Je hond los laten lopen, een mag of een moet?

Deze week las ik een blog van Marloes op de site van Tinki: https://tinki.nl/blog/loslopen-recht-plicht-privilege/

Nu hebben wij toevallig een ras (Engelse Staffordshire Bullterriër) dat erom bekend staat geen 'hondenhond' maar een 'mensenhond' te zijn, daar zijn wij door de fokker meerdere malen op gewezen, maar dat wisten we natuurlijk ook al voordat we Blues kregen. Voor ons is dat geen probleem. Maar voor veel hondenbezitters die wij tegenkomen met hun loslopende hond is het dat blijkbaar wel. 'Dan hadden jullie maar een fatsoenlijk ras moeten kopen', is ons al eens naar ons hoofd geslingerd nadat wij tegen een baas die z'n hond niet bij zich teruggeroepen kreeg en die onze hond daarmee op z'n zenuwen werkte opmerkten dat het dan misschien beter is om de hond de volgende keer aan te lijnen. 'Er is toch niks gebeurd?', was de eerste reactie. Op onze opmerking dat dat nú misschien niet het geval was, maar dat wij de 'hond met de naam hebben' als er wél iets gebeurt werden wij getrakteerd op dat partijtje discriminatie richting onze hond. 

Met deze blog slaat Marloes wat mij betreft de spijker op z’n kop. Het is inderdaad vaak zo dat honden die loslopen dat niet kunnen, simpelweg omdat ze niet luisteren naar hun baas als die hen terugroept. Veel baasjes hebben als argument ‘die van mij doet niks’, als je een opmerking maakt over hun loslopende hond. Ze realiseren zich niet dat de aangelijnde hond waar hun loslopend exemplaar op afrent misschien wél iets doet, of dat de aangelijnde hond loslopende honden een beetje spannend vindt. Daarbij lopen veel honden los waar dat helemaal niet is toegestaan. En het is natuurlijk ook nog zo dat je NOOIT zeker weet of je hond wél of niet iets doet, hij kan je dat immers niet vertellen :-) 

Wat Marloes heel terecht aanhaalt is dat je hond los MAG in een losloopgebied. Dat betekent niet dat hij los MOET. Ook doe je je hond echt niks tekort als je ‘m aan een (lange) lijn laat lopen. 

Ze geeft daarbij ook nog aan dat het niet verstandig is om met je aangelijnde hond in een losloopgebied te gaan lopen. Daar ben ik het niet mee eens. Even ervan uitgaande dat in onze gemeente onder andere het pad langs de Maas beschouwd wordt als losloopgebied: daar lopen wij ook graag met onze hond! Het is een heel overzichtelijk gebied dus als wij geen andere viervoeter in de buurt zien kan Blues daar ook even los rennen. Waarbij hij meteen wordt aangelijnd als we zien dat er een andere hond aan komt.

Volgens onze gemeente (Beesel) moeten honden binnen de bebouwde kom aangelijnd zijn. Verder zijn ze nogal vaag in hun omschrijving waar een hond los mag lopen: https://www.beesel.nl/Inwoners/Afval_en_milieu/Hondenpoep/Aanpak_hondenpoepoverlast

Marloes merkt ook terecht (vind ik) op dat hondenbezitters hun loslopende hond gewoon ten alle tijden aan zouden moeten lijnen zodra ze een aangelijnde hond tegenkomen. Het zou dan niet uit moeten maken wat de reden is dat die andere hond aangelijnd is, je zou er gewoon vanuit moeten gaan dat die baasjes daar een goede reden voor hebben.

En verplaats je eens in een aangelijnde hond die ineens een soortgenoot als een speer op zich af ziet rennen waarna deze zijn neus tegen jouw achterste aandrukt. Daar wordt toch niemand blij van? 

Overkill aan gezonde voedingtips

Vreselijk die berichten over ‘wat je toch echt als ontbijt moet nemen want dat is echt megagezond’ en dan over datzelfde product een paar weken later een artikel lezen met de strekking ‘dit is toch niet zo gezond is als dat wij altijd dachten’.

Nu doe ik mezelf die irritatie lichtelijk aan omdat ik op Facebook enkele ‘foodpagina’s’ volg sinds ik eind maart 6 weken lang samen met Linda de Mol een poging heb gedaan om af te vallen in het kader van LINDA.lijnt. Dat lijnen hield in dat je gewoon lekker zelf je ding deed om af te vallen maar omdat je ‘lotgenoten’ had zou dat makkelijker moeten gaan. Via de facebookpagina en nieuwsbrief van LINDA.lijnt ontving je elke dag wel (ontbijt, lunch en diner)-tips die het afvallen moesten bevorderen. Ik heb ze allemaal gelezen, maar geen één gebruikt. Wél ben ik daarna nog de facebookpagina van CookLoveShare gaan volgen (in het kader van gezond bezig blijven) en heb ik me aangemeld voor de ‘CookLoveShare 30 dagen Gewoon Gezond Challenge’. Via CookLoveShare ontving ik regelmatig recepten. Maar omdat koken mijn hobby niet is (zwak uitgedrukt) heb ik ook hiervan nooit een recept uitgeprobeerd. Ook CookLoveShare vond het net als LINDA.lijnt nodig om gezonde tips te geven. Ik heb wel recepten opgeslagen via mijn profiel, maar na die 30 dagen stopte die pagina er mee en moest ik de opgeslagen recepten zelf ergens opslaan, dat was me teveel werk en dus kon ik überhaupt niks meer met de recepten, al had ik het gewild. Wat ik trouwens ineens volg op Facebook en waar ik nieuwsbrieven van krijg is ‘Libelle Lekker Nederland’. Alles wat ik via Facebook al tegen ben gekomen, krijg ik daarna wekelijks in de nieuwsbrief. Dat geldt trouwens ook voor ‘LINDA.#houvol’, het vervolg op LINDA.lijnt, waarvoor ik me daarna vrij vlot uitgeschreven heb. ‘As we speak’ heb ik maar even aangegeven dat ik ook van ‘Libelle Lekker Nederland’ geen e-mails meer wens te ontvangen.

Vond ik het in het begin nog interessant om te lezen wat gezonde voedingswaren zijn om te ontbijten en als tussendoortje te nemen (de warme maaltijden zijn mij teveel werk om klaar te maken en daarbij moet de rest van mijn gezin dat dan ook eten, want ik ben dus helemaal te lui om elke avond 2 verschillende gerechten klaar te maken, en dat zijn nogal ‘leknazen’ dus die optie viel af), na een tijdje werd ik gek van allemaal die tips en waarschuwingen over wat er allemaal supergezond is en ‘oh nee let op dit is helemaal niet gezond!’.

Zo ben ik de afgelopen weken een aantal artikelen tegengekomen waarvan de tenen me al krom in de schoenen gaan staan als ik alleen de titels al lees. Ze gingen over opties die beter zijn dan koffie om je dag mee te beginnen, of we de boterhammen nu wél of niet moeten laten staan, kokosolie blijkt niet zo superhealthy als altijd gedacht, sterker nog: het is slecht voor je bloedvaten, dat je kokosolie in je koffie moet doen (hoezo tegenstrijdige berichten), waarom je eigenlijk geen witte wijn meer wil drinken (het wordt ons gewoon opgedrongen!), waarom ontbijten met muesli minder gezond is dan we dachten, dat je toch beter élke dag in plaats van 1 keer per week op de weegschaal kunt gaan staan, op 1 en dezelfde dag van dezelfde pagina een berichtje met tips voor ‘gezonde groentechips’ en 2 uur later een bericht waarom je beter gewone chips kunt eten dan groentechips en waarom je beter geen sushi meer kunt bestellen.

Op een gegeven moment is dat foodnieuws trouwens op, volgens mij, want dan gaan enkele berichten weer in de herhaling. Zo heb ik al een paar keer gelezen waarom je elke dag gember zou moeten eten, waarom je de dag zou moeten beginnen met het drinken van lauwwarm water met een schijfje citroen en waarom havermout toch zo ontzéttend gezond is (als ontbijt), dat het nu toch écht bewezen is dat elke dag een stukje chocola eten heel gezond is en datzelfde geldt voor een glas rode wijn.

Diëten is voor veel mensen sowieso al lastig, als je aan het lijnen bent, ben je zo’n beetje de hele dag door bezig met eten en dan krijg je ook nog de hele dag door van dit soort tegenstrijdige berichten te verwerken!

Na mijn LINDA.lijnt-periode kan ik alleen maar bevestigen waar ik altijd al van overtuigd ben geweest: de beste manier om af te vallen is

·    *  * regelmatig bewegen: als een idioot sporten is niet nodig. Elke dag een half uur stevig wandelen zet meer zoden aan de dijk;

     *  * met mate eten: niet te grote porties en niet nog een keer opscheppen;

     * écht even die 20 minuten na het eten wachten: dat hongergevoel is dan écht verdwenen;

     *  * opletten met snacken en snaaien: niet alles afzweren, een koekje, snoepje, kaasje, zakje chips moet kunnen, maar eet het met beleid. Pak op een verjaardag wél dat stuk vlaai of taart, maar doe dan rustig aan met de toastjes met brie. Of sla juist dat stuk vlaai af en pik wat meer van de borrelhapjes. En pak 1 koekje bij de koffie en niet de halve rol. Of breek een reepje van je tablet chocola af en laat het daar dan bij. Grijp ook niet in de snoeppot als je er toevallig voorbij loopt;

          * laat geen specifieke voedingsstoffen zoals vetten en koolhydraten achterwege. Je hebt alle stoffen nodig maar eet alles dus gewoon met mate.

          Bewust bezig zijn met wat je wanneer in je mond stopt dus, zonder jezelf alles te ontzeggen.

Door me aan bovenstaande te houden ben ik in het voorjaar 5 kilo afgevallen in 6 weken tijd en door dit patroon aan te blijven houden zijn die er nog altijd niet bij gekomen.

Ik denk dat het voor mij tijd is om de ‘foodpagina’s even te ‘ontliken’ op Facebook.

Prietpraat 55

Zitten
'Wat zulle we ens gaon doon?', vraagt Evi op een dinsdagavond om 18:30 uur nadat ik na een hele dag op kantoor, daarna boodschappen te hebben gedaan en te hebben gegeten me op de bank wil installeren. 'Ich weit neet was do geis doon', antwoord ik dus, 'maar ich bön bliej as ich zit'. 'Jao maar', zegt Evi na even te hebben nagedacht, 'do haes toch al de ganse daag gezaete?'.

Vies woordje
Evi en haar vriendje Kéano hebben het over 'Sint-Maarten'. Kéano vertelt dat het Sint Maartensvuur aan wordt gestoken met een fakkel. Maar als dat niet lukt de brandweer het vuur aanmaakt met een gasbrander. Dan is hij even stil en zegt dan: 'Maar dao zit waal un fiés woord in'. 'Wao-in?', vraagt Evi? 'In fakkel', antwoordt Kéano. 'Fak'.

Meedenken
Evi vertelt tegen Kéano dat ze een hondje gaat vragen aan Sinterklaas. Als Kéano zich er van overtuigd heeft dat Evi een echte puppie bedoelt vindt hij het een goed idee. 'Maar den motte d'r waal gaatjes in ut inpakpapier waere gemak', is wel nog even z'n advies.

Buitenlands
Een paar weken voordat we onze puppie Blues van het ras 'Engelse Staffordshire Bullterriër' mogen gaan halen vraagt Evi zich bezorgd af of Blues ons wel verstaat als wij Nederlands tegen 'm praten. Ik vraag haar waarom ze zich daar zorgen over maakt. 'Ömdet dae oét Ingeland kump', is haar antwoord.

Adventskransje
'Mama weniër gaon we den det theekransje make?', vraagt Evi

Wraps
Na een blik in de koelkast te hebben geworpen op de dag dat we Nico's verjaardag vieren vraagt Evi: 'Haes-se weer fleps gemak?'

Vel over
Volgens Evi heeft onze puppy die nog in z'n velletje moet groeien 'lijf over'.

Graag
Evi en haar vriendinnetje doen een spelletje waarbij ze met 5 letters zoveel mogelijk woordjes moeten leggen binnen een bepaalde tijd. Als er een piepje klinkt is het woord goed en krijgen ze een punt. Het vriendinnetje legt 'geer' en het piepje klinkt. Evi kijkt er vragend bij. Het vriendinnetje legt uit dat geer is van 'ich wil det gaer'.

Buurman en Buurman
Evi speelt bij haar beste vriendje Kéano. Kéano heeft een heuse gereedschapskist waar ze mee gaan spelen. Na een tijdje hoort de mama van Kéano ze samen een kreet roepen: 'A je to!'

De q
Evi tekent zichzelf een laptop. Ze tekent aan de voorkant een appeltje, want dat had haar vriendje Kéano op school ook gedaan. 'Want dao is d'r ouch zonne van'. Kéano zoekt af en toe iets op, op zijn laptop voor de legerclub waar hij de baas van is. Dan schrijft ze letters in de vakjes, somt op welke ze al heeft en vraagt aan mij welke ze dan nog mist. Ik noem een paar letters op waaronder de 'pûh'. 'Ao ja! En de angere pûh ouch!'

Collega's, het zijn net mensen af en toe

Collega’s. Het zijn af en toe net kleine kinderen of puppy’s. Soms dan denk ik na een vermoeiende start van de dag thuis, met een puppy die het leuk blijft vinden om zodra één van z’n kleine vrouwtjes binnenkomt op hun veters af te vliegen, 2 meiden van 9 en 7 die ik tachtig keer moet vragen of ze als ze naar boven lopen om hun tanden te poetsen hun bed even op willen maken voordat we naar school gaan en of ze dan meteen ook even die spijkerbroek die daar nog slingert op willen ruimen waarbij ze dan alsjeblieft even geen ruzie willen maken en als ze dan weer beneden komen of ze dan nog even hun ontbijtbordje op willen ruimen waarna ik ze weer terug moet sturen naar boven omdat ze hun tanden nog niet hebben gepoetst en ze vervolgens - godsamme nog es aan toe - hun schoenen nog aan moeten trekken terwijl ik in de veronderstelling was dat ze dat al hadden gedaan, dat ik op het werk dan toch wel even eerst een beetje kan bijkomen. Maar dan kom ik van een koude kermis thuis. Want ook op het werk moeten sommige dingen tachtig keer gevraagd worden en dan krijg je nog geen antwoord of verandert er nog niks. Dit geldt overigens niet alleen voor mijn huidige collega’s, vooral niet in sommige gevallen. Onderstaande is naar mijn idee overal aan de orde:

* Als een politieagent in de gaten moeten blijven houden of die-en-die wel terug wordt gemaild of dat dat-en-dat wel wordt aangepast in het systeem;
* Een miljoen keer moeten vragen wanneer er nou toch eens een fancy koffiezetapparaat/nieuwe machine/nieuw systeem wordt aangeschaft;
* Je bijna elke morgen als je de vaatwasser uitruimt (ja ook dat komt vaak op dezelfde personen neer) afvragen wie z’n vuile kopje/glas/bord niet in de vaatwasser heeft gezet de avond ervoor. En nee, de vaatwasser draaide nog niet toen de laatste naar huis ging want die wordt (ook meestal door dezelfde perso(o)n(en) aangezet met een startuitstel van een uurtje of 6;
* Je afvragen waarom de volle vaatwasser niet is aangezet de avond ervoor;
* Weer constateren dat het aardappelschilmesje met de scherpe-punt-kant naar boven in de bestekmok is gezet (ik dacht altijd dat Hoger Opgeleiden slimme mensen waren);
* Vergeten wordt dat er klinken aan deuren zitten dus die worden gewoon dichtgesmeten. Bèng dat was de deur naar de gang….2 seconden later…bám dat was de deur naar het kantoor;
* Op de gekste plaatsen op zoek moeten naar een SCHONE vaatdoek/theedoek/keukendoek;
* Constateren dat er mensen zijn die blijkbaar niet niet-kruimelend kunnen lunchen en het daarbij niet nodig vinden (of niet in de gaten hebben dat het nodig is) om die kruimels even op te vegen;
* Constateren dat er mensen zijn die het blijkbaar niet nodig vinden (of niet in de gaten hebben dat het nodig is) om het tosti-ijzer even met een stukje keukenpapier schoon te vegen nadat ze hun flinterdunne spek erop aan hebben laten bakken of de kaas van hun tosti erop hebben lopen te morsen;
* Bij het gebruik van een gezamenlijke agenda een miljoen keer mensen te moeten herinneren aan het feit dat deze überhaupt bestaat en of ze daar dus in willen zetten dat ze afwezig zijn of thuis aan het werk zijn;
* Bij het gebruik van een gezamenlijke agenda een miljoen keer mensen te moeten herinneren aan het feit dat áls ze dan in de agenda zetten dat ze afwezig zijn, ze er even hun naam bij moeten zetten. Bij alleen ‘afwezig’ weten de rest van de collega’s uiteraard nog steeds vrij weinig;
* Je afvragen waar die ene collega zijn of haar hogere versnelling verstopt heeft;
* Je afvragen hoe die ene collega het telkens voor elkaar krijgt om al die beren op de weg te krijgen;
* Constateren dat het ophangen van een nieuwe wc-rol blijkbaar best lastig is;
* Constateren dat als je op het toilet zit en er iemand op de wc naast je doorspoelt geen water uit de kraan horen lopen. Blijkbaar is het niet nodig om je handen te wassen als je je leuter vast heb gehad;
* Constateren dat mannen blijkbaar meerdere keren per dag moeten poepen en daarvoor vaak de wc op het werk gebruiken;
* Op het moment dat er maar 1 toilet is dat dus door mannen én vrouwen wordt gebruikt constateren dat ín de pot wateren blijkbaar best lastig is;
* Je afvragen hoe het kan dat je als parttimer altijd (voor het gevoel) het printpapier/enveloppen/briefpapier moet vervangen en daarvoor dus een hele nieuwe doos uit het voorraadhok moet slepen?

Vragen die regelmatig bij het nieuwsgierig aagje in mij opkomen als zich zoiets voordoet zijn:

* In het geval van de vaatwasser, de niet-kruimel-opruimende collega, het tosti-apparaat, de lege wc-rol die niet vervangen wordt en de druppels pies voor de pot: hoe ziet het bij deze collega’s thuis uit/hoe gaat het er bij deze collega’s thuis aan toe? Is daar nog Moeder de Vrouw die de rommel achter kindlief’s kont opruimt? Of nog erger: de partner?! Of is het daar in huis dan één grote teringbende?;
* Ben ik de enige die dit opvalt? Of de enige die zich eraan stoort/ergert/irriteert?

Voordat jullie de conclusie trekken dat ik me alleen maar stoor, erger en irriteer aan mijn collega’s. Dat is niet zo. Bovenstaand is een samenvatting van 13 jaar collega’s te hebben gehad (13 jaar werkervaring minus dik een jaar me thuis hebben zitten ergeren 😉 + 1 jaar stagelopen).

Ik heb trouwens ook collega’s (gehad) waarbij bovenstaande totaal NIET aan de orde was. Saillant detail: dit waren meestal (of misschien zelfs altijd) vrouwelijke collega’s 😌. Toch typisch. Daarbij stoor, erger en irriteer ik me aan veel zaken, mij vallen gewoon veel dingen op. Het is een soort van hobby zeg maar 😉 Ook vergeet ik niet gauw iets. Handig als je na 13 jaar eens dit soort lijstjes wil maken😄.

De (onbewuste) vermakelijkheid van LinkedIn

Ik heb een nieuwe hobby. 'Personen die u misschien kent' checken op LinkedIn. Dat is net zo hilarisch als het lezen van de advertenties in het plaatselijke blaadje ‘Sjnabbeltjes’. En waarom is dat zo hilarisch hoor ik je denken. LinkedIn is een medium voor de zakelijke markt waarbij je jezelf profileert op een bepaalde manier. En bij sommige mensen mislukt dat (onbewust) schromelijk. Vind ik. Het liefste zou ik hier nu voorbeelden geven compleet met foto’s maar dat vind ik dan toch niet kunnen. Maar ik wil de lol die ik eraan heb wel graag met jullie delen dus het komt nu aan op jullie eigen voorstellingsvermogen.

Wat ik namelijk om te beginnen heel vermakelijk vind zijn de profielfoto’s van sommige mensen. LinkedIn is toch een plek om jezelf een beetje te promoten en voor sommige mensen werkt het niet in hun voordeel dat je daarbij frontaal met je murf in beeld moet (jaja, het is maar goed dat ik zelf zo’n leuk hoofd heb, I know :-P). Want een LinkedIn-profiel zonder foto of met het logo van je bedrijf als profielfoto dat komt natuurlijk niet over.

Waar ik me ook vaak over verbaas zijn de niet-complete profielen. Al neuzend tussen ‘Personen die u misschien kent’ zie je alleen de foto, de naam, de functie en het bedrijf waar iemand werkzaam is. Het is ongelofelijk hoeveel profielen op dat punt al niet compleet zijn. Op iemand’s profiel klikken hoe erg de blamage daar is, hoef ik dan niet eens te doen. Doe ik ook niet, want LinkedIn heeft de leuke functie om je te laten weten wie er op je profiel heeft gekeken. Uiteraard is er een optie om aan te geven dat je niet wil dat LinkedIn doorgeeft dat jij op het profiel van je oude werkgever rond zit te neuzen, maar dan krijg jij ook niet te zien wie jou interessant genoeg vindt om je profiel even te checken. Ik ben echt te nieuwsgierig om te weten wie mijn pagina bezoekt dus ik heb niet aangevinkt dat ik niet wil dat iemand weet dat ik z’n account bekeek. Maar dat betekent dus ook dat ik niet lukraak allemaal profielen kan gaan bekijken. Vind ik zelf. Daarbij krijgt iemand dan de melding ‘Iemand werkzaam bij Koek&Peer heeft uw profiel bekeken’. Aangezien er hier geen 100 mensen werken, is me dat te tricky. Maar ik dwaal af.

Incomplete profielen dus. Ik kwam net een kennis tegen die een baan zoekt en zonder profielfoto de functieomschrijving ‘BESCHIKBAAR voor een nieuwe uitdaging’ heeft. Als ik eerlijk ben is het in dit specifieke geval misschien wel beter dat er geen profielfoto bij staat trouwens.

Tenenkrommend zijn de type- en spelfouten in dat kleine beetje tekst dat je te zien krijgt als LinkedIn je promoot bij andere gebruikers. Ik kwam net bijvoorbeeld een ‘advisieur’ tegen en iemand die zijn naam tussen aanhalingstekens had gezet. WAAROM?!

Ook prachtig: functieomschrijvingen waarvan ik me afvraag of de mensen zelf nog wel weten wat het betekent. Meestal zijn dit soort onbegrijpelijke functieomschrijvingen in het Engels. Dat klinkt zo lekker interessant hè?

Wat ik mooi vind om te zien zijn de creatieve omschrijvingen die mensen weten te plaatsen in dat kleine stukje tekst dat je te zien krijgt: dwars denkende innovatieve geest – op zoek naar een uitdaging. Jammer dat bij deze innovator een profielfoto ontbreekt.

Nog een voorbeeld van mensen die de plank volledig misslaan op LinkedIn-gebied: voor LinkedIn ongepaste profielfoto’s. Al proostend met een glas wijn in de hand (en geen vinoloog of wijndocent zijn, want dan zou het juist hartstikke leuk zijn), gezellig samen poserend met kinderen (en niet werkzaam zijn als pedagogisch medewerkster bij een kinderdagverblijf), samen met een paard of ander dier (en geen baan hebben die betrekking heeft op dieren), met een filmcamera voor hun gezicht (terwijl ze geen cameraman zijn), uitdagend (lees: halfnaakt) poserend (terwijl ze advocaat of iets in die richting zijn) of op de achtergrond een stapel puin en een fiets tegen een sombere wolkenlucht. Zo jammer.

Erg grappig zijn de mensen die een LinkedIn-profiel hebben en als ‘functieomschrijving’ hebben staan dat ze huisvrouw zijn, of iets in die trant. Ik kwam er vandaag een tegen die ‘*wordt aan gewerkt*’ als functieomschrijving heeft. Heerlijk! Ook zag ik een jongen die een beetje stijfjes op z’n profielfoto staat en als omschrijving heeft ‘Enthousiasteling op zoek naar…’. Dat komt goed over inderdaad.

Ook jammer zijn de mensen waarvan niet duidelijk is in welke branche ze ‘ns eigenlijk werken. De functienaam ‘accountmanager’ is natuurlijk heel breed. Ik kwam een jongen tegen met deze functieomschrijving die met 2 auto’s op de foto staat dus de gok is dat hij die verkoopt. Maar ja, dat is een aanname. En we weten allemaal wat het gevaar is van aannames: assumption is the mother of all fuckups. Of mensen die een heel (hun product promotend) verhaal op de plaats van hun functieomschrijving hebben staan. Ik vond een meneer die algemeen manager is ‘met veel ervaring en mensenkennis’. ‘Hartstikke leuk jong, maar op welk gebied heb je ervaring?’, vraag ik mij dan af.

Bekijk ik even mijn eigen profiel dan is het natuurlijk ook niet helemaal duidelijk in welke branche ik ‘commercieel administratief medewerker’ ben. Want wat doet een bedrijf dat ‘Koek&Peer’ heet in godsnaam? En dat ‘commercieel administratief medewerkster’: daar moet ik ook eens iets creatievers op verzinnen. En als ik dan toch bezig ben dan moet ik ook even zorgen voor een betere profielfoto. Mijn murf is op mijn huidige profielfoto erg pontificaal in beeld. Maar zou ik zorgen dan mijn hoofd er kleiner op zou staan dan zou ik me schuldig maken aan punt 4: ongepaste profielfoto’s. Want dan zou één van onze dochters zichtbaar zijn op mijn LinkedIn-profielfoto. En dat is dus not done. Vind ik. 

De moraal van dit verhaal is dat rondstruinen op LinkedIn, zonder dat het de bedoeling is, best vermakelijk kan zijn en het goed is als ik m’n eigen profiel ook nog eens onder de loep neem. Ook al duidt LinkedIn mijn profiel aan als 'zeer deskundig' :-)

Baby vs. puppy

Het zal jullie vast niet ontgaan zijn dat wij binnenkort een puppy
krijgen.
En daar heb ik me toch een partij zin in!

Maar het is ook een beetje spannend. Persoonlijk vind ik het net zo spannend als dat je graag een kind wil
maar het toch eng vindt om met de pil te stoppen omdat je dan dus
zwanger kunt worden en het dan heel reëel wordt en je dan een kindje
krijgt dat echt van jou is, en waar jij de verantwoordelijkheid over
krijgt. Zo'n kindje moet dan opgevoed worden en dat wil je goed doen, ik
tenminste wel. En dat geldt dus ook voor een hond. Die moet je ook opvoeden.
En ik wil dat goed doen. Ik wil ons nieuwe vriendje niet 'verzauwen'. Dus ik heb al een aantal boeken en sites
doorgespit en belangrijke zaken op papier gezet. Ook voor de kids zodat
ook zij weten wat wel en niet mag.

Het lijkt voor sommige misschien een rare vergelijking: je kind met een hond vergelijken. Maar dat is het naar mijn idee niet. Het zijn allebei levende wezens die deel uitmaken van je gezin en een opvoeding nodig hebben.

Net zoals Iza ons eerste kindje was en we dus niet wisten wat voor
impact dat zou hebben op ons leven is Blues onze eerste hond. Maar het eerste begin met een hond is toch wat andere koek dan het eerste begin met een baby:

* Een hond zoek je uit. Je zoekt een goede fokker en checkt of hij voldoet aan jouw specifieke voorwaarden en dan is het afwachten. Voordat je je pup na 8 weken daadwerkelijk voor het eerst mee naar huis krijgt heb je 'm al een paar keer gezien en vastgehad. Je baby zie je pas voor het eerst na 9 maanden en nadat je voor je gevoel een marathon gelopen hebt om 'm op de wereld gezet te krijgen. Oké, tegenwoordig met 3D en zelfs 4D echo's is het uiterlijk van je hummel niet meer helemaal een geheim.

* Bij een baby krijg je de eerste dagen hulp van een expert (de
kraamverzorgster) en als die er 's nachts niet is dan kan dat best wel
een drama zijn. Zij leert je de kneepjes van het 'vak'. Nu we de hond
krijgen heb ik niet te maken met knips, scheuren, hechtingen,
regeldagen, kraamtranen enzo dus dat maakt het in ieder geval al makkelijker om rationeel na te denken als zich iets voordoet

* Bij een baby krijg je een paar weken verlof waarin je je helemaal op je baby kunt richten. In Nederland krijg je geen puppyverlof. In Engeland wel trouwens.

* In een kind kan ik me verplaatsen. Ik was er tenslotte zelf vroeger
ook één. Wat er in de kop van een hond omgaat dat weet alleen Cesar
Milan. Maar zijn boeken zijn doodvermoeiend om te lezen. Althans. Zijn puppyopvoedboek.

* Een kind kan op een gegeven moment zeggen wat 'm dwars zit, wat hij
wil of waar hij blij over is. Of als hij weggelopen is vertellen hoe hij
heet aan diegene die 'm rond ziet dwalen en aanspreekt. Oké, je kunt
voor een hond een of ander halsbandje of penning kopen met z'n naam en
adres erop. En oh ja je hebt tegenwoordig Facebook waarop mensen een
foto van een verdwaalde hond plaatsen of waarop je zelf een foto kunt
plaatsen als je hond er tussenuit is gepiept.

* Het opvoeden van een hond lijkt nóg consequenter te moeten als het
opvoeden van een kind. Althans, als je een hond wil die andere mensen
(lees: mensen die niet van honden houden) niet irriteert of angst
aanjaagt. Zeker met het 'merk' hond dat Blues is. Sommige mensen vinden
een Engelse Stafford bij voorbaat al eng. Dat is echter nergens voor
nodig. Ook dat is natuurlijk een verschil: er zijn weinig kinderen die
andere mensen angst aanjagen. Irriteren kunnen ze natuurlijk wel, die
(kleine) kinderen.

* Het opvoeden van een hond begint meteen. Bij een kind begint dat pas na een paar maanden.

* Dat een hond opvoeding nodig heeft en dat je consequent met 'm om moet gaan dat weten veel mensen niet. Als je niet wil dat een hond tegen je opspringt moet je 'm negeren (wist ik ook niet). Als je nooit een hond hebt gehad weet je dat misschien niet, ook al is dat best logisch. Mensen die bij jou op visite komen of jou tegenkomen met je hond benaderen je hond misschien onbewust 'verkeerd'. Maar eigenlijk kan dat met je baby ook gebeuren bedenk ik me nu. Je hebt van die mensen die boven een wandelwagen gaan hangen en keihard gaan lopen te kirren tegen een baby die nèt in slaap probeer te vallen. Of die je kind volproppen met snoep terwijl jij vindt dat ze die dag al genoeg zoetigheid hebben gehad.

* Onze kinderen worden door 2 mensen opgevoed. En hun rang in de 'roedel' (bekeken door de ogen van een hond, ik zei toch dat ik me heb in heb gelezen ;-)) is gelijk. De hond heeft de laagste rangorde in de roedel en daardoor dus in ons geval 4 opvoeders. Er moeten dus 4 mensen op 1 lijn zitten wat betreft die opvoeding. Vandaar dus het inlezen :-)

* Voor het opvoeden van Blues gaan we op cursus. Voor het opvoeden van kinderen bestaan geen standaardcursussen. Eigenlijk best raar. Maar voor beide geldt dan denk ik dat diegene die het het hardst nodig (lijken te) hebben gaan toch niet.

* Wat bij beide gelijk is, is dat er altijd mensen zijn die het beter weten. Daar heb ik dan in ieder geval al ervaring mee. Al reageer ik daar volgens mij nog altijd verkeerd op :-/

Nou. Ik hoop voor Blues dat hij weet waar hij aan begint door bij ons
terecht te komen :-)

Digitale asocialerigheid

Het valt mij op dat we digitaal steeds asocialer op elkaar reageren. Waar je vroeger als je een brief schreef netjes begon met het noteren van de plaats waar je was toen je de brief schreef in de rechter bovenhoek en welke datum het op dat moment was: 

‘Urk, 15 december 1990’ 

en je daarna je brief begon met een degelijke aanhef: 

‘Hallo Truus’ 

of

‘Geachte mevrouw Koekenpeer’

zo laten we tegenwoordig met het sturen van een appje er geen gras over groeien: 

‘Kan ik vanavond even je mondharmonica komen lenen? Die van mij is stuk’.

Dat je al tikkend met je dikke worstvingers op die kleine stomme toetsjes van je telefoon helemaal geen zin hebt in een aanhef, inleiding en slotconclusie van je appje is logisch. Daar zit waarschijnlijk ook niemand op te wachten. Maar een simpele begroeting:

‘Hoi!’

voor je met de deur in huis valt is toch eigenlijk niet teveel gevraagd?

Maar niet alleen als we appen vergeten we onze fatsoensnormen. Ook als we zakelijk corresponderen vergeten we vaak om iemand even te begroeten en netjes af te sluiten.
Antwoorden op e-mails die alleen maar bestaan uit:

‘Oké’

zijn aan de orde van de dag. Als je gelukt hebt gebruikt de afzender een automatische 
e-mailhandtekening zodat het mailtje in ieder geval nog een nette afsluiting heeft.

Ook hierbij vraag ik me af of het echt te vermoeiend is om even:

‘Hallo Truus’

erboven te typen. Maar je hebt een punt:

‘Hallo Truus,

Oké.

Met vriendelijke groet,

drs. M.U.T.S. Gompelman
Junior Process Development Business Manager’

ziet er een beetje vreemd uit. Maar met een beetje typediploma en dus in de mogelijkheid om met 10 vingers blind te typen kun je toch in een paar seconden je bevestiging makkelijk wat meer cachet geven:

‘Hallo Truus,

Oké. We zullen de mondharmonica vandaag nog naar je terugsturen.

Met vriendelijke groet,

drs. M.U.T.S. Gompelman
Junior Process Development Business Manager’

Voorafgaand aan deze vraag kun je je ook nog afvragen waar het formele:

‘Geachte mevrouw Koekenpeer’

gebleven is. Die vraag is denk ik makkelijk te beantwoorden. Veel mensen zitten niet te wachten op zo’n formele begroeting. We je- en jij-en elkaar tegenwoordig graag om alles laagdrempelig te maken. En toch merk je ook bij bedrijven of instanties waar men toch nog graag heeft dat er formeel gecorrespondeerd wordt je van die ‘oké’-mails terugkrijgt. Dan kun je dus net zo goed al van begin af aan je- en jij-en lijkt mij.

En dan hebben we het nog niet gehad over de ondertekening in zakelijke e-mails.
Wie heeft bedacht dat:

'groetjes' 

geoorloofd is in zakelijke correspondentie?! Ik vind dat er echt niet uitzien. 

'Groeten'

kan wat mij betreft prima als je een beetje laagdrempelig en je- en jij-erig wil doen. Maar:

'groetjes'

Nee. Dat nooit. 

Maar wat gaan we hier met z’n allen aan doen? Of vinden jullie dit allemaal prima? Ik probeer er in ieder geval op te letten dat mijn appjes een beetje gezellig beginnen:

‘Ha                ’

en dat mijn zakelijke e-mails een aanhef bevatten en een ondertekening zonder 'groetjes'.