiding is hoogstwaarschijnlijk het onwerkelijke, vreselijke bericht dat ons die morgen bereikte over het overlijden van een klasgenootje van onze jongste dochter die haar dappere één jaar lange strijd tegen kanker toch niet heeft mogen overwinnen. Op diezelfde morgen had ik het met iemand over de documentaire van Rowwen Hèze die woensdagavond op tv was en daarna zat 'Heilige Antonius' in mijn hoofd en het ging er niet gemakkelijk uit. Niet het hele lied. Slechts enkele regels. Het is net alsof 'de plaat bleef hangen':

'Heilige Antonius jahlahlahlahlah. Jahlahlahlahlah. Jahlahlahlahlah (dat stuk tekst ken ik niet uit mijn hoofd :))
Soms is ut baeter iets moeis te verleeze. Baeter verleeze den des-se ut noeit haes gehad'.

Omdat deze tekst vaak wordt gebruikt in rouwadvertenties heb ik momenteel ook deze associatie ermee.
En elke keer als ik de regels hoor in mijn hoofd denk ik erachteraan: maar waarom zou een gezin, een familie, een schoolklas een kind moeten verliezen?!
Ik snap de context van die laatste regels wel. En ik snap ook wel dat er situaties zijn waarin die regel opgaat. Als je gaat scheiden en je hebt met je ex een paar mooie kinderen dan ben je blij de relatie te verliezen in plaats van 'm nooit te hebben gehad anders zou je die kinderen niet hebben gekregen. Of als een vriendschap op een onprettige manier verbroken wordt waarvan je achteraf veel hebt geleerd. Dan ben je een ervaring rijker. Datzelfde geldt voor een baan die je aangenomen hebt maar die niet bij je blijkt te passen. Je doet een ervaring op waar je van leert dus zou je het niet hebben willen missen.
En dat je deze regels toe kunt passen bij het overlijden van een opa of oma dat begrijp ik ook nog wel. Deze mensen hebben vaak alles meegemaakt wat er mee te maken valt, ze hebben kinderen, kleinkinderen en als ze heel lang mogen leven hebben ze achterkleinkinderen en dan kun je zeggen: 'Het is goed zo'.
Maar dat geldt niet bij het overlijden van een onschuldig klein meisje. Want dat kan gewoon niet de bedoeling zijn. En toch gebeurt het.

Ik weet ook wel dat het geen zin heeft om je hier druk over te maken of over na te denken maar de waarheid is dat de oneerlijkheid over het weggerukte leven van deze lieve kleine meid en wat dat moet betekenen voor iedereen die haar liefhad het enige is waar ik momenteel (op stille momenten) aan kan denken.

Oordelen

'Als je werkloos bent dan grijp je toch elke kans aan die je krijgt?!'
'O, jij werkt om de hoek. Wat wil je nog meer?!'
'Ben blij. Je hébt tenminste nog werk'.

Zoiets zou ik zomaar hebben kunnen roepen in de tijd dat ik nog niet beter wist. Want mijn mening die ligt eigenlijk altijd wel klaar en ik ben vaak ook niet bang om die te geven. Maar soms slaat die mening nergens op en heeft iemand een reden om zo te doen, te zijn of om die bepaalde beslissing te nemen. En het is niet aan mij om dat te veroordelen. Toch doe ik dat vaak automatisch. En soms hoor ik dan achteraf dat er meer achter zit waar ik niks vanaf wist en waar ik ook eigenlijk niks vanaf hoéf te weten, gewoon, omdat het me niet aangaat. Dus heb ik me voorgenomen om toch wat voorzichtiger te zijn met meteen mijn mening klaar te hebben. Deze spreuken en een stuk uit een songtekst helpen daarbij:

'Everyone you meet is fighting a battle you know nothing about. Be kind. Always.'

'Before you start to judge me, step into my shoes and walk te life I'm living and if you get as far as I am, just maybe you will see how strong I really am'.

'You think the only people who are people
Are the people who look and think like you
But if you walk the footsteps of a stranger
You'll learn things you never knew'

Nóg een reden waarom ik me voor heb genomen om niet meteen mijn mening over anderen klaar te hebben is omdat ik zelf weer eens merk dat er mensen zijn, die net zo zijn als ik, en ook snel hun mening klaar hebben. Bovenstaande meningen onder andere, over het werkloos zijn of niet tevreden zijn met je baan. Nu ik zelf werkloos ben nadat ik 2 niet bevredigende banen heb gehad na elkaar kan ik zeggen dat het zo (voor mij) niet werkt.

Werkloos zijn is niet leuk. Maar weet je wat nog erger is? Een baan hebben met meer min- dan pluspunten. En dat is niet alleen voor mij niet leuk. Maar ook voor mijn gezinsleden is dat niet prettig. Zeker als je wéét dat het ook anders kan, dat er ook banen zijn met meer leuke dan slechte kanten. En als je dan in de positie komt dat (in mijn geval) de economische crisis voor de tweede keer toeslaat dan kijk je wel uit met het aannemen van banen. Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen. Ook deze ezel niet.  

Mijn streven is nu om een baan te vinden waar ik me weer thuis voel en waar ik me jàren thuis kan voelen. Ook zit het niet in mijn aard om een baan aan te nemen bij een werkgever die op zoek is naar iemand voor de lange termijn, wetende dat dit niet is wat ik wil en ik dus verder blijf zoeken waarna ik na een half jaar mijn baan weer op moet zeggen. Dat stiekeme, oneerlijke gedoe, dat is niks voor mij.

Onderstaand staan een aantal punten die voor mij een minpunt zijn voordat ik überhaupt besluit te solliciteren:
* Ik heb geen relevante opleiding gevolgd of ervaring opgedaan aangaande te uit te voeren werkzaamheden;
* Het bedrijf verkoopt een product of dienst waar ik niks mee heb;
* Het bedrijf ligt te ver weg;
* Het bedrijf heeft (buiten de baas) geen of maar een paar personeelsleden;
* Het kantoor is slecht bereikbaar (midden in het centrum van een stad) waardoor de reistijd erg lang wordt.

Fair enough dacht ik zo.

Er kunnen ook minpunten ontstaan nadat ik op gesprek bent geweest:
* Ik heb geen klik met de leidinggevende;
* Het sollicitatiegesprek verloopt op een niet-prettige manier waardoor ik een negatief idee krijg van de werksfeer;
* De werkzaamheden zijn toch anders dan in eerste instantie in de vacature stond;

Een andere mogelijkheid is dat er nog minpunten ontstaan nadat je een goed en positief gesprek hebt gehad:
* De werkdagen sluiten niet aan bij mijn wensen waardoor de kinderen (veel) naar de buitenschoolse opvang moeten wat
        a) niet strookt met onze ideeën van het op de wereld zetten van kinderen;
        b) (veel) geld kost;
* De werkgever kan in de verste verte niet voldoen aan mijn looneis.
* Ik word een aantal weken aan het lijntje gehouden bij het maken van een beslissing tussen mij en andere kandidaten. Ook hierbij krijg ik een negatief idee van de werkhouding, die in dit geval niet strookt met hoe mijn werkhouding is.

Maar wat zijn voor mij dan pluspunten:

* De werkzaamheden sluiten grotendeels aan bij mijn opleiding of werkervaring;
* Het bedrijf verkoopt een interessant product of interessante dienst;
* Het bedrijf is niet al te groot;
* Het bedrijf ligt in de buurt;
* Het eventuele sollicitatiegesprek verloopt prettig en niet op een 'verhoor'-manier;
* Ik kan zoveel mogelijk werken op tijden dat de kinderen op school zijn of opgevangen worden door papa of oma;
* Mijn collega's zijn mensen met dezelfde bloedgroep en humor als ik.

Als een baan aan meer minpunten dan pluspunten voldoet solliciteer ik in dit stadium (het beginstadium) van mijn werkloos zijn, dus niet.

Maar het kan dus ook gebeuren dat een baan die in eerste instantie ontzettend leuk lijkt, nadat je op gesprek ben geweest toch niet meer zo leuk lijkt. Dat was vorig jaar het geval nadat ik geen enkele klik voelde met degene die mijn leidinggevende zou worden en het gesprek net een verhoor leek. Er scheen nog net geen felle lamp in mijn gezicht. Ik krijg dan een negatief idee van de werksfeer. Maar ook al verloopt een gesprek erg prettig (niet sollicitatiegesprekachtig maar heel informeel) en wordt in eerste instantie de keus bij jou neergelegd om aan te geven of je überhaupt interesse hebt en lijkt het dus alsof het iets gaat worden, zelfs dan kan het dus gebeuren dat ik voor mezelf beslis om, mocht een werkgever te besluiten mij aan te willen nemen, hiervan af te zien om één of meer van bovenstaand genoemde redenen. Een sollicitatiegesprek of het verloop van zo'n sollicitatieprocedure laten naar mijn idee namelijk duidelijk zien hoe een werkgever of een bedrijf te werk gaat en als dat niet strookt met mijn manier van werken of het omgaan met mensen dan krijg ik een negatief gevoel bij de baan.

En ik ben van mening dat het in dit stadium mijn goed recht is om een baan op voorhand af te wijzen met een voor mij goede reden of goede redenen. Ook al ben ik dan werkloos en afhankelijk van een werkgever die in mij een potentiële werknemer ziet. Ik weet wat ik waard ben en vooralsnog ben ik ervan overtuigd dat het de bedoeling is dat ik die baan waarbij ik mij thuis ga voelen ga vinden.

Dus, laat je door deze blog vooral niet tegenhouden met het doorsturen van vacatures waarvan je denkt dat die geschikt zijn voor mij! Ik vind het verschrikkelijk tof om van familie, vrienden, bekenden en zelfs onbekenden suggesties te krijgen van vacatures waarvan ze denken dat ik er geschikt voor ben.

Kinderpraat 21

Knopen in het haar

Iza en Evi vinden het verschrikkelijk als hun haar geborsteld wordt als er veel knopen inzitten.

Dan heeft Iza het haar van haar kappop op een middag royaal verzauwd. Nico moet proberen een elastiekje eruit te krijgen + 10.000 knopen. Hij zit te mopperen op Iza terwijl hij daarmee bezig is. 'De pop lacht wel nog', zegt Iza dan.

 

Rimpeltjes

Evi heeft na een tijdje badderen 'ribbeltjes' op haar vingertjes    

 

Armloos

Evi tekent papa en mama. Ik constateer dat onze getekende versies geen armen hebben. Op een 'dûh-toontje' antwoordt Evi: 'Die zitte in de tès'.

 

Soepstengel

Evi wil een soepstengel. Ik vraag of ze er mij ook een pakt. Ze spurt naar de keuken en ik hoor haar rommelen. Vervolgens hoor ik dat er een soepstengel kapot valt op de grond. 'Oeps', hoor ik Evi zeggen, 'volges mich waas det dae van dich'.

 

Historie

Nico, Iza en ik kijken naar de Olympische Spelen. Sven Kramer schaatst de 5000 meter. Ik vraag aan Evi die achter in de kamer met de poppen aan het spelen is of ze ook komt kijken. 'Nae'. Ik probeer het nog een keer: 'Ech neet?! Heej wuuërd historie gesjreve!'. 'Jao?!', antwoordt Evi dan heel geïnteresseerd.

 
Walkie Talkie    

Iza en Evi praten door de walkie talkie. Evi is boven, Iza beneden. Evi roept netjes na elke zin: 'Over!'

 

Werkje

Ik zeg tegen Iza en Evi dat Nico iets later komt omdat hij langer moet werken. 'Volges mich haet papa un lângk werkje', zegt Evi. 'Den moog dae dus auch neet get angers kieze. As ich miene puzzel aaf heb moog ich un anger werkje kieze'.

Hup blauw

Iza en Evi kijken naar het schaatsen. Per race kiezen ze de 'kleur' die moet winnen en die moedigen ze dan heel enthousiast aan: 'Hup blauauw! Hup blauauw!

Pinokkio    

Evi wil de film van 'Piejokkienoo' kijken. Wat eigenlijk een veel treffender naam is voor die houten jongen wiens neus groeit als hij jokt.

 

Friends

Iza en Evi kijken weer eens naar de film 'Pluk van de Petteflat'. Iza zegt: 'Ich dink det Aagje auch op Pluk is'. Waarop mijn antwoord is: 'Tuurlik is Aagje auch op Pluk. He's her lobster!' Waarop Iza me natuurlijk aankijkt 'wie unne boétsauto'.

Kinderpraat 20

Jazz-ballet
Volgens Evi gaat Iza op 'Dipsolep' als ze haar B-diploma heeft

Jezus
Evi speelt met haar Little People kerststal. Ik vraag haar hoe de baby heet. 'Kinneke', antwoordt Evi

Kleuterproblemen
Evi komt 's morgens rond half 7 tussen ons in liggen. Slaap uit, duimpje in haar mond. Na een paar minuten fluistert ze een beetje bezorgd: 'Mama? Ich weit nog neet wat ich wat ich wil waere as ich groeët bön'.

Handtekening
Op Iza's zwemdiploma staan de handtekeningen van 2 zwemleraren. Iza vraagt zich af hoe zij nu weten wat hun handtekening is. Ik vertel dat je die zelf mag verzinnen. 'Oh', zegt ze, 'den doon ich met un bietje krulle en den 2 strepe'. Ik zeg dat dat niet kan omdat haar naam eruit te halen moet zijn. 'Den doon ich d'r unne met 'Iza' en den een 'S' en den een bietje kliederklatsj

Lezen
Evi heeft een knutselwerkje gemaakt waarop ze een paar letters achter elkaar heeft geschreven. Ik vraag haar wat daar staat. 'Weit ich neet, ich ken nog neet laeze'.

Nicht
We spelen 'Mens erger je niet' op een Duits spelbord waar bij elke kleur 1 woord staat uit de naam van het spelletje. Iza is rood. 'Is dit een Duits spelletje?', vraagt ze. Ik beaam dat. 'O, dan weet ik al wat rood in het Duits is: 'nicht'.' (op z'n Nederlands uitgesproken uiteraard).

Gehaaid
Evi vertelt over haar ochtend op school als we op woensdagmiddag boterhammen zaten te eten: '....en toen deej ich zielig kiéke en toen moch ich ff in de gang nao Iza zwaaie'.

Muesli
Volgens Evi eet Iza graag 'mluusmliej' in haar vanille yoghurt.

Buisjes
Evi vertelt iets dat Nico niet helemaal verstaat. 'Volges mich mos do auch buisjes', zegt Evi dus heel wijs tegen Nico, 'want ich ken met buisjes good hure'.

Droombed
Evi wil graag naar K3 kijken van 'Roompot'

Dit is het! Dit wil ik!

Dát gevoel wil ik graag weer krijgen bij het zoeken naar een nieuwe baan. Want dat was precies wat ik dacht toen ik in het plaatselijke krantje 10 jaar geleden de vacature voor een fulltime administratief medewerkster bij Mr.Present (destijds Trillion) zag staan: 'Dit is het. Dit wil ik.' En ik kreeg het. En ik deed het bijna 6 jaar lang met heel veel plezier. Tot de economische crisis toesloeg en ik vanaf 1 januari 2010 ineens geen baan meer had. Gelukkig kon ik (na een klein 'had-ik-het-maar-niet-gedaan'-tussendoortje van 3 maanden bij een niet nader te noemen bedrijf) vanaf 1 augustus weer aan de slag. Ik kreeg een baan die me in eerste instantie 'wel leuk' leek. Maar met 'wel leuk' kom je er niet bleek na een jaar. Want ik wil niet op een relaxte, amateuristische manier mijn geld verdienen. Ik wil actie. Ik wil hectiek. Ik wil 100.000 dingen tegelijk moeten doen. Ik wil contact met interessante klanten, interessante orders en interessante artikelen verkopen. Rampestampen. Dat wil ik. Dan ben ik in mijn element. En het liefst ook nog met leuke, interessante collega's die een grapje op z'n tijd weten te waarderen. In plaats daarvan moest ik het tegenovergestelde doen en daar werd ik niet bepaald een blij mens van. Maar toen sloeg wederom de economische crisis toe en sinds 1 januari ben ik weer werkloos. En ook dáár word ik niet blij van. Je bij tijd en wijle nutteloos voelen is vreselijk, ook al heb ik nu ineens lekker veel tijd om aan mijn man, kinderen en mezelf te spenderen en kan ik het huis op z'n kop zetten en opruimen en poetsen. Dat voelt niet echt fijn als er telkens in je hoofd een stemmetje klinkt dat zegt: 'Maar wat als je over 1,5 jaar nog steeds geen baan hebt?'.

Het ergste is dat ik bang ben dat ik nooit meer een baan vind die het 'dit is het, dit wil ik'-gevoel teweegbrengt. Er zijn geregeld vacatures die me aanspreken en ik kan mezelf zeker enthousiast maken voor deze vacatures. Maar toch. Het is ook niet zo dat ik de toffe baan die ik had idealiseer. Helemaal niet. Ik kijk echt niet door een roze bril terug op mijn arbeidsverleden daar en maak het niet rooskleuriger dan het was. Over het algemeen voelde ik me daar thuis. Ik hoorde daar. Dat was mijn plek en daar zou ik blijven zitten, dacht ik heel naïef. Pas nadat ik er weg was realiseerde ik me pas ècht wat ik mis. Als je er middenin zit voelt het gewoon heel normaal, zeker als het je eerste échte 'grote-mensen-baan' is, dan denk je dat het zo werkt in de wereld en dat het dus doodnormaal is dat je een leuke baan hebt. Maar nu ik de tweede niet-bevredigende baan heb na die tijd weet ik pas dat ik goud in handen had. En nu vraag ik me heel vaak af waarom dié baan nou juist mijn eerste baan moest zijn.
En nu ben ik dus op het punt beland dat ik me afvraag of ik me er na dik 2 jaar zoeken jaar toch maar eens bij neer moet gaan leggen dat ik genoegen moet gaan nemen met zilver en dat goud er niet meer inzit voor mij. Het punt is dat ik dat niet kan. Ik kan en wil geen genoegen nemen met iets wat mij in zekere zin ongelukkig maakt. Maar kunnen en willen is heel iets anders dan ook nog echt lukken in deze tijd, waar er meer werkzoekenden dan banen zijn.
Dus: Heb jij, ken jij of werk jij bij een niet al te groot bedrijf in de omgeving van Reuver, dat een interessant product of dienst levert en waar mensen met een groot gevoel voor humor werken en dat op zoek is naar een hard werkende, meedenkende, gedreven, organisatorisch sterke, parttime commercieel administratief medewerkster? Laat me dat dan weten! Voor meer info en aanbevelingen:
http://nl.linkedin.com/pub/lonneke-snippe-rijs/57/84/55a/

Eenzame ouderen

Sinds ik gisteravond de tweet van RTLNieuws las en op de bijbehorende link klikte over de vrouw van 74 in Rotterdam die een deccenium lang dood in huis lag intrigeert dit nieuws mij.
Want ik kan er met mijn hoofd niet bij dat HE-LE-MAAL niemand zo'n vrouwtje 10 jaar lang mist. Maar als ik dan denk aan de eenzame ouderen waarvoor Gerard en Gordon zich sterk maken in hun programma 'Even geen cent te makken' dan kan ik alleen maar concluderen dat dit toch echt de keiharde werkelijkheid is.
Ik had er geen idee van dat er zoveel eenzame ouderen zijn in Nederland. Als ik aan ouderen denk, dan denk ik aan mijn eigen oma die elke dag bezoek krijgt van kinderen en kleinkinderen. Maar ik denk ook aan de vrijgezelle tante van mijn moeder die dan wel geen kinderen had, maar absoluut niet eenzaam gestorven is, doordat overige familieleden (waaronder mijn moeder) ontzettend goed voor haar zorgden.

Deze Rotterdamse moet toch ook familie hebben gehad? Die nu waarschijnlijk wel haar geld erven maar zich dus nooit om haar bekommerd hebben.
Dat intrigeert mij dus. Hoe mensen zó egoïstisch kunnen zijn.
Alhoewel ik het natuurlijk ook wel in mijn eigen omgeving zie. Mensen die vaak hun eigen ouders niet automatisch helpen als ze een keer ziek zijn: ze hebben het te druk. Maar dan zie ik soms ook wel dat de oudere die 'aan zijn lot over wordt gelaten' zelf ook behoorlijk egoïstisch is en zijn kinderen op die manier op heeft gevoed. Tja, boontje komt om z'n loontje en de appel valt nooit ver van de boom, denk ik dan. Maar dan nog. Er moeten dan toch andere mensen (buren, vrienden, neven, nichten) in de omgeving van deze ouderen zijn die zonder dat hun dat gevraagd hoeft te worden hun naaste helpen. We zijn toch niet allemaal zo egoïstisch?
Of zal deze Rotterdamse vrouw zo'n ontzettend sekreet zijn geweest dat ze iedereen van zich afgestoten heeft? Of zou ze gewoonweg niet opgevallen zijn. Ik las in een anders nieuwsitem dan een buurtbewoner zei dat ze 'erg op zichzelf was'. Maar dan nog! Het moet toch opvallen dat je de buurvrouw een tijdje niet ziet of hoort.
Als ik geen geluiden bij de buren hoor dan valt mij dat al vrij snel op. Of zullen deze Rotterdamse huizen erg goed geïsoleerd zijn geweest. Misschien maakte het vrouwtje niet veel geluid...

En dan de Belastingdienst en dergelijke. Iedereen moet toch ieder jaar z'n belastingaangifte doen. En je moet de meterstanden doorgeven.

Het is te hopen dat dit een ongelukkige samenloop van omstandigheden is, maar het nieuwsbericht dat ik zojuist op de radio hoorde brengt daarin niet veel hoop. Jan Romme, de directeur van het Nationaal Ouderenfonds, (het fonds waarvoor Gerard en Gordon ook actief zijn in hun programma) geeft aan dat we niet raar op moeten kijken als het steeds vaker gebeurt dat ouderen onopgemerkt thuis liggen. Volgens Jan Romme is de sociale samenhang in de steden heel anders geworden. "Er wordt niet meer op elkaar gelet. Men kent de buren niet meer", zegt hij. En dat klopt tot mijn schrik. Ik kwam er gisteren achter dat een jongetje dat vanaf de zomervakantie bij Iza in de klas zit, schuin tegenover ons woont.

Hhhhmmm. Misschien moet ik zelf dan toch ook beter op een sociale manier mijn buurtgenoten in de gaten gaan houden. Kan die natuurlijke nieuwsgierigheid van mij toch nog van pas komen.