Voetbalprietpraat

Sneijder
Evi en ik zijn samen aan het voetballen. Ieder staat bij zichzelf voor de goal. 'Ich bön Sneijder', zegt Evi als ze een goal maakt. De volgende keer als ze aan de beurt is lukt het haar niet om een goal te maken. 'Sneijder is auch neet altiéd good', zegt ze dan heel wijs.

Pauze
Nico, Iza, Evi en ik zitten klaar voor 'Portugal - Duitsland'. Dan vraagt Evi of deze film ook op pauze kan want ze moet nog even plassen.

Sticker
Tijdens het voetbal kijken zegt Iza dat ze het tof vindt dat een speler van de ene ploeg een speler van de andere partij meehelpt met opstaan als die gevallen is. 'Den kriég dae unne sticker!', concludeert Evi.

Scheidsrechter
Iza vind dat de 'scheidrechster' op moet letten en moet zien dat de Duitsers zich aanstellen.

Nederland
Evi: Hup Needoowland!

Oranje
De spelers van het Nederlands Elftal staan in hun blauwe trainingspakken klaar voor de wedstrijd tegen Australië. 'Maar wao is Oranje?', vraagt Evi.

Verslaggeven
Iza doet verslag van België-Rusland terwijl wij op aan het ruimen zijn. 'Oe. België haet wéér bijna un goal. Die zien good bezig'. 

Leeuw
Tijdens Nederland - Chili zegt Evi ineens: 'Ich ken un liedje van unne leeuw'. 'Zing ens den', antwoord ik. Evi: 'Hup Holland Hup...' en ze zingt het hele refrein.

Kijken
In de wedstrijd Nederland - Chili pakt Kuijt op een mooie manier de bal af van een Chileen. 'Mooi Kuijt!', roep ik. Evi denkt hoorbaar na en zegt na een paar seconden: 'Wet Kuijt det weej aan ut kiéke zien?'

Fris
Er worden tijdens de voetbalwedstrijd een aantal overtredingen gemaakt door beide partijen. 'Wae deej get wat neet klop? Nederland?', vraagt Iza. Ik antwoord dat ze allemaal niet fris zijn. Even later wordt er gewisseld bij Nederland. Iza vraagt wie erin komt en wie er dan uit moet. 'Toch neet Robben hè? Want dae is waal un bietje fris'.

Wissel
Kuijt wordt gewisseld voor Kongolo. 'Kongolo?! Dao heb ich nog NOEIT van gehuuërd', zeg ik. 'Ich onneet', zegt Evi

Tot waar en niet verder?

Ik ben bewust maar ook onbewust (door het als voorbeeld te krijgen) opgevoed met het idee om interesse te tonen in andere mensen en niet moeilijk te doen maar je aan te passen, ook al moet je dan iets tegen je zin doen. Want "herrie" dat moet je vermijden. Want stel je voor dat een relatie op wat voor gebied dan ook onherstelbaar beschadigd raakt?
Interesse tonen zit in mijn natuur, daar hoef ik geen moeite voor te doen, maar me aanpassen als ik daar het nut niet van inzie is nou niet één van mijn beste karaktereigenschappen zo is gebleken door de jaren heen. Dus het is soms best lastig voor mij om dat opvoedkundig advies na te streven. Wat het nòg lastiger maakt is het stemmetje (in mijn hoofd) dat mij terechtwijst als ik me niet aan deze idealen houd. En me daardoor de laatste tijd voor dilemma's zet.
Want doe ik dingen tegen beter weten in toch maar volgens de na te streven idealen om die beruchte ruzie niet uit te lokken of om te vermijden dat ik me voor mijn gevoel moet gaan verdedigen omdat ik heel misschien ooit voor de voeten geworpen krijg dat ik toen-en-toen zo-en-zo gehandeld heb, dan is het de laatste tijd vaak zo dat ik de deksel op mijn neus krijg. Want sommige andere partijen zijn schijnbaar (onbewust) van mening dat anderen zich maar aan moeten passen. Gevolg: ik sta in dubio. Want wat moet ik nu? Mijn gevoel volgen en me niet meer aanpassen en dus ook op de egoïstische tour gaan waarbij ik me dan afvraag wat voor voorbeeld ik dan afgeef en hoe dat moet als op een gegeven moment iedereen zo te werk gaat.
Óf me toch maar voor de welbekende lieve vrede al die volgende keren aanpassen en die deksel met bijbehorende hoofdpijn als gevolg incasseren?
Ik weet het niet.
Wat is het beste in zo'n langdurige situatie. Hoe rechtvaardig ik mijn keuze ten opzichte van mijn kinderen. Ik wil dat zij hier ook iets van leren. En niet dat zij later met hetzelfde stemmetje zitten of er de oorzaak van worden dat ànderen niet weten wat ze met het gedrag van onze meiden aanmoeten omdat Nico en ik een verkeerd voorbeeld hebben gegeven. Ik zeg tegen de kinderen altijd dat ze niet over zich heen moeten laten lopen, maar ook niet de baas moeten spelen. Dat ze de ene keer moeten doen wat de een wil en daarna wat de ander wil. Maar hoe vertaal ik dit naar volwassen situaties? Ik kan me wel hier naar gedragen en me voor de lieve vrede aanpassen maar als de andere partij die mening niet deelt, wat dan? Hoe lang ga je daar dan mee door?

Mijn gevoel zegt dat je moet stoppen met iets zodra het niet meer goed voelt. Dus stoppen met aanpassen in dit geval. Alleen moet mijn gevoel dan ook nog even het gevecht winnen van dat stemmetje dat mij nu al een paar keer ervan heeft overtuigd toch nog maar een keer met de hand over mijn hart te strijken...

Kinderpraat 24

Abrikozenvlaai
Evi vindt 'appel-met-koeëzeflaai' lekker

Musical
Evi zingt een liedje van 'Kruimeltje de menoeziekol'

Lieveheersbeestje
Evi heeft voor Moederdag een 'lieveheerebeestje' geknutseld

De wereld is mooi
Evi en ik rijden naar huis vanuit de zwemles in Steijl. K3 zingt: 'De wereld is zo mooi, de wereld is zo mooi, met jou erin'.
'Huur mama', zegt Evi. 'Die zinge det 2x. En det klop. De wereld is auch mooi!'
'Ao jao?', vraag ik.
'Jao!', zegt ze. 'Kiék maar dao!' En ze wijst in de richting van de Maas.

Gokken
Tijdens Iza's kinderfeestje spelen we 'Ren je rot'. Ik stel telkens een vraag met drie antwoordopties (A, B of C), zeg dan: 'Ren je rot!' en de meiden rennen naar de pion waarop zij denken dat het juiste antwoord staat. Vriendinnetje Sofia moet er af en toe wat langer over nadenken en besluit dan het antwoord maar gewoon te 'jokken'.

Huifkar
Evi ging met alle kleuters van de hele school een morgen op 'schoolreisje' naar Landal de Lommerbergen. Ze gingen te voet er naar toe en kwamen volgens Evi met de 'huiskar' terug.

Heel lang geleden
Evi (5 jaar en 3 dagen oud) wil de film 'de Leeuwenkoning kijken. 'Die heb ich al ens gezeen, maar det is al kéi lang geleeje. Toen waas ich nog euuuhhhh....4!'

Dat schiet op
Iza en ik spelen monopoly. Iza heeft bijna verloren maar dan moet ik haar veel betalen in een paar beurten. Ze kijkt me blij aan en zegt: 'Det begint veuroét te sjeete hè?!'

Dat bedoel ik niet
Evi's vriendinnetje Bibi is aan het woord op Evi's kinderfeestje. Evi reageert op haar verhaal, maar heeft het blijkbaar verkeerd begrepen want Bibi antwoordt: 'Det wou ich neet bedoele'.

Labberdejoeks
Het camouflagenet voor bij het speeltoestel is te kort. 'Veur de 'jabberdeloeks' gekoch!', concludeert Iza.

Kinderpraat 23

Vogelleven
Evi komt 's morgens bij ons in bed net voordat we op moeten staan. 
Dan gaat Nico's wekker. 'Wat huur ich?', zegt Nico. 'Niks', antwoordt Evi, 'allein maar vogeltjes. Die motte altiéd vruug opsjtaon. Want den motte die poepe. En die hebbe gen badkamer, allein maar un klein huisje'.

Hanenkam
Een jongetje bij Iza in de klas heeft een harenkam

Diploma
Evi concludeert dat als ze goed haar best doet tijdens de zwemles ze ook snel haar 'verplooma' haalt.

Niet echt
Iza kijkt 'Scooby Doo'. 'Kiék mama. Scooby is aan ut fluite'. 'Det ken neet', zegt Evi, 'want Scooby Doo is un hondje en die kenne neet fluite'. 'Ut is un teikenfillum Evi!', antwoordt Iza verontwaardigd, 'Scooby ken toch auch praote!'

Bed
Evi: 'As-se de ganse daag in bed bliefs ligge den heuf-se saoves neet nao bed te gaon. Det is leuk.'

Van de zûk aaf riéje
Iza en ik zijn naar de winkel geweest en lopen terug naar huis. We komen bij een zebrapad waar we oversteken. Dan komt er een auto redelijk tot tamelijk hard aangereden. Als die achter ons voorbij rijdt zegt Iza: 'Dae reej mich bijna de zûk oét de sjoon'.

Gedacht
Evi en ik staan op het punt om 's morgens vroeg naar het ziekenhuis te vertrekken waar Evi buisjes krijgt. Als we de jas aantrekken zegt Evi ineens: 'Wao is mien tas eigelik?' Dus ik complimenteer haar met het feit dat zij aan de tas had gedacht omdat ik die vergeten was en die nog boven stond. 'Jao', vervolgt ze dan heel wijs, 'lets aan had ich auch al hieël good örges aan gedonke'.

Quote
Evi: 'Soms is det altiéd'

Lekker ding
Ik tegen Evi: 'Wat bös-se toch un lekker dingk!'
Evi antwoordt: 'Jao ich bön unne hiéle lekkere dingk'.

Knappe Giel
We kijken naar het Jeugdjournaal waarin de recordpoging van Giel Beelen aan bod komt. Even later concludeert Iza dat Giel de knapste van de radio is omdat hij dit doet. Weer even later vraagt ze zich af wanneer die man van de radio weer komt met die bril en die krulletjes: 'Want dae ving ich toch zoé knap!' Ze had deze knappe DJ op tv gezien in het Glazen Huis. Ik zoek via Google naar afbeeldingen van Paul Rabbering want die komt het eerste in mij op. Maar het blijkt 'm niet te zijn. Dan zoek ik op 'Gerard Ekdom'. Ook dat blijkt niet Iza's knappe prins te zijn. Dan nog maar even zoeken op Giel. En ja hoor: een smile van oor tot oor!

Fulltime werkzoekende

Ik schreef het laatst al eens in een post op Facebook en in een tweet op Twitter dat je beter parttime kunt werken dan fulltime werkzoekende kunt zijn. Want dat is wat het is. Werkzoekende ben je fulltime. En zelfs meer dan dat. Werkzoekende ben je 24/7. Overal waar je in deze tijd, van meer aanbod dan vraag, komt moet je netwerken, je ogen en oren open houden en rondbazuinen dat je werk zoekt zodat als mensen ergens een vacature zien ze meteen aan jou denken en jou laten weten dat ze iets hebben gevonden wat misschien wel bij jou past. Dat laatste werkt vooralsnog in mijn geval prima. Mensen in mijn omgeving, zowel bekenden als onbekenden, denken goed mee. Helemaal top!

Werkloos zijn heeft ook z'n voordelen. Je kunt meer tijd met je jezelf en je kinderen doorbrengen, maar toch blijf je in je achterhoofd dan de hele tijd bezig met het werkzoekende zijn waardoor het toch ook best vermoeiend is. Vermoeiend in je hoofd vooral. Daarbij komt ook nog de eventuele spanning die de aanloop en afwachting van een sollicitatiegesprek met zich mee kan brengen. En je kunt ook nog zorgen hebben over de inkomsten die je misloopt. Je bent de hele tijd bezig met na te denken over hoe je je geld uitgeeft. Dat is ook wel weer een uitdaging en eigenlijk helemaal niet verkeerd, want het geld wordt soms wel erg makkelijk uitgegeven. Wat ook nogal een gedoe kan zijn, is dat je bij elke sollicitatiebrief die je verstuurt, of elk sollicitatiegesprek waarvoor je uitgenodigd wordt je jezelf afvraagt wie je dit wil vertellen. Zeker het uitgenodigd worden voor een gesprek is goed nieuws! Maar hoe meer mensen je vertelt dat je uitgenodigd bent, hoe meer mensen je ook weer het hele verhaal moet vertellen waarom je afgewezen bent. Want voordat je ergens aangenomen wordt, is de kans groot dat je een aantal keren afgewezen wordt. Niet dat het iets is om je voor te schamen. Maar je wordt er natuurlijk niet vrolijk van als je na elk gesprek eerst honderdduizend keer moet vertellen hoe het is gegaan en daarna honderdduizend keer moet vertellen waarom jij niet de perfecte kandidaat was. Aan de andere kant kan ik ook niet liegen als iemand aan mij vraagt hoe het solliciteren gaat en ik weet dat ik op gesprek moet. Dan vertel ik dat natuurlijk graag en vind ik het ook super leuk als diegene daarna nog even informeert.

Een snelle oplossing om van dit gedoe af te komen zou zijn: de eerste de beste baan aannemen die je in je schoot geworpen krijgt.
Maar zo werkt dat niet. Ten eerste: banen worden heden ten dage niet zomaar in je schoot geworpen. Ja prei-poot-banen misschien.
Ten tweede: bij het aannemen van een baan moet je ook nadenken over de gevolgen. Neem je namelijk een baan aan waarbij je moet werken op tijden dat je kinderen vrij zijn, dan moet je opvang regelen. Opvang kost geld en in mijn geval schuldgevoel als de kinderen veel (op de lange woensdag- en/of vrijdagmiddag) naar de opvang moeten. Of neem je een (tijdelijke) baan aan waarbij je beduidend minder gaat verdienen en wordt je daarna wéér werkloos dan krijg je nog maar 70% van dat mindere loon.

Wat ook vermoeiend is, is dat er mensen in je omgeving kunnen zijn die bovenstaande niet begrijpen. Die bijvoorbeeld maar niet willen snappen dat een werkloze moet bezuinigen. En dat een werkzoekende bezuinigd op bepaalde dingen en aan andere dingen wél gewoon geld uitgeeft. Dat zijn de keuzes die iemand maakt. Want je krijgt wel minder inkomsten als je een uitkering krijgt, maar je krijgt niet helemaal niks. Of die niet snappen dat je een bepaalde baan bij voorbaat afwijst met voor jezelf geldige redenen. 

Conclusie: voor mijn wallen is 't het beste dat ik snel een baan vind die aan mijn wensen voldoet! =)

Kinderpraat 22

Aanmelden
Iza en Evi moeten een keertje overblijven. Iza vraagt 's morgens bezorgd of ik hun ook aan heb gemeld. Ik antwoord bevestigend. Iza: 'En as ut euverbliéve aafgelaupe is den zet-se ôs zeker weer oét?'

Love
Evi heeft 2 hartjessnoepjes en ik moet haar vertellen wat erop staat. 'Op eintje sjteit 'hoi' en op dae angere sjteit 'love'. Love beteikent 'liefde'. 'Det weit ich', antwoordt Evi heel wijs.

Mistig
Evi trekt haar rolluik omhoog en concludeert dat het stoffig weer is

Vrij
Als Iza, Evi en ik in de voorjaarsvakantie een stuk hebben gewandeld komen we langs het kdv. Een groepje kinderen komt met een pedagogisch medewerkster naar buiten. We herkennen tussen de kinderen Fleur, een klasgenootje van Evi. 'Fleur haet gen vreej', concludeert Evi. 'Maar sjpeule op de bso is toch auch leuk?!', zeg ik. 'Jao', antwoordt Evi, 'maar Fleur haet gen vreej'.

Slapen
Evi, 's morgens bij ons in bed: 'Ich ving sjlape neet leuk'. Dus ik vraag waarom niet. 'Det mot de ganse nach!'.

Kapsalon
Iza wil later als ze groot is een eigen 'kapselsalon' hebben.

Broodje gezond
Iza vindt 'echte kaas' niet lekker. Alleen op een 'gezond broodje'.

Bugs Bunny
Evi kijkt naar 'Big Bunny'

Schinderspark
Evi gaat met de klas naar het 'Kinderpark'

Dinosaurus
Iza en Evi spelen een fantasiespelletje. Evi vertelt dat ze voor haar verjaardag een 'dieresaurus' heeft gekregen

Heilige Antonius

Dat liedje heeft vanaf donderdagmorgen 6 maart tot de maandag erop in mijn hoofd gezeten. De aanleiding is hoogstwaarschijnlijk het onwerkelijke, vreselijke bericht dat ons die morgen bereikte over het overlijden van een klasgenootje van onze jongste dochter die haar dappere één jaar lange strijd tegen kanker toch niet heeft mogen overwinnen. Op diezelfde morgen had ik het met iemand over de documentaire van Rowwen Hèze die woensdagavond op tv was en daarna zat 'Heilige Antonius' in mijn hoofd en het ging er niet gemakkelijk uit. Niet het hele lied. Slechts enkele regels. Het is net alsof 'de plaat bleef hangen':

'Heilige Antonius jahlahlahlahlah. Jahlahlahlahlah. Jahlahlahlahlah (dat stuk tekst ken ik niet uit mijn hoofd :))
Soms is ut baeter iets moeis te verleeze. Baeter verleeze den des-se ut noeit haes gehad'.

Omdat deze tekst vaak wordt gebruikt in rouwadvertenties heb ik momenteel ook deze associatie ermee.
En elke keer als ik de regels hoor in mijn hoofd denk ik erachteraan: maar waarom zou een gezin, een familie, een schoolklas een kind moeten verliezen?!
Ik snap de context van die laatste regels wel. En ik snap ook wel dat er situaties zijn waarin die regel opgaat. Als je gaat scheiden en je hebt met je ex een paar mooie kinderen dan ben je blij de relatie te verliezen in plaats van 'm nooit te hebben gehad anders zou je die kinderen niet hebben gekregen. Of als een vriendschap op een onprettige manier verbroken wordt waarvan je achteraf veel hebt geleerd. Dan ben je een ervaring rijker. Datzelfde geldt voor een baan die je aangenomen hebt maar die niet bij je blijkt te passen. Je doet een ervaring op waar je van leert dus zou je het niet hebben willen missen.
En dat je deze regels toe kunt passen bij het overlijden van een opa of oma dat begrijp ik ook nog wel. Deze mensen hebben vaak alles meegemaakt wat er mee te maken valt, ze hebben kinderen, kleinkinderen en als ze heel lang mogen leven hebben ze achterkleinkinderen en dan kun je zeggen: 'Het is goed zo'.
Maar dat geldt niet bij het overlijden van een onschuldig klein meisje. Want dat kan gewoon niet de bedoeling zijn. En toch gebeurt het.

Ik weet ook wel dat het geen zin heeft om je hier druk over te maken of over na te denken maar de waarheid is dat de oneerlijkheid over het weggerukte leven van deze lieve kleine meid en wat dat moet betekenen voor iedereen die haar liefhad het enige is waar ik momenteel (op stille momenten) aan kan denken.